Effusive Desire

CHAPTER 9

KALIA

Holding a rifle through my hands, I'm willing to come with the flow of magnets. I am in the will that I'm starting to love killing mobers from outside.

And I decide.... to protect and keep what's mine and in my based. No one can touch, they can see but interfere in the middle are forbidden in my own law.

Pagkalapit ng may matalim na mga matang sa palagay ko ay pinuno nila, agad kong dinakma ang braso nito matapos kong saluhin iyon mula sa suntok nito.

Malakas siya, pero kakayanin ko kung alam ko ang kahinaan niya. Mas malakas siya kumpara sa aming dalawa ni Mauris, bukod ba doon ay halos ginagamit na nito ang kabuoan ng pwersa nito at iyon lamang ang lamang ko.

Napangisi ako at mahigpit na inayos ang pagkakahawak sa braso nito habang binitawan ko ang isa ko pang kamay at dinala iyon kasama ng maliit kong formulated swiss knife ay naka-tiyamba akong mahiwa ang tagiliran nito.

Gigil ang mukha nito. His teeth fare gritted, his brows are in intense furrow as if he is about to explode while the force he used and keeps on using will make him suffer after. I tried to hold the trigger as I manage to turn up-side-down the imaginary position that I follow as my instinct.

At doon ko napansing napangiwi ito ng aksidente kong mahawakan ang balikat nito.

Great spot.

Napangiti ako ng lubusan kong makita sa pagmumukha nito ang takot ng dumako at mapako ang tingin ko sa kung saan ang mahinang parte nito.

He will not see me smiling, yet still figure out.

Yari ka saken ngayon, brad. Ang sabi ko ay walang makakahawak sa lahat ng pagmamay-ari ko, ni magalusan ay talagang kakaltasan ko ng buhay kung sino man ang may gawa non. Wala akong pakialam kung ano man ang estado niyo sa buhay dahil nakaraos kayong makatapak sa teritoryo ko ngunit hindi ko hahayaang maka-balik kayo ng buo at walang galos.... pero doble.

“Can I hear your grimace even for awhile or for life?” tanong ko at sinabayan ko ng sipa ang mga paa nito. I grab his left arms as I stretch it up and I found his vital part. I want to laugh as I touch it and deliriously come with a marvelous grimace. Agad kong hinatak iyon papunta sa likurna nito at malakas na ginamit ang mga binti ko upang matumba ito at maapakan ang likuran nito bago mas diniinan pa ang paghatak ko. Nakita kong nangitim na ang parteng iyon.

I'm not using my words in boast way but my pride is. I have my high confidence and sin high knowledge to overcome this events without letting them know my next moves and unexpected strikes.

“Si b-bossing..” nag-aalala ngunit bakas pa rin sa boses nitong determinado ito, determinadong tumakbo at hayaang nakahiga ang pinuno nilang wala ng buhay matapos kong patamaan ang bungo nito sa katabing semento.

I'm not happy, either mad. But play safe, it's fun.

Biglang kumaripas ang iba ng takbo dahil sa nakita. Wala ng pinuno ang grupo nila. At wala na ring magtuturo kung sa papaanong paraan nila gustong sumugod.

Una kong sinungkit ang nasa hulihan at kaagad na pinatamaan ng dalang pistol. Hindi ko sila tinantanan hangga't may nakatayo pa ring mga asungot.

“Mga bobo, t-takbo na.” itong lalaking kakatapos lang na magsalita ang sunod kong tinamaan. Nakahandusay ito, naka-mulagat ang mga mata ngunit puti na.

“Next..” bulong ko. Ikinasa ko ang baril at itinutok ito sa likuran ng ulo ng nasa harapang lalaki. Ito ang nangungunang tumakbo kanina.

Hindi ako nahirapan ngunit pinagpawisan ako kakatakbo. Kinuha ko ang damit nito sa likuran. Mahigpit kong hinila ito at isinumsob sa lupa kasabay ng pagkalabit ko ng gatilyo. Napatalon ako at sinipa ang taong nasa likuran ko ngunit kaagad naman niya itong nasalo at ginamit pa iyon upang mapatigil ako.

Lumapit ito sa akin at binuhat pa ang katawan ko. Hindi na ganon karami ang mga naiwan dahil nauna ko ng napatay ang kalahati. Ang tanging paraan ay ubusin silang lahat para hindi na rin sila makapag-kalat ng kung anong impormasyon sa labas.

“Stop fighting with gun, let me help you this time.” sabi nito at ito ang unang sumugod sa mga lalaking tuluy tuluy pang tumatakbo papalayo.

Tapos ayaw mong layuan iyong mga babae mo! Gusto mo rin bang tulungan kitang alisan ng pandikit ang mga iyon!

Natapos akong mamahinga dahil sa ginawa nitong paglayo sa'kin at naunang nakipag-basag-ulo. Mariin at puno ng gigil kong hinawakan ang baril. Itinaas ko ang hintuturo ko bago nagsimulang bilangin ang mga natitira pa.

Seven.

My arms irritately leave the place as I know they all died. Kaagad akong sumakay sa sasakyan ko at pinaandar ito. Kinuha ko ang phone sa harapan at tinawagan si Mauris.

“Fvck Mauris. Come here at the exclusive park and burn all the entire body as soon!” bungad ko at ipinatong iyon sa tabi ko habang mas binilisan ko pa ang pagmamaneho.

“Teka, saan ka ba talaga nagpunta? Bakit may related na katawan—wait.... d-did you really...?” uhmm... Indeed, girl.

“Faster, my mom is waiting for me as home.” mabilis kong ibinaba ang tawag at kaagad naman akong nakarating sa bahay ng walang bitbit na galos sa katawan.

Lumabas ako sa sandali pang napatingin sa itsura at lagay ng sasakyan bago nakapamulsang tinalikuran iyon. Pumasok ako dahil hindi na magtataka si Mama kung bakit iba ang damit ko ngayon. Walang pumapasok sa isip niya dahil tinatanggap nito ang mga nakahiligan kong irason sa kaniya para lang makalusot.

“Good... Morn-night,” kinakabahang saad ko ng makasalubong itong salubong ang kilay nito.

“Yeah, it's already midnight and I don't think I still can let your reason be pass, Kalia. Alam mong masamang nasa labas ng mag-isa, hindi ba ipina-alala na rin iyang ng Tita Lilaine mo.” alam niya?

“Mom. Nagpunta ako kina Mauris, kaso wala ito at si Blake lang ang nadatnan ko. Natagalan ako kasi.... gusto ni Blake na doon na muna ako—uhh... wala daw itong k-kasama.” lie but my cover.

“I see..” tumatangong saad nito pero nakatingin sa kabuoan ko.

“May luto na bang u-ulam?” kinakabahang tanong ko at napasakmal pa sa laylayanng damit ko.

“Meron. Bago umalis si Daron kanina, ipinagluto kaniya. Wala rin itong binanggit kung saan ang destinasyon nito matapos magpaalam.” I know but I'm confused. Hindi nawawala sa sistema ko kung papaano niya nagawang harapin ang mga gunggong na'yon gayong mag-isa lang ito at wala pang dalang kahit na anong armas.

Kahit ang paglitaw ng lalaki kanina. Maguguluhan na ako, parang may humihila sa akin pababa at tuluyan akong baliwin ng mga pangyayaring ako mismo ang nakakapansin.

Wala pa akong sinasabi kay Mauris patungkol sa mga lalaking hindi ko pa lubos na mamukhaan at makilala ang mga galaw dahil sa napaka-liyap ng mga ito.

Tumalikod ako at nagtungo sa kusina. Kumuha ako ng ulam bago magsandok ng kanin. Umupo ako sa may high stool at tamad na sumubo.

Inaalala ko ang bawat pangyayari. Kung ano ang rason ni Daron bakit ito nandoon. Papano niya nakilala ang mga iyon.

Isa pa lang ang alam ko sa kanila magmula nung sinimulang patamaan ni Mauris ang isang miyembro sa grupong iyon. Pa-ulit-ulit, ako ang nagsasawa ngunit hindi sa paghawak sa leeg nila at pag-alis ng hininga nila.

Sumubo ulit ako at ipinatong ang ulo sa ibabaw ng mga braso kong naka-pwesto sa counter. Tinitigan ko ng mabuti ang ulam at kaninang kaharap ko dahil hindi gaya ng luto ni Mama, hindi ito magkapareho ng mga sangkap pero masarap.

“Huwag mong ipapatong ang baba mo sa braso mo, Kalia. Kumakain ka pa.” rinig kong pangaral sa akin ni Mama.

I idly gazed after her before I lay my head up. My activeness stimulates when my eyes roam and heard the gate opened. Walang sinuman ang makakapasok ng hindi ko nalalamam dahil mas nauunang ipaalam sa akin ng monitor ko kung sino ang bisita pero nakakapanibago ngayon dahil sa tuwing nandito si Mama, wala akong magawa, hindi ko magalaw ng maayos ang katawan ko ng hindi nasusundan ng mga tingin nito. Ramdam ko, dahil may kutob ako..

“Oh, Daron.” nanlalaki ang mga mata kong nahagilap ang lalaking nakatayo, iba na ang damit na ipinambalot sa katawan nito kesa sa kanina. Magulo, may putik at may hiwa na rin.

Napataas ang kaliwang kilay ko ng maglakad ang tingin nito sa akin mula sa kinatatayuan nito. His wide grinned makes him walk. Habang papalapit ito ay mas lalo akong nakakaramdam ng kaba.

Nag-aalala ako, gusto ko siyang tanungin kahit pa na mahilig ang isa pa nitong katauhan sa mga babae at magbasag-ulo sa kung kani-kanino.

The events affiliates to what's his effusive emotion now. His smirks, winks and every blink of his eyes shows a passion.

Mariin akong napapikit sabay iwas ng tingin ko at dinala agad iyon sa harap ng kinakain ko. Kinuha ko ng sabay ang kutsara at tinidor na binitawan ko kanina.

“Hi.” bulong nito at dinaluhan ako ng maliit na halik sa pisngi ko. Hindi ko inaasahang magagawa pa nitong makahalik ng nandito si Mama.

“H-Hi.” nauutal na bati ko pabalik ngunit hindi ko ito nilingon.

Nag-aalala ako, pero kinakabahan ako sa tuwing kaharap ito. Kanina ay mas lalong pumintid ang dibdib ko, kaninang nasa gitna ito ng laban. Ang bawat suntok nito ay napaka-simple at halatang hindi niya inabalang pag-aralan pa kung saan niya papatamain ang mga kalaban dahil kusa iyong tumatama sa parte kung saan hindi ko hilig na patamaan.

“How's the day? Nasaan ka kanina?” where were you while ago? Ikaw dapat ang tanungin ko.

Walang kaso sa akin kung bakit lumalabas ako ng gabi at wala na sa oras nakakabalik dahil iyon ay nakabilang sa mga trabaho namin. Naka-oras pa.

“Turned well. I've been at Mauris together with B-Blake.” biglang buka ng bunganga ko at napahina pagkarating sa pagbanggit ng pangalan ni Blake matapos masaksihan kung papaano ako tinutusok ng mga tingin nitong napaka-lalim.

Napaka-delikadong tagalan.

“Mine wasn't..” because you're beyond happiness.

“... I did but the outcome were not likewise.” absolutely because yours across the line. Too much reached.

Naiinis ako pero kinakahaban.

I nibble my lower lips as my eyes comes with the edges of giving up. Napunta ito sa sahig ibabaw ng counter at hindi na naglabas ng salita.

“Aren't you'll make mine as good as yours, hon?” malumanay, masarap sa tenga dahil ang lambing ng boses nito, nakakagaan ng pakiramdam at kabaliltaran naman an ginawa nito sa loob ng bar.

“Uhmm.. Y-You want to eat?” huminga ako ng malalim dahil nauutal na ang mga salita ko.

Hindi ko inaasahang magkalaganito ang sarili ko sa harapan niya. Kakaiba lang.

“Yeah. Kanina pa,” nakangising saad nito.

“M-Mom..”

“She got out, hon.” nanlaki ang mga mata kong napaharap sa kaniya dahil sa sinabi nito.

Bumaba ako mula sa kinauupuan at tinignan ang kaninang kinaroroonan ni Mama. Nakaupo pa siya kanina habang may hawak na phone.

Where did she go?

“I told you. Now let me eat..” bumalik ang tingin ko sa kaniya ng hinarap ako nito.

Matamis ang ngiti nito pero hindi ang akin. Wala akong pakialam pero pilit na nililingon ng mga mata ko ang mga labi nitong binabasa pa nito.

