STANLEY
"Fck, where did she go?" I hissed when I get back to get her but I didn't see her anymore.
I parked my car in the sideways, then get my ass off on my car even if its raining then, I ran into a waiting shed. I searched her with my eyes but I can't see any glimpse of her. I'm very sure she's here standing earlier when I left her. Fck, if whatever happens. This is really my fault.
I have no choice. So, I wait until the rain stop and walk to find her. I really hate myself for leaving her earlier, I forgot that she's scared of lightning. Fck myself. Ughh.
"Where is she? Where is she? Please, I badly really want to find you." I murmured while I'm walking and my eyes are searching for her.
I stopped walking when I saw her, she's walking fast and she's wet. There's a guy who's following her so I walk slowly trying not to make sound to every trees to hide.
I gradually ran when I know she's entering towards the forest and I punched the guy's face. Fck this guy. No one ever touches my girl, only me.
"Aray! Aray! Tama na po." I stopped as this guy begged. My eyes widen when I saw his face.
"Fck this kid, did you hurt?" I asked then get his hand to stand up.
"Hindi naman po." He answered.
"Why are you following her?" I asked him.
"Naaawa po kasi ako sa kanya. Parang natatakot at nilalamig. 'Di ko naman po inakala na matatakot siya sa akin dahil naka-jacket po ako." he explained.
"Its okay, Kid." I said then pat his shoulder.
"Kaano-ano niyo po ba siya?"
"She's my wife." I answered.
"Asawa niyo po siya? Bakit niyo po siya iniwan—"
"Just stop questioning, kiddo, and help me find her." I cutted him.
"Sige po." We walk towards the forest to find her.
After 15 minutes of finding, I found her—leaning in a tree. I ran towards her then check her out.
I saw her unconscious. I check her. I saw a wound in her foot and bruises in her face and elbows. I touched her wounded foot slightly, that's why she screamed.
"Array!" she shout.
"Shhh. I'm sorry. I'm here." I said. She stopped and look at me, like she's shocked when she looked at me.
"S-Stanley?" She called me.
"Are you okay? Did you hurt? What happened to this?" I pointed in her wound.
"Ah wala yan. Natisod lang ako ng maliit na kahoy—"
"Kuya, nakita niyo na po ba siya—Sorry po."
I looked at the kid. He's shocked when he saw me— I mean us.
"It's okay, Kiddo."
"Sorry po pala sa nangyare sa inyo. Hindi ko naman po kasi inaakala na matatakot kayo sa akin. Gusto ko po sana kayong tulungan, kaso tumakbo ko kayo papasok sa gubat—"
"Enough with your explaination, kid. Help me, carry this." I said and hand the flashlight to him.
"Hindi mo naman kayang kargahin ako, kaya ko naman ang sarili ko at maliit lang to." she said.
"No. You can't. You got nailed in your foot by a stick and you have bruises. I need to take you to the hospital." I persist.
I didn't wait for her answer, I immediately carry her like a bridal. After that, I put her inside the car and put a towel in her injured foot then drive her into the nearest hospital. Before that, I thank the kid for helping me finding her. Thanks for him.
"Kayo po ba yong pamilya nung pasyenteng nasugatan?" The nurse asked me.
"Yes, I am. How is she?" I ask.
"Okay na po ang lagay niya. Nagpapahinga nalang po siya at pwede niyo na po siyang i-uwi. Kailangan niya lang po i-dressing ang sugat niya ng 1-2 na beses sa isang araw para hindi po ma-infect para po hindi ma-infect ang sugat ng pasyente." I nod.
"Thanks." I said. I walked into her room and I saw her sleeping, peacefully. I sit beside her and stared at her for a moment. She's so beautiful even if she had bruises in her face.
"Please, huwag, huwag niyo 'kong saktan. Nagmamakaawa ako. Stanley, tulungan mo ko." I immediately wake her up. She's having a bad dream.
"Hey, its me..." she opened her eyes and looked at me, surprisingly, and hugged me tight, like someone would do something wrong on her. "It's okay. You're safe now. You just had your bad dream." and I caressed her back.
"Sinasaktan nila ako. Kinukuha nila ako sayo." she manage to say while she's crying.
"Shh, stop crying, it's not true. That was just a bad dream. You're safe now. I'm here for you." I comforted her. I don't like seeing a girl crying in front of me. Yeah, I know, I'm always fond of making her cry but now, this is different.
She break the hug and face me.
"Umuwi na tayo, please, Stanley. Nagmamakaawa ako." She beg.
"Okay. I'll take you home immediately." I carry her and put down in the wheel chair and stroll her going outside.
I pay her charge bills after I get her in the car.
"Im going to buy some foods. What do you want me to buy for you?" I asked to her after I parked the car outside of the convenience store.
"Huh? Wala. Okay lang ako." and she smiled at me.
"Are you sure?" She just nod.
After a minutes, bumalik na ko sa sasakyan, I put the foods that I buy inside the compartment and start the engine.
We reached the house without talking to each other. Its awkward. I don't even know what to say.
"Do you want me to carry you?" I asked her. Paika-ika kasi siyang lumakad because of her wound in her feet.
"H-Hindi na. Kaya ko naman eh. Mauuna na akong matulog. Sige, good night." she said, shyly. I just nod at her and go to the kitchen, to put the foