Always You, Luca

Chapter 14

L U C A

What happened to us, Zig? bulong ko sa aking sarili habang ang dalawa kong palad ay nakatakip sa aking mukha. Hindi ko mapigilang maiyak nang sobra.

Zig just left the room. Hindi ko alam kung susundan ko ba siya para kausapin pero sa isang banda, hindi ko rin alam kung anong sasabihin ko sa kanya. He confessed to me and I did say nothing but how confused I am for knowing the truth.

Napailing ako nang maraming beses bago punasan ang luhang patuloy na bumababa mula sa mga mata ko. Ive decided to get out of the room and talk to him. I dont want to sleep tonight with this thing unresolved. Ni-hindi ko nga alam kung makakatulog ba ako ngayong gabi dahil sa mga nangyari at sa mga nalaman ko.

Pagkalabas ko ng kwarto, hinanap ko si Zig.

Wheres Zig? I asked Rex.

Tumayo siya mula sa kanyang pagkakaupo sa couch nang makita ako. Are you okay? What happened? he held my arms pero umiling ako sa kanya.

No, Rex. Hindi ako okay. I answered him. Did you see Rex? pag-uulit ko ng tanong sa kanya habang lumilingon sa paligid but Zig isnt here.

I looked for him immediately at the kitchen but he isnt there, either.

He went outside. Rex told me.

Nagulat ako sa narinig. What? tumingin ako sa bintana. Its pouring hard outside. What the hell is wrong with him?! inis kong sabi at kumuha ng payong bago maglakad papalapit sa pinto.

Luca, its dangerous outside. You cant just get out! Rex tried to stop me but that didnt discourage me to open the door. Nasa labas si Zig kaya hindi ko siya pwedeng pabayaan roon.

Ill be fine. Stay here and dont follow me. Pakiusap ko kay Rex na bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. Ill just go get him I said.

Wala nang nagawa si Rex.

I opened the umbrella and walked outside. Napakalakas ng ulan. Madilim ang paligid at napakalakas rin ng hangin. At first, I cant see Zig anywhere. Ilang metro pa mula sa gate ng bahay, I saw him.

Nasa kabilang kalsada ito, malapit sa ilog. He is sitting there while the rain is continuesly pouring hard. Basang-basa na siya. Lalo akong nainis habang patakbo ko siyang nilalapitan. Whats gotten into him?

Zig! buong lakas kong sigaw sa kanya nang lumapit ako.

Nakatalikod ito at lumingon nang marinig ang boses ko.

What are you doing here?! sigaw nito habang patuloy sa pagbuhos ang ulan. Sinubukan kong lumapit para payungan siya pero siya itong lumalayo. I never asked you to follow me! Go away, Luca! nagulat ako sa pagsigaw niya. How could he shout like that to me?

No! Im not going anywhere without you, Zig! Babalik tayo roon nang magkasama! I shouted back. Whats gotten into you para lumabas ka rito habang bumabagyo? Are you out of your mind?!

Why do you care?! he asked. I can see his tears flowing down on his cheeks kahit gaano karaming tubig mula sa ulan ang dumadampi sa kanyang mukha.

Because you are my best friend! pasigaw kong sagot rito dahil sa inis. Why did he even ask that? Come on, Zig! You are soaking wet! Halika na! pilit ko siyang hinihila pero pilit lang rin itong pumapalag tuwing gagawin ko yon. Pati ako ay basang-basa na rin even with umbrella.

Yeah, right! Best friend mo ko kaya mo ginagawa to. But I dont need your care, Luca! Go back there and enjoy every moment with Rex! Thats what you want, right?! nginisian ako nito sa pagitan ng kanyang pag-iyak.

Nagpantig ang tenga ko sa narinig mula sa kanya. This is enough.

Eh, p*tang ina naman pala Zig, eh! hindi ko maiwasang mapamura. Itinapon ko yong payong na hawak ko dahil sa inis. Now, were even. Pareho na kaming basang-basa sa ulan. Ito ba yong gusto mo? Ayan! Magpakabasa tayong dalawa rito sa labas habang bumabagyo! Maybe now we can call this quits! naiiyak na ako sa puntong yon dahil sa inis.

