RAYMOND [M2M]

Kabanata 09: ‘Di-Mapipigilang Pagnanasa

[[ Kabanata 09 Di-Mapigilang Pagnanasa ]]

RAYMOND [M2M]

by: Anchorestic

---

Warning: SPG 18+, Contains s****l and matured scenes and word courses that are not suitable for young audiences under 18 of age below.

---

Hindi na mabilang ni Renz kung makailang ulit na siyang nagpalipat lipat at nagpagulong gulong sa malambot niyang kama. Kanina pa siya hindi mapapakali at mas lalong kanina pa siya hindi makakatulog.

Kahit anong pilit niyang ipikit ang mga mata at kalimutan ang mga nakikita niya kanina, ay talagang bumabalik balik sa kaniyang isipan ang halos hubo't hubad na katawan ng kaniyang ama.

Malapit ng mag-aalas dose ‘y medya ng hating gabi, ngunit heto siya't gising na gising at buhay na buhay parin ang kaniyang diwa.

Alam niyang sa mga oras na ito'y mahimbing ng natutulog ang ama niya, pero heto siya't parang adik na nakahithit ng sampung kilong m°rijuana sapagkat mapahanggang ngayo'y naglalaro parin ang imahe at larawan nito sa isipan niya.

Patuloy lamang siya sa pag-iiba ng posisyon mula sa pagkakahiga niya sa kaniyang kama habang patuloy rin sa paggulong-gulong, nagbabakasakaling kahit konti ay makakaramdam manlang siya ng konting antok.

Ngunit imbes na makakaramdam ng antok ay mas lalo lamang nagliliwaliw at naglalayag ang kaniyang isipan. Halos malukot na nga ang kobre kama at malapit ng matanggal mula sa pinagkakabitan nito dahil sa kalikutan niyang iyon.

Alam niyang kapag nagpapatuloy siyang ganoon ay tuluyan na talaga siyang mababaliw at isa lamang ang naiisip niyang paraan upang kahit papaano'y maibsan ang kalibugan at kahibangan niyang iyon.

Bitbit ang kaniyang unan at kumot ay dahan-dahan siyang lumabas mula sa tinutuluyan niyang kwarto at maingat na pinuntaha't binabagtas ang silid ng kaniyang ama, nang marating niya iyon ay marahan siyang kumatok sa pintuan nito.

“Papa, gising pa po ba kayo?” tawag niya rito kahit alam niyang natutulog na ito.

Inaasahan na niyang hindi ito sasagot dahil nga mahimbing na itong natutulog, kung kaya't malabong maririnig pa siya nito, subalit nagbabakasakali padin siya na kahit papaano'y baka magising ito.

“Papa, si Renz po ito!” tawag niya muli rito, sabay katok ng tatlong besis sa nakasarado nitong pintuan.

Ngunit katulad ng nauna ay wala parin siyang naririnig na sagot o kahit konting tunog manlang na nagpapahiwatig na nagising ito sa pagtawag niyang iyon.

Bagsak ang mga balikat ay napapailing si Renz sapagkat alam niyang wala siyang mapapala ngayong gabi, kung kaya't naisipan na lamang niyang bumalik sa silid niya upang doon na lamang gawin at ipagpatuloy ang nauumsyame niyang balak sana rito.

Subalit hindi paman niya tuluyang naihakbang ang mga paa niya ay nagulat siya ng bumukas bigla ang pinto ng silid nito at kasunod niyon ay bumungad sa harapan niya ang kaniyang ama.

Antok na antok pa ito at papunggas punggas pa habang nasa hamba ng pintuan kung saan nakatukod ang kaliwang kamay nito roon, kung kaya't kitang kita niya ngayon ang malagong buhok nito sa kilikili.

NOTE: CHAPTER IS UNDER EDITING