Oh god, I want his lips.

“Uhmm...”

“C-Can you... uhmm.. get your ass away?” tulak ko pa ng bahagya sa dibdib nito ng mas ilapit nito ang mukha nito sa leeg ko.

He sniffle, smell, and touch my earlobe through his nose. Naramdaman ko ang bahagyang pag-lapat ng tungki nito sa tenga ko.

“You think?”

“Get o-off.” my voices starts to stutter even there's no marked of sins.

“Where did you go?”

You. Where the heck did you go?!

Naiinis ko itong binalingan at marahas na tinulak ito papalayo. Bigla na lang umiba ang nasa paligid ko dahil sa klase ng tanong nitongs siya mismo ang punong ugat kung bakit ako nakalabas ng wala sa oras at nakapatay ng hindi mabilang na mga sira-ulong gala!

Gusto ko siyang sigawan, sungalngalan pero napipigilan ko lang ito sa pagkakaalam na wala itong alam at wala pang pumapasok na ideya sa utak nito. Ngunit may alam siya, hindi kagarbo pero ramdam ko.

“Kalia, I'm taking to you.”mahinahon nitong sambit.

Tinalikuran ko siya at hinayaan ang pagkaing nasa ibabaw ng counter. Dumiretso ako sa hagdan at mabilis na umakyat.

Pagkapihit ko ng pinto ay sinarado ko ito. I locked it as my feet come over the bed. This mistake is as severe as my chest pounding further. It slowly growing like no one can control and have the rights to drive it and break. Para na akong nahihibang sa tuwing may gagawin ito sa labas ay bigla-bigla akong napapaisip kahit na alam ko sa sarili kong wala akong pakialam sa mga ginagawa niya.

“Kalia. Open this door.” the decision is in mine.

Tahimik kong inabot ang phone at binuksan iyon. Nakita kong naka-pop up ang warning ngunit naging mas malawak ang ngiti ko dahil sa nakita.

Warning: well work, Simoun.

You're kill Ms. Reyes that sudden, I didn't expect the unexpected. You're such my chosen ace,

the Devil, @sanlow.

Napahiga ako at sinalampak ang mga binti ko ng tuwid. Huminga ako ng malalim at lubos pa rin inaalala kung papaano ko na lang napatay ang tinutukoy nitong Ms. Reyes gayong wala itong pinadalang sulat o anumang flash warns sa amin ni Mauris. Agad ring sasabihin sa akin ni Mauris kung may pinadala sa kaniya si Devil kahit na hindi pa niya ito nabubuksan ay dapat kaming pareho ang magbubukas.

Tamad kong itinayo ang katawan ko at ti-next si Mauris tungkol sa pinadalang kakaibang senyales ni Devil.

“Kalia. I'm giving you a warn, if you still didn't open this damn door—I swear your legs will convulse within whole day and night. I swear to God that, hon.” mabilis kong pinatay ang phone at patakbong inabot ang pinto kasabay ng pag-ikot nito.

His shadow dominantly come together his menace eyes. Napa-atras ako at nagtungo sa higaan ko. Kinuha ko ang kumot at binalot ang mga hita ko.

“I gave you a words—”

“And I throw sympathy towards your threats, Daron.” kumunot ang noo nito at tumabi sa akin mula sa pag-kakaupo.

“You mercy me?”

“Your words.”

“Crazy,” natatawang sambit nito at dahan-dahang umiling.

“You're the crazy here.” paglihis ko sa itsura nito.

“Over you.” tuloy pa nito. Umiinit ang ulo ko.

“I don't trust words, Daron. You're crazy, abnormal kaba?” bulalas ko at napatingin sa mga mata nito.

Inilayo ko ang sarili ko malapit sa kaniya. Isinandal ko ang likod ko sa headboard bago ito maayos na binigyan ng tingin.

“Who said, you trust words, hon? So I am.” you never know.

Inis ko itong binalingan at inirapan. My eyes leered as I intertwine my both hands together. I pinch those as my sentiments starts to raise up furthermore.

“Baliw.” mariin kong bulong bago inialis ang tingin sa kaniya.

“Now tell me. Where did you go?” pagpaaptuloy pa nito. Kung gusto niyang malaman dapat siya mismo ang umalam. Wala akong planong magsalita.