Zig stared at me. We can never call it quits, Luca he said. Humihikbi ito. Mahal kita, higit pa sa isang best friend mo but you never felt the same way! And it hurts more than I had imagine! Mas masakit ngayonsobrang sakit! kitang-kita ko ang panggigigil sa bawat salitang binibitawan niya habang umiiyak ito.

Hindi ko siya masagot agad nang marinig iyon sa kanya. Napahilamos ako sa aking mukha para punasan ang mga luha kong sumama na sa ulan.

Kunot-noo akong tumingin kay Zig na patuloy sa pag-iyak. Zig, mahal kita! Mahal kita dahil best friend kita I told him. Hindi pa ba sapat yon? Hindi ba yon mahalaga? Zig, importante ka sa akin dahil best friend kita at ayokong masira yong pagkakaibigan natin dahil lang umamin ka sa akin. Ayokong mawala yong best friend ko hindi ko na napigilang humikbing muli matapos bitawan ang mga salitang yon.

Zig smiled and nodded. Napahilamos ito sa kanyang mukha at seryoso akong tiningnan. Iyon na nga yong pinakamasakit, eh. You only love me because Im your best friend. Mahal mo lang ako dahil kaibigan mo ako. Minsan nga, iniisip ko kung pati ba yong pagmamahal mo sa akin ay dahil lang all these years, palagi kong sinusunod ang gusto mo at palagi kitang nililigtas at pinagtatakpan sa mga kalokohan mo

Hindi yan totoo! sigaw ko.

Then, why does it feel like it? he asked while sobbing. Bakit pakiramdam ko, mahal mo lang ako bilang kaibigan mo dahil may pakinabang ako sa yo? Ultimo yong pagsama ko rito sa yo, ginawa ko dahil mahal kita. Dumagdag ba yong pagpayag ko na samahan ka rito sa pagmamahal mo sa akin na sinasabi mo, ha, Luca? napailing ako habang naririnig si Zig ngayon.

How dare you say that, Zig? Paano mo nasasabi lahat yan? I cant help myself from asking him.

Dahil yon ang pinaparamdam mo sa akin, Luca! he answered me quickly. Malakas ang bawat paghikbi nito. Mahal kita kaya kahit ano at kahit saan ay pumapayag ako sa gusto mong gawin, sa gusto mong puntahan at sa gusto mong makita kahit labag na yon sa loob ko at kahit ang kapalit non ay masasaktan ako. Hearing him say those things made me feel that Im so selfish to him.

You can always say no, Zig! I defended myself. Pinunasan ko ang aking mukha na puno na ng luha at ulan. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Palagi kitang binibigyan ng option para tumanggi but you always say yes at palagi mo kong pinagbibigyan.

Kasi alam kong magagalit ka kapag hindi ako pumayag, magtatampo ka at hindi ako kakausapin. Masisisi mo ba ako? he asked. Bakit parang kasalanan ko? Pero siguro nga, kasalanan ko rin naman talaga. Kung hindi kita palaging sinusunod sa mga gusto mo, hindi sana ako palihim na nasasaktan. E di sana wala rin ako sa sitwasyon ngayon na nakikita kang masaya habang tinitingnan ang ibang lalake he nodded and cries.

Fine I gave up. Tama naman talaga siya. I was always the one to nag him about my frustrations and wants. I never really gave him the chance to say no without even feeling guilty or anything. Im the selfish one here but I never lied when I said I love you as my best friend. Hindi dahil palagi mo kong sinasamahan at pinagbibigyan sa mga gusto ko. Kung di dahil nararamdaman ko yon, na mahal kita dahil best friend kita. And I promise you, nothing will change after this night. Walang magbabago sa pagmamahal na yon dahil tanggap kita kung ano ka pa at best friend kita, Zig. When I told him that, napangisi ito.

You know what? The more you repeat the term best friend makes me feel even more hurt. Hindi ko alam, eh. I should be cool with it, right? Kasi pitong taon rin naman tayong magbest friend and I am very much thankful for that. Hindi ko lang talaga maiwasang maramdaman to ngayon. Ang sakit pala. Now that I confessed my feelings for you, it hurts even more knowing that you only really see me a bestfriend lalong lumakas ang paghikbi niya na napunta sa pag-iyak na sinabayan pa ng malakas na ulan. Pakiramdam ko tuloy, ang demanding ko na. Akala ko kasi kahit konti at kahit sa loob ko ay alam kong walang pag-asa, I thought you would tell me that you have feelings for me too.

