Effusive Desire

CHAPTER 10

KALIA

“Oh, Kalia. Nandito ka pala, anong aten?” salubong sa akin ni Blake habang may hawak na plato na wala pang laman.

“Si Mauris?”

“Siguradong naka-dikit nanaman 'yon sa higaan niya. Pwede mo naman siyang puntahan.” nagpaalam na akong susunduin ko na si Mauris sa silid niya.

Pagkapasok ko malakas na kinatok ko ang pinto nitong hindi ko na inabala pang isara. I flicked my fingers in the air but it turns out nothing. Parang walang nangyari, kumatok pa ako ng doble pa sa lakas ng pagpitik ko ng hindi napapansin ang kondisyon nito.

“A-Ano ba..” na-a-alimpungatang sambit pa nito.

Mabilis niyang itinayo ang sarili at kinusot-kusot pa ang mga mata upang malinawan sa paligid. Nakapameywang ko itong hinintay na makakita ng hindi nasisilaw sa araw.

“Ang aga mo naman, Kalia.”

“Anong nangyari sa'yo?” I inquired after noticing she got an eye bags. Halatang maitim ito at pagmaga nito.

“Ano bang sinabi mo kagabi? Hindi ba sinabi mong sunugin ko lahat ng bodies na iniwan mo, ayan na—nasunog na, pero iyong internal health ko yata ang na-apektuhan.” lack of sleep, I get it.

“Okay. Let's go, we need to discuss something.” pag-aya ko sa kaniya at tinalikuran ito.

“Tungkol saan ba ang pag-uusapan natin, bakit ang seryoso masyado?” hindi ako kampante.

“Bakit ang aga-aga mo?” dahil mas importante ang sasabihin ko kesa sa tulog mo!

“Bakit salubong ang mga kilay mo, mukha ba talagang malaki iyang problema mo bakit nandito ka ngayon at ginulo pati ang tulog ko?” This is crucial, confidential and this is only for the two of us, s**t!

“Pwede mo bang isara kahit ilang minuto iyang bibig mo? Nakakarindi, alam mo ba 'yon?” naiinis at nang-uuyam kong sabat sa kaniya.

Hindi ko magawang makisama sa kaniya. Wala ako sa mood upang magkaroon pa ng isang bahagi ng nararamdaman. Gusto ko lang malaman ang tungkol sa ginawa naming pagpatay sa babaeng hindi pa namin nakukumpirma kung talagang ito nga ang tinutukoy ni Devil, dahil kung iyon nga—dapat nauna na ang mga salita nito upang kahit na paaano ay magabayan kami.

Nakakainis!

I emit off the message given by Devil to me. I show every letter that it is connected to what we did yesterday. Parang bugtong lang pero nagkalat ang mga hints at clues sa paligid, ang pwede naming gawin ay maipon na muna ang mga iyon—at ang pagpatay ang kaipangan namin upang makalampas sa linyang ito.

“Devil sent this to me last night, wala ka bang natanggap ng magkaparehong oras tulad ng akin?” dinukot nito ang phone niya sa bulsa at ipinakita sa akin ang laman ng inbox niya.

I gesture her to close the door to have each words. I discussed properly how my instinct did not trust this message because Devil will allow us to know who's the next target and not be like this.

“If that's the case, I think something's off. Parang may ibang nakakaalam ng tungkol sa bagay na kusang nagpasok sa atin maliban sa atin. In this game, I can interpret that we are the player while the bait are those person, in short the culprit in behind. Did you get it?” tumango ako at muling kinuha ang phone niya at phone ko upang ipag-kumpara ang nilalaman.

Devil originally sent us a warn and a proper method how we should kill the target and the time, but this Devil who sent an odd message to me last night wreck my mood.

“If we're in this game. We have an opponent, a grey character and another rank of manslaughter behind. Hindi lang basta-bastang laro ang nakadikit pero ang pasimuno at nag-umpisa nito. I only know is we have to fight and learn, we have to protect our selves against them and be aware because no matter how tired the both of us, they will surely used that as our weakness and strike us from behind without knowing. Too cliché, it is an intense game dahil may dugong kailangan pang dumanak sa bawat katawang napapaslang.” katwiran ko habang mahigit na hinawakan ang magkparehong phone sa mga kamay ko.

Nalilito ngunit ang ideyang iyon ay hindi posibleng malayo sa kung anong sitwasyon kami ngayon nakapaluob. Mukhang mapapasubo pa kami kung hahayaan na lang naming mapabagsak ang dignidad namin.

“Almost, but I think this is endless.” sabat pa niya at tumayo sa kinauupuan ay naglakad upang kunin ang marker sa lamesa.

“How can you say? Hindi ko masasabing walang katapusan nga, dahil lahat ng bagay ay may hangganan, Mau. And this game consume a lot of energy. At kailangan pa rin nating sundin kung ano ang mga pinapagawa ni Devil.” I muttered in contact to make an alter to her notion.

“Maaaring nag-iba ng game plan si Devil, kaya ganiwan ang pinasa nitong mensahe ngayon sa'yo.” sa salitang iyan, dapat alam mo kung ano ang kakaiba, Mauris.

“Kung ganon nga, bakit wala kang natanggap?” nakangising tanong ko at kinuha ang isa pang ballpen. I let it flick to my hands and play with.

“You have a point.” saka ito bumalik sa upuan at ipinatong ang baba nito sa brasong nakalapat sa lamesa.

I can't just brag about the strange man I saw in the midst of my play, Mauris. Kailangan ko pang kumpirmahin kung totoo ang lalaking iyon. Sa unang kita ko palang dito ay mas maalam ito kumpara sa akin dahil simpleng pagkalabit pa lang nito ng gatilyo ay wala lang sa kaniya.

Wala sa kondisyon ang katawan ko ngayon. I have no appetite, it simultaneous by another plain feelings regarding on Daron.

Maging siya ay hindi kakikitaan ng kabobohan dahil kung sasabihin nito agad ang nangyari sa kaniya ay hindi ako maghihinalang may alam na ito.

I don't love him, also not hate him for reason that my feelings comes out like a spurts water, everlasting.

“Girls!” pareho kaming napabaling sa pintuan matapos marinig ang boses ni Blake mula sa kabila.

“Breakfast are ready.” anunsyo nito.

Sabay kaming naglakad ni Mauris ngunit napahinto matapos mapansin ang lalaking nakapamulsa na kakapasok pa lang sa gate.

His manly poise drain my hatred towards him. Walang dahilan para makaramdam ako ng galit, ngunit wala ring dahilan upang hindi. Dahil unang-una ay hindi siya naglabas ng boses para pigilan ang mangyayaring kasalan.

“Bakit hindi mo sinabing pupunta pala ang mapapangasawa mo?” singit ni Mauris at ipinulupot pa ang kamay sa braso ko habang nakatitig kay Daron na papalapit.

Sa simpleng maroon na shirt at pants na talagang pang-tulog lang ay nagawa pa rin niyang iwan ang bahay ko para lang mabuntutan ako dito.

“Bakit kasi hindi niya sinabi sa aking pupunta siya dito?” mahinang bulong ko at iniwas ang tingin sa kaniya.

Hindi ko ito binalingan at nauna ng maglakad papasok sa sala dahil nasa ibang silid kami kanina ni Mauris. Inaalala ko lang ay kung papaano ko mapapaamin ang sinungaling kung eksperto na ito.

Ang sinungaling lang ang makakakita sa kasinungalingan. Hindi ako sinungaling pero nagsisinungaling dahil trabaho.

“Hi.” rinig kong bati ni Mauris kay Daron mula sa likuran ko.

“Si Kalia ba?” napailing ako at umupo na, kasunod namang iniabot sa akin ni Blake ang mga kutsara at tinidor. Ngumiti pa ito na agad ko ring sinuklian bago ibinaling ang tingin sa kanin.

Aabutin ko sana iyon ng mapalayo ito na pansin kong kinuha ni Daron. Nakakunot-noo ko siyang tinignan pero ngumiti lang ito at lumapit sa kinaroroonan ko.

You really want a scene!

Inis akong nabalik sa pagkakaupo at kinuha ang sabaw. Bago ko pa makuha iyon ay nilagyan na nito ng kanin ang plato ko.

“Kain na rin, Daron.” pagyaya ni Mauris sa kaniya na naging dahilan ng paglawak ng ngiti ngiti nito.

“It's okay. Kakain rin ako mamaya,” god, I want this to be end. His eyes drastically look at me with his seduction paces.

Kinakabahan ako, nanginginig ang laman-laman ko. Hindi ko magawang maitaas man lang ang mga kubyertos. Sa simpleng paggalaw lang ay nag-aalangan pa ako. Hindi ito kumakain ng tao, pero pakiramdam ko—isang pagkakamali ko lang ay mayroong katumbas na pamalit.

“Let's eat, Daron.” yaya pa sa kaniya ni Blake ngunit hindi niya hinayaang matinag ang mga tingin nito dahil nakapako ito sa akin.

“Daron...” nawawalang boses na bulong ko.

“Hmm..” humila itp ng isa pang upuan na katabi ko lamang at umupo.

“Hwag niyo namang tagalan 'yang titigan niyo. Hindi naman 'to challenge ah at mas lalo kayong nagmumukhang na-uulol.” basag ni Mauris sa kaninang kabadong tingin.

“You're right but my wife is the law. So, mind your world because I'm watering mine to glow up further.” pantapat na salita nito kay Mauris na hindi na naka-kibo pa dahil sa sinabi ni Daron na makahulugan.

I though you don't trust words? What happened?!

“Omg! Nakakakilig, pa-share!” malakas na sabi ni Mauris.

“Know your limit, guys. We're in front of food, must eat than flirt.” Blake implored as his spoons sounds not angry but too much for our ears, he is emitting seriousness.

“We have our different food,” sarkastikong tugon pa ni Daron at nakakalokong napa-ngiti.

My fist tighten the way his fresh eyes isolate my by his own powerful passion. It destroy my reality by letting him gnawing me.

Lumihis ang tingin ko sa kaniya at nagpatuloy sa pagsubo. Hinayaan ko silang magpalitan pa ng mga salita habang nagkunwaring hindi sila naririnig.

“Kalia, mommy wants to have an eye with you.” your mother is not my mother! I only have the rights to call her as my aunt while for you is mother.

Nanggigigil ko itong tinignan, bagkus nagugutom pa ako. Wala ring laman ang utak ko dahil napuno ito ng mga ideya tungkol sa nangyayari sa amin tuwing oras ng trabaho, kahit na patago.

Mga sindikatong hindi pa namin obligasyong kitilin at bawasan dahil kailangan namin tigilan iyon. Kung hindi matutuloy ang banta ni Devil at wala akong balak na maisakatuparan niya ang alinman sa mga gusto nito.

Mas simpleng pumatay ng mga kriminal dahil alam naming kailangan, ngunit ang pagpatay ng ganito kataas na mga tao ay dito ko mas nakikita ang kagandahan at kaayusan sa pagitan namin ng Devil na'yan.

Lumabas ako pagkatapos kong kumain at nagpatuloy sa paglalakad. Nasa likod ako ng bahay ni Mauris. Dumaan pa ako sa lupang may nga damo ngunit hindi ganon kataas upang matabunan ang dinadaanan ko dahil may bakas dito.

Sinundan ko iyon at hindi na nag-abala pang itaas ang damit ko dahil sa nipis at liit niyon ay hindi maabot o masusungkit ng kahit na anong damo upang mapunit.

“You're here...?”

“Your reason is what I feel why I'm here, Blake.” saad ko pa habang nakatingin mula sa malayo.

Maraming damo, pero kita pa rin ang pagsikat ng araw, mga punong nagsisi-sayawan sa bawat paghamapas ng hangin sa kanila.

Hindi ko maiwasang mapangiti ng wala sa sarili dahil sa nakakalitong dahilan. Para akong mababaliw at mauulol kakaisip kung papaano ako magsisimula dahil sunod-sunod ang mga panyayari. Wala akong magagawa, hindi ako pwedeng maglabas sa kaniya ngayon,

“You really grown up, Kalia.” as how your body became muscular and manly.

“Why are you here?” I want to hear all of your reason regarding to that queries of mine. May karapatan pa'ko hindi ba?

“I'm here? Do you believe on me?” napaharap ako sa kaniya at kunot noong napatingin na lang sa kaniya habang naka-pulupot ang mga braso ko.

“Hmm.. Speak from the top,” hindi essay kundi buod. You must show the theme and induce of your entire story you're in self to read it and let me listen to your purports I never ever had a chance to see you that time before you fly.

“You believe and trust me?” tanong ko pabalik bago ito pinatuloy sa pagsasalita niya.

“How can you say that?”

“I never thought about this, Blake. Hindi ko alam na magiging related pa kayo ni Mauris, nakakatuwa lang dahil magkasama na tayo mula pa nung mga bata pa tayo,” I'm happy that time,

“Lumipat kami ng hindi ko nalalaman ang rason, Kalia. Hanggang ngayon, wala pa rin akong alam—walang binabahaging kwento ang mga magulang ko kung bakit kinailangan pa naming lumipat” he formed a light beam to his lips before he look up to me and plastered lie happiness.

“I'm here because of my mother. She wants me to stay here with Mauris in her house. Nong una hindi pa ako maka-paniwalang may assets na ito dahil noong mga bata pa tayo, malayo ang tingin ko sa kaniya dahil puro laro ang nasa utak niya at lagi na lang itong madaldal sa kahit na sino.” ako rin naman, hindi makapaniwala pero nabago na 'yon ngayon magmula nung ipasyal kami ng pamilyar ngunit hindi kilalang babae at sinimulang ibahin ang pamamaraan ng pag-iisip namin sa paligid.

Sa bagay, marami ng masasamang tao ang nagkalat. Marami ang takot at kinakatakutan dahil sa kasakiman at iyon ang una kong naisip kung bakit kami nandito ni Mauris.

Hindi magandang pumatay pero, mas maganda at malago ang dahilan sa kabila non dahil ang pagpatay ay hindi lang basta-basta. Maraming pangamba, ngunit ito ang nagpasanay sa aming gumala sa tuwing walang maipapadalang trabaho ang kasalukuyang humahawak sa amin.

Marami akong natutunan, marami rin akong nakita at mas lalong lumawak ang klase ng pag-iisip ko sa mga taong alam ko kang kalagayan, at ng mga nadadamay sa kalokohan ng nasa taas.

“Sa totoo lang, wala akong maintindihan. Walang-wala talaga, kase kung mayroon man.....ikaw ang una kong pagsasabihan, Kalia. You know how I really want to formed myself as your firm shield for those who's on the trigger to kill and attack you.” mahinahon, hindi ganoon ang inaasahan ko pero iyon ang nakikita ko ngayon.

“Bakit mo sinasabi 'to?” takang tanong ko pa.

“Uhm... Baka gusto mong malaman,” gustong-gusto kong malaman, Blake. Pero ang rason mo ang isa sa mga dahilan kung bakit naghintay ako, ikaw ang makakapagsabi dahil ikaw ang umalis, hindi na nagpakita at ngayon nandito ka...ito ang sinalubong mo sa'kin.

“Papaano mo naman nasabi? Wala ka noon, umalis kayo ng hindi nakapag-papaalam sa amin ni Mauris. Kayong dalawa ni Dashian,” I mused as I sat down in criss cross hack.

“I only feel? Diba ganon rin ang nasa isip mo, ang malaman kung bakit ako ngayon nandito, nagpakita ng biglaan tapos tumira pa'ko kasama si Mauris.” alam ko.

“Naghiwalay kami ni Dashian, isinama siya ng magulang niya at lumipat sa Laguna, doon siya pinag-aral habang ako naman ay nasa labas ng bansa.” bakit biglaan?

“Na-miss ko kayo,” nakangiting baling ko sa kaniya habang nakatayo naman ito na nakapamulsa pa.

He bump his eyes on me like he always did and curve his lips like he was showered a kind of happiness. Nakisama ako sa bawat kwento nito, hindi kami masyadong nagtagal dahil nag-aya na itong pumasok.

Ray of sun glint on my fave as my eyes wants to close off. Hindi ganoon na nakakasilaw pero masakit na sa balat, hindi ko na matagalan.

“Tapos pagdating ko, nabalitaan ko na lang na may naka-reserved na palang lalaki sa'yo,” marahan itong napangiti habang sabay na naglalakad papasok mula sa likuran.

“Why?”

“Nakakalungkot lang, hindi kana sa amin ni Dashian dahil meron kana ng lalaking iyon pero puno naman ng pagka-selos sa katawan... Hindi ba 'yon nasanay na lagi pa kaming napapa-away ni Dashian dahil sa'yo, sa inyo ni Mauris. Masyasdo kayong malinis at walang bahid ng dungis, kahit pa na anong pakita niyo ng taray at sama ng ugali ay patuloy pa rin ang mga lalaking iyon, napaka-sigasig kaso putok ang itlog ng mga 'yon kapag ako ang dumamba sa kanila.” I slightly chuckle because all of his words are true.

“Papaano mo nasabi 'yan, Blake? Diba ang lakas mong mang-asar non?” natatawang tanong ko.

Lumapit ito at inakbayan ako habang sabay na naglalakad. Napatingin ako sa bawat dinadaanan namin at sa kawalan dahil sa biglaang pagdilim ng kalangitan.

“Papaano ko nga nasabi?”

“I professed, right? I did that because that's my way to expose my feelings in effusive way to you. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ko nagawa ang bagay na'yon kase ang lakas ng aura mo. Hindi mo napapasing marami ang nililingon ka mula sa likuran mo palang at sinasabihan ka pa ng magagandang papuri sa likod mo, papaanong hindi ako makakaramdam ng inis kung panay ang basted mo? Gusto kong manapak, gusto kong manghagis ng mga katawan para magkaroon ka ng maaliwalas na daan. I endure how you see me so fat that time, but behind that laugh of yours makes me go happy and continue dahil ako ang nagiging dahilan kung bakit ka tumatawa.” natatawa ngunit may punto ang bawat salita nito.

Hindi ako tumanggi, hindi rin ako aamin kung papaano na lang niya kagustong pagtawanan ko siya habang nakalukot ng todo ang mukha nito.

“Napagod kana ba, kaya ka nagpakitang ganiyan ang kondisyom tapos may sapakng kalokohan habamg sinasambit ang mga salitang yan?” natatawang tugon ko at napasandal pa sa balikat nito.

“Hindi. Papaano ako mapapagod? Kaya nga ako nagpapayat dahil sa'yo, ang lalas ng trip mo. Nakaka-init ng ulo, pero nakakalakas naman ng confidence.” I smirked while he grip his arms around my shoulder as we stop in front of the door.

“Naging-varsity pa kaya ako nong nag-aaral pa'ko,” pagmamalaki pa nito.

Pumasok kami habang hawak ko ang braso nitong nakapatong sa balikat ko. Dumiretso kami sa sofa habang ito naman ay lumayo at kumuha ng isa pang unan dahil hihiga nanaman ito.

“Puyat ka?” I asked before my knee function and stood up.

“Hmm”

“Teka, nasaan si Mauris?” I mumbled.

Lumingon ako sa likuran ko at nagpalinga-linga pa. Nag-umpisang lumikot ang mga paa ko at naglakad na diretsong kusina.

Kumuha ako ng isang bote ng mineral na dalisay mula sa mga stocks nito gilid.

“Kalia! Tulong!” rinig kong sigaw ni Mauris sa labas.

I straddle towards the transparent window from the left side as I slide it and got out while bringing the glass of water.

Nakita kong nababad na ito sa pool. Basa ang buong katawan hanggang buhok. Napahilamos pa ito at inis na nilingon ang lalaking prenteng nakatayo mula sa daanan.

Nilapitan ko si Mauris at hinintay na muna itong maka-ahon. Tumingin ito ng masama kay Daron ng nakasakmal pa ang mga kamay nito.

“Anong nangyari?” I'm pertaining from the start not these.

“Iyong mapapangasawa mo, tinulak ako sa pool! Nasabi ko lang na magkasama kayo ni Blake sa likod, biglang nag-iba ang itsura. Nanlilisik pa ako nitong tinignan at hinayaan lang na maabot ang floor! Alam mo namang hindi ako marunong lumangoy. May sapak ba 'yang nobyo mo, nakakainis!” She whined as she turn around and stride inside. Nakita kong inabutan ni Blake ng towel si Mauris ngunit inis namang inabot iyon ni Mauris.

Naglakad ako patungo sa kaniya. My bros furrow as my eyes felt melt when he directly nailed his sight on me. Nagpatuloy lang ako sa paglapit hanggang sa makaharap ko ito. Naka-upo ito, may kubong gawa sa mga wood at ang bubong nito ay gawa namam sa dayami kaya halata ang presko nito at lamig.

He sit in spread legs way as his eyes showing anger and caprice looks. Iniwasan kong mapatagal at umupo sa lamesang bato habang nakapulupot ang mga braso ko.

“What?!” inis pang sabi ko dahil hindi man nabawas ang inis at dilim ng awra nito.

“Come here.” he ordered as he fan me through his hands.

Hindi ko ito pinakinggan at naghintay ng maayos na paliwanag nito, ng wala akong narinig sa kaniya ay tumayo ako at hinarap nito.

“Alam mo bang wala ka sa pamamahay mo, may Mauris 'tong lugar na inaapakan mo!” inis na sambit ko.

My feet was about to walk back when he settle his arms around my waist. He is fuming, he is not just simply hate what I said to him but the extreme grip he show speak how he wants to pertain on something.

“I possessed you, right?” hindi ako sumagot dahil sa kabang tumatambol sa dibdib ko matapos ako nitong ipatong sa kandungan nito at yakap-yakap ang bewang ko.

“You should obey me. You know that I'm jealous but you still continue it,” he husky whispered to my neck and snuggle on it.

Napahinga ako ng maluwag ng kalagin nito ang pagkakahawak sa bewang ko at ipinaharap ako sa kaniya.