“Why you want to know? Bakit ba pinipilit mo'kong magsalita?!” I'm bad. I ferociously dislike this degree of him.

“Bakit ba ang hirap mong sagutin ang mga tanong ko?” ano bang pinututok niyang lalamunan mo at gustong-gusto mong malaman ang dahilan ng pagkawala ko?

“Bakit ba ang hirap sa'yong manahimik na lang at iwasang pakialaman ang lahat ng ginagawa ko?” naiinis na wika ko at tinulak na ito papaalis mula sa kinauupuan niya.

Humiga ako at inabot ang kumot na nasa hita ko bago idinantay ang mga ito. Hindi ko na rin ito pinansin, kahit ang paglabas ng mabigat nitong hininga ay rinig na rinig ko.

“Ang hirap mong kausap,” bulong nito pero rinig ko pa rin.

Hindi ko iyon maririnig kung hindi niya pinaparinig! Tsk!

“Umalis kana. Gabi na,” balewalang untag ko at sunod na tinignan ang naka-awang pang pinto.

“You did not eat.”

“I'm already done!”

“You're done but the food left there, nagsasayang ka ng pagkain—”

“Ito na, ito na. Ang ingay mo,” naiinis kong pahayag at sabay na tumayo.

Lumabas akong hindi na ito binabalingan pa. I'm not avoiding him but his stares. Those eyes extremely causing my chest beating in gush pace. Para itong nagwawala dahil lang sa simpleng tingin nito.

Umupo ulit ako sa kaninang high stool at inis na inabot ng mangkok. I hold the spoon together the fork.

There's conflict in his eyes. Parang ito ang nag-iingay para sa kaniya habang ako naman ay nahihirapan na ipikit at iiwas ang tingin ko sa pang-ibabang labi nito.

“What?” I averted my gazed to his lips down to my food.

“Ang pangit mo..” pahayag ko.

“Ano?!” bigla pa nitong sigaw.

“Ang pangit mo kako,”

“Tsk, you're good at it, huh. Ang ganda mo eh,” nakangising saad nito.

Itinukod nito ang mga siko nito sa tabi ng counter kasama ang paglayag ng mga mata nitong may dalang insulto sa akin. He quirk his lip up while his arms formed as his support.

“Totoo naman, hindi ako nakikipag-biruan. May bayad ang biro ko,” I said in conflicted way to his face.

“Have you heard how big mouth can cover?” wala pa akong naririnig na ganiyan kawirdong salita.

Naka-kunot noo ko siyang tinignan kasama ng dahan-dahan kong pagnguya. I twitch my lips after seeing his face seems so high and in cloud nine. Parang nabuhos lang sa kaniya ang kasiyahan habang kamalasan ang naka-tanim sa dibdib ko.

“I hate your mouth, but I love your kisses.” bulong pa nito.

He crawl his arms through my entire waist and dispel a tight grip as the other locked at the arm of the chair as he roll it over to make me face him.

My mouth was about to open when he cover it by his lips and slip a kiss. A deep kisses made me move on from anger. He cling his arms from my back while he turn his chin up to catch and persistently build a connection with my lips.

I hold on his shoulder. This is unexpected, this is not the thought I perceive to be come true...but I feel the destruct possessed me.

“Mm..” he groaned as my palm accidentally goes on his shoulder from back.

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa biglaan nitong pag-alis sa kamay kong napahawak sa parteng iyon. Lumayo ako ngunit agad ko ring inabot ang buhok nito upang sabunutin.

“What happened? Ang lakas mong magtanong tapos sa'yo pala ang may tama.” mahina kong sabi habang nakasabunot sa buhok nito at pinatingala upang matingnan ko ito ng maayos.

“This is nothing...” malambot na boses na sabi nito. Muli nitong ipinulupot ang mga braso nito sa bewang ko at isinandal ang katawan nito sa akin habang sunod naman niyang kinuha ang kamay kong nakasabunot sa buhok niya at kinalas iyon dahil ang isinalpak nitong kapalit at ang kamay nito.

“You're soft and....mushy.” he melodious said while sniffling my neck.

Napahawak na lang ang mga braso ko sa batok niya at hinayaan itong isandal ang parang walang gana nitong katawan ngunit malaman nitong mga salita.