Effusive Desire

CHAPTER 8

KALIA

“Call of duty, Kalia. Call of duty,” saad pa nito ng paulit-ulit sa kabilang linya matapos nitong huminga ng malalim.

I had to let her do what she want even it's not in plan because that's her, the real her. Basagulera, walang sinasanto at madalas din itong hindi kasundo ng mga magulang nito dahil sa salungat nitong kagustuhan.

“That's your call, mine is to restrain still,” not until the guy behind that circumstance still not showing his identity.

“Daron's here too,” saad nito bago pa ako binabaan.

I used my monitor to keep still while in other hand, I'm already fixing the file before I'd go and send it directly to Devil. Walang ibang gagawa nito kundi ako dahil wala si Mauris at hindi pa niya alam.

I did this to prepare. Matapos kong maipadala iyon at ipinatong ko ang mga binti ko sa ibabaw ng lamesa matapos ay inabot ang chuckie na nasa katabi ng mga larawang pinagsikapan ko pang makuha at ipunin.

Ng muling umugong ang phone sa tabi ko ay inabot ko iyon ng hindi binibitawan ang iniinom na pagkain. As I slide it to answer the call, I place it beside my ear as I continue on sipping the chuckie.

“Good Evening, Kalia. How's the day? I'll be there now.” kaagad akong napatayo at inilagay ang lahat ng mga nakalabas na ebidensiya sa isang secured na container at itinabi iyon sa ilalim ng kama ko.

“Great, I'll just wait you here.” diretsong tugon ko bago lumabas ng silid at nagtungo papalabas.

I wear my simple top but it halted from my back. Hindi iyon gaanong lantad dahil madilim na ang gabi at hindi ko inaasahang ngayon pa na-planong dumiretso ni Mama sa bahay ko samantalang nandito ako sa isa pang lunggang pinag-lululan ko ng sarili.

“Si Daron, nakita mo ba? Hindi pa daw kase siya umuuwi sabi ng mga magulang niya.” I saw him.... jamming with other girls.

“N-No. Hindi ko siya nakita, h-hindi naman siya nagpunta rito kanina.” nahihirapan ko pang palusot matapos kong mapaandar ang makina at doon nag-umpisang magmaneho papalayo.

“uhmm... I see. We'll going to visit your father tomorrow after the noon.” luminga ako sa kalsada at mabilis na kumurba ng daanan.

“Okay, it'settled—wala naman na akong gagawin.” saad ko pa bago napahinto matapos mapansing may mga nakasabat sa gitna ng kalsada kung saan nalampasan ko ang daan papalayo sa kinalalagyan ko kanina.

I step on the break as I clench my fist while holding the steering wheel. Hinintay ko pang humupa at umonti ang mga ito ngunit walang nangyari, umayos sila ng pwesto at natanaw ang lalaking nakaupo, may hawak sa sigarilyo at may sugat na rin sa mukha nito.

His lips..

“Are you okay? Dude!” rinig kong pang-aasar na sabi ng nakasalamin pero wala ng grado kase walang salamim kundi ang layout lang nito pagkatapos kong ibaba ng kaunti ang bintana at mariing itinutok ang tingin sa kanila.

“More than okay,” sarkastikong tugon pa niya.

“Hindi ka naman pusa para bigyan pa ng buhay at mas lalong hindi ka naman namin hahayaang malanghap ang simoy ng hangin at makita pa ang bukas, dahil ngayon pa lang—” he stand up from his seats on the flat surface and throw that conceited guy a gush punch.

Napa-igik ako matapos makitang dumugo ang ilong ng lalaki at parang tumutulo na rin ang luha nito. Tinakpan ko ang bibig ko at mariing hinawakan iyon.

“Tarantado ka ah! Gusto mo bang masa—” masampolan? Inulit pa ng lalaking may hawak ng sigarilyo ang pagsuntok sa mukha ng madaldal na lalaking iyon sa kaliwang pisngi.