Zig

Tell me, Luca pinunasan nito ang kanyang mukha bago muling nagsalita. Sa pitong taon na yon, wala ba talaga? Kahit konti lang, hindi ba ako lumagpas dyan sa puso mo, higit sa pagiging best friend ko sa yo? Hindi ba talaga? hindi ko mapigilan ang sarili ko na maawa kay Zig habang naririnig sa kanya ang mga salitang yon.

Butyoure my best friend, Zig! hindi ko siya masagot nang diretso dahil hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya yon nang hindi ako makakadagdag sa sakit na nararamdaman niya ngayon.

Please, Luca! Enough with those words! Just answer me, directly! sigaw nito sa akin sa pagitan ng inis at pag-iyak. Pareho kaming humihikbi ngayon. Wala ba talaga akong chance sa yo?

Lumunok ako at piniling hindi muna sagutin ang tanong niya. Huminga ako nang malalim at kahit umiiyak, tiningnan ko siya nang diretso.

Mahal ko si Zig at best friend ko siya. Kapag nasasaktan siya ay nasasaktan rin ako. Alam ng Diyos kung gaano ko siya na-a-appreciate araw-araw. Alam kong madalas ang damot ko sa kanya pero sa puntong to, gusto ko nalang sabihin sa kanya ang totoo at hindi ito ipagkait sa kanya.

Marahan akong umiling habang tinitingnan si Zig na umiiyak at naghihintay ng sagot ko. Im sorry, Zig. I love you as my best friend at hanggang don lang ang kaya kong ibigay sa yo and from there, bumuhos ang luha sa mga mata ko. Hindi ko na ito napigilan pa. Parang pati ang ulan ay nakiki-simpatya dahil sa mga luha kong patuloy sa pagbaba.

Zig smiled at me with tears in his eyes. Thats all I need to hear from you, Luca sambit niya ngunit hindi ako makapagsalita. And no, after tonighteverything will never be the same again. Nang bitawan niya ang mga salitang yon kumilos siya at naglakad palayo.

Iniwan niya akong umiiyak. Hindi ko siya magawang habulin o sundan. Napaupo ako habang patuloy sa pag-iyak. Nasasaktan ako. Im in pain right now because of what happened. Nasasaktan ako dahil sa mga narinig ko mula kay Zig.

Im in pain because I know that hes in pain too.

For 7 years, hindi ko lubos akaling aabot kami sa puntong maghaharap kaming dalawa sa gitna ng bagyo at maririnig sa kanya lahat ng mga bagay na hindi ko alam na matagal na pala niyang itinatago...na matagal na niyang kinikimkim.

That all this time, minamahal na niya pala ako not only as his best friend but as a lover, that hes not straight but I never even noticed it and that he was hurting all this time but he kept it cool and pretended that everything was fine.

That all this time, napaka-selfish ko pala. Its just too many to absorb. Its suffocating the hell out of me. Hindi ko alam kung paano ko pa siya haharapin muli. Hindi ko alam kung paano ko siya titingnan. Hindi ko alam kung paano ko pa ulit siya kakausapin pagkatapos ng gabing itoo kung kakausapin niya pa ba ako pagkatapos ng lahat ng to? Hindi ko alam.

Pakiramdam ko ay naging manhid ang buo kong katawan sa lakas ng ulan at hangin na humahampas sa akin ngayon habang nakaupo ako sa tapat ng ilog kung saan ako iniwan ni Zig. Hindi ko alintana ang lamig dahil ang nararamdaman ko lang ngayon ay sakit.

When he said that everything will never be the same again, does that mean that our friendship is over? That hes cutting me out from his life? That well not going to be best friends, anymore?

Honestly, hindi ko na alam ang iisipin ko.

Ang alam ko lang, nasasaktan ako ngayon as dahil pakiramdam ko, mawawalan ako ng matalik na kaibigan ngayong gabi. I cant also help but to blame myself for thinking like that.

Why?

Because I just broke my best friends heart.

-End of Chapter Fourteen -