“Ang daldal mo,” he said like he's in the floating position.

Isinandal ko ang likod ko at ipinatong ang kaliwang binti ko sa kabila. Hinintay ko pang lumipas ang ilang segundo bago masaksihan kung papaano pagtulungan ng mga lalaking walang bahid ng dungis pero purong basag-ulo ang gusto.

That's good, my ideal is just like that—man. Punching those nonsense mouth to stop them from drooling in drastic way. Nakakasira sa pandinig.

I tsked after seeking for the guy standing alone but with relax atmosphere. Parang wala lang sa kaniya ang ginagawa ng mga nasa harapan nito, kahit pa yata nasagad na nila ang inis sa mga buto-buto nila ay iilagan lang niya ang mga iyon ng hindi napapagod.

Why I don't plant doubt against my hitch because seeing you fighting with a prolong patience—I believe you're not only a mere man with that defined kind of skills.

Tiyak akong may alam ka kaya ako nilapitan mo.

Nakangisi akong lumabas mula sa loob ng sasakyan at ibinulsa ang kaliwang kamay. They are in a circle where I easily can shot with only one bullets.

Umakyat ako sa katabing puno at doon ipinuwesto ang sniper kasabay rin ng mainit na inis ang pag-kalabit ko ng gatilyo.

Unti-unting napalingon ang mga lalaking nahuhuli sa laban na nasa likurang bahagi kung saan nagmula ang talas na bala. Hindi rin ganoon karami ang natamaan ko kaya lubos akong nasisiyahang sa akin natuon ang pansin nila.

Nagsasayang lang kayo ng oras! Tsk.

Sinipat ko ang baril sa lalaking naunang nakapansin kung saan nagmula ang balang tumama sa kasamahan niya. O saw his sharp gazed ruled the entire void.

Kaagad kong pinindot ang gatilyo matapos kong makita ang mga nitong nakatutok mismo sa akin. I shoot him out to his eyes. Nalapad akong napangisi dahil sa tagumpay na nakamtan ng sistema ko.

“I feel the fun of this game. I do lobe shooting people's eyes.” komento ko sa sarili bago muling dumiskarteng sa isang sanga ng puno ako manatili.

“This is nice. Shooting game, ball is not my needs but bullets.” I touch the trigger as I snap it out.

It render a little noise after their leader knew. Mabilis akong tumayo at umapak sa bawat sangang may abilidad na kayanin ang bigat ko habang lumilipat mula sa kabilang puno. Sinikapan kong hindi makalikha ng ingay upang hindi nila ako mapansin ng may isang estranghero ako naabutang makahawak sa sangang kinaroroonan ko. Nakasandal ang isa nitong kamay sa puno habang tamad na tumingin sa akin.

Kumunot ang noo ko at kaagad itong nilapitan. After I placed the firearms to my shoulder, I proceed on stepping forward.

“Nice shot.” mahina ngunit ramdam ko ang katotohanang kanina pa ako nito pinapanood.

“It will be more nice and smooth, if it's you” that I'm going to shot on.

“You have that talent, feel free to give them your best and better good shot.” walang may pakialam.

“Who said I need your opinion?”

“I think you need it, medyo nawawalan kana ng inspirasyon,” hindi nakakatuwa ang biro mo.

“I think you step on the exceed line.” malamya at nang-aasar ko pang tugon.

“Who thinks so?” maybe, I used my mind to think and see the possible forethought?

“The right question is, who's in the right place to tends to shove your way through shooting them out without them knowing.” that's how I want this game end.

That's me. Hindi ko na kailangan pang magsalita kung kailan ko sila pupuntiryahin dahil kahit saan pa iyan ay walang akong pakialam, basta makaganti lang.

“What do you think?”

“Leave this place, as soon.”

“Wala kang karapatang pagsabihan ako tungkol sa mga ginagawa ko, at isa pa hindi kita kilala.”

“Hindi mo nga ako kilala dahil hindi mo'ko kinikilala at ang maganda pa ay mas kilala kita kesa sa kung gaano mo ako kakilala.” mapag-laro ang ngisi nito. Nakaka-insulto. Nawawalan ako ng kumpiyansa sa sarili!

“Hindi ako nangingilala ng mga taong walang maipakitang dahilan na dapat ko nga silang kilalanin.” sabat ko.

“Good girl. I think I like you—”

“Never see something about that praise, dear.” muli pa nitong dagdag sa mas lalong nagpalapad ng pag-ngisi ko.

“Who said I already have an assumption to that sentences of yours?” hindi ako katulad ng inaakala mo, ugok!

“Bend your head, dear.” hindi agad ako nakagalaw ng mabilis niyang nahawakan ang bewang ko at kaagad na yumuko kasabay nito.

Napasinghap ako ng makitang may balang sumulpot mula sa likoran ko ng hindi ko namamalayan.

“Kasalanan mo'to eh!” naiinis kong sabi at marahas pang kinuha ang braso ko at tinulal ito papalayo.

“As for my golden part, I never accept a bet, dear.” sabi nito na muli pang lumitaw ang nakaka-asar na ngiti sa mga labi nito.

“I'm your Joker.” hindi ko tinatanong ang pangalan mo dahil ang gusto kong malaman ay kung ano ang ginagawa ng isang 'to dito, bakit niya ako kilala at pinapanood.

“You can't even utter a simple joke.” seryosong untag ko.

“I never like that joke of yours, dear—but I'm willing to speak for you as granted.” wala akong hiniling na pwede pong maisakatuparan.

“Turn around and hold on to that firm twigs, dear.” utos pa nito na agad kong ikinalingon ang likuran ko.

Napa-daing ako matapos dumaplis ang bala mula sa binti ko. Hindi ko naaktohan ang isang iyon dahil nakukuha ng lalaking ito ang buong pansin ko.

“I told you to turn around, pero matigas ang ulo mo. You don't need to confused why you need to obey that because in this triangle we—killers are obligate to turn around and shield their selves for their instance life. Walang sabi-sabi, kailangan ang kilos kaya huwag kang magtanong ng magtanong at sundin mo na lang ang sinasabi ko.” no one have that rights to elevated their dignity up than me!

“Show me what you have and I'll show what I got.” ikaw nga ang lalaking iyon!

Biglang lumapad ang ngisi nito at inilabas ang mga naglalakihan nitong mga baril. May hawak itong mga talim ngunit papaikot ang disenyo nito, hindi kagaya ng sa akin, puro lahat na papatulis.

“I don't insult what I only can do just for you to see it, brad.” if you want to see it, then fight me.

Kinuha ko ang dalang sniper at kaagad na pumwesto sa tabi nito habang nakasandal ang likod sa sanga. Patuloy lang ako sa pagpapalabas ng mga bala sa mga kalaban, patuloy kong inaasainta ang mga mata at gitnang noo ng mga ito.

“Kung lalapit ka, mas maigi. Hindi mo sila ma-isa-isa kung nandito ka. You can tied their head up with your one bullets but powerful shot.” Hindi ko alam ngunit mamgha ako sa sinabi mo.

Lumayo ako sa muling bumalik sa kinalalagyan kanina. Hawak ang kabilang hawakan ng baril ay mainit na ulo kong ginamit iyon upang walang habas na isaulo kung papaano ko dapat sila patayindahil sa pinapainit lang lalo ng lalaking to ang ulo ko.

“Pwede mo rin naman akong gantihan sa pamamagitan niyan.” nang-aasar ngunit patag lang ang paglabas nito ng boses.

At doon ako mas lalong nainis ngunit naisip kung papaano na lang nito na-paikot ang isip ko. I'm willing to make a shot in a vary way but also willing to plant a grudge on the spot not towards him but to his fvcking words!

Kung sabagay, may kwenta ang mga sinabi nito. Maaari kong magamit ang inis ko sa mga kalabang hindi nila malamang nakakahiligan ng makialam ng demonyo sa pagitan nila.

“Pwede mo rin isarili at magamit para mas tumaas pa ang confidence at mas lalong maging magarbo ang klase ng pag-iisip mo.” all of your s**t can be my sheets. Dahil lahat ng sinabi mo ang posible kong magawa ng wala sa oras at ora mismo.

Nakaka-insulto, nakaka-baba ng pride at wala akong gustong marinig kundi ang ungol ng mga natatakot ngunit kabaligtaran naman niyon ang mga gawain nila.

“Hindi ko ugaling makialam sa gulo mo, gusto lang kitang bigyan ng kaunting advise,” wala akong sinabing hihingi ako ng mga salita mo.

You swoon the moment. You killed my joy and unfortunately, I just can't shot you and just pull out a bullet to made an attack for return because of my feelings. Hindi ko alam at wala akong ideya kung bakit hindi ko man lang magawang lapitan ka para tutukan ng baril at pasabugin iyang mukha mo.

I expelled an amount of sighed before I feel relief after not hearing his presence and sound of his indignant voice for my ears.

At satingin ba nito, hindi na niya pinasukan ang isip ko? Napaka-walang kwenta talaga.

Bumaba ako matapos kong makitang naubusan na ako ng bala. Isinabit ko sa balikat ko ang tali na naka-disenyo para hindi ko na ito bitbitin at isabit na lang para hindi na ako mahirapan pa.

“Oh, may bago!” pahayag ng lokong nakapansin sa akin sa paglalakad dala-dala ang sniper sa kaliwang balikat ko.

“Oo nga, ang astig naman pero mukhang naka-witness to ah!” malakas na loob na sabi ng katabi nitong napatigil pa sa pagtaas ng hawak na baril.

Halos ang kalahati sa kanila ay napudpod na, ngayong marami pa rin ang natira ay mukhang wala silang ideya. Hindi sila pumapansin sa paligid nila dahil marami sila, alam nilang okay dahil hindi lang isa mapupuruhan kung sakaling may mag-madiyang gulo ngunit sa kasamaang palad ako pa ang sisingil sa buhay nila, ngunit natutuwa ang kalahating parte ko dahil ako mismo ang tumitira ng hindi nagpapaalam sa kanila at sila rin mismo ang nagpapakilala sa akin.

“She's estranghero, dude!” sabi naman ng isa para longunin ko ito at pinanliitan pa ng mga mata.

“You crazy. Hindi yan, ipagpatuloy niyo lang ang pulbos sa gagong yan, kakausapin ko lang ang chick na to.” I may have some feelings detached from my chest but that's due to this fvcking phases. Hindi ko magawang hindi mainis ngunit hindi matagalan ang mapangisi dahil sa iba ibang panananaw ng mga ito gayong kakakita pa lang nila sa akin.

Imposibleng kilala nila ako, hindi ko kainlanman ilalabas kung ano ako at kung ano ang trabaho ko.

Sinalubon ako ng lalaking narinig kong pupuntahan ako. Sa tingin ko, mukhang kukumbinsihin pa ako nito o mas pipiliing utuin at mapatay.

Hindi basta-basta ang grupong kinalalagyan nila dahil ito ang tinutukoy ni Tita Lilaine na mga pumapatay sa tuwing gabi.

Gusto ko rin silang makilala upang masukat kung gaano nila ipagmayabang ang meron sila at hindi kayang gawin ng mga biktima nila.

“Hi, Miss” tinanguan ko ito at mahigit na napahawak sa katawan ng baril na hindi pa nito nahahalata ng dahil sa kadiliman ng paligid.

“Alam mo ba kung para saan ang lugar na'to?” hindi ako tumugon at pinantay ang tingin sa mga mata nito at labing nagbibigay ng senyales na hindi na nito maaari pang tagalan ang pagkitil sa buhay ko ngayon.

“Alam mo rin bang delikado kung mnanatili kapa dito, pero pagbibigyan kita. Mukha ka pa namang anghel kahit na nababalutan ng mask iyang misteryoso mong mukha.” sa mga sinasabi mo, maaari ka ng manghinala at makakita ng kakaiba sa itsura ko, brad pero sadiyang napaka-tanga mo lang dahil magawa mo pang lapitan at makausap ang taong kukuha ng buhay mo!

“Hindi ka ba talaga magsasalita o ako mismo ang gagawa non para sa'yo?!” wala kang dapat na ipag-alala dahil ako mismo ang mag-aasikaso ng katawan mo pagktapos kong magsawa.

“You're beyond this game.”

“And you're beyond to this talks.” you show motivation to your self why you're here and chose to talk with a silent killer!

“Ang ganda pala ng boses mo, pero ang pangit at masakit sa tenga ang sinabi mo. Alam mo bang ako lang ang may karapatang magsalita dito, bukod pa sa kinakausap pa kit—” agad kong ikinilos ang braso ko at idonampi sa ilong nito ang kamao kong nakasakmal.

Hindi ko maigilan ang mainis dahil sa daldal nito. Ang kadaldalan nito ang maaarin magluwas ng impormsyon tungkol sa kanila.

“Aba't—” muling kong pinatamaan ang kabilang panga nito na siya namang pag-yuko nito at paghawak sa tama nito.

“Walang hiya ka—” I used my fist to punch his jaw from below.

“Sinusubukan mo talaga—” sinipa ko ang tuhod nito na naging resulta ng paghalik nito sa lupa.

“Bullshit—” inis pang sabi nito at malakas na sinuntok ang lapag bago kumuha ng suporta at itinukod pa ang mga kamay nito.

“Ang ingay...” bulong ko, mariin kong sinakmal ang buhok nito at hinarap sa akin. Maga na rin ang panga nito, may dugong lumalabas sa ilong nito habang ang mga mata nitong unti-unting nagpapakita ng kasiyahan ko—mga luhang hindi tuluyang umagos.

“Behave, I hate noisy person, brad.” I can deal with that while ago because my only option is to prolong my patience than returning back the vengeance you're not expecting me to do.

Dahil nakikita niyong mahaba lang ang buhok ng kapareho niyong tao at kasarian ay hindi na pwedeng maging malakas, pumatay at lumabag ng batas. Mga walang kwentang lalaki!

Binusalan ko agad ang bibig nito ng ulo ng hawak na baril ko. Kasabay ng pagmulagat pa lalo ng mga mata nito ang pag-kalabit ko sa gatilyo.

Hinyaan kong nakadapa ito at inis na tumayo. Ipinasok ko ang wala ng balang sniper sa compartment at kinuha ang maliit na sinulid pati na ang maliit na parang granada.

Lumukob ang galit at inis sa kalamnan ko matapos makitang hawak na pala ng mga lalaking natitira ang katawan ng lalaking malakas ang loob na hinarap ang mga lalaking gago na to.

“You're really the definition how stubbornness turning out as disease..” umiiling-iling pang bulong ko.

Nilapitan ko ang mga kalalakihan at kinalabit ang nasa duluhan na sakto namang pagharap nito ang paghawak ko ng mahigpit sa leeg nito bago ginamit ang maliit na formulted knife ngunit may bahid ni kamatayan. Parang binasbasan lang.

“It's been a long time that I let my self be get out from mysteriousness.” bulong ko sa sarili bago idinako ang tingin sa lalaking hawak pa ng mga lalaking gutom sa dugo ngunit kulang sa disiplina. Kinailangan kong ipakita kung papaano nagkakatotoo ang bangungot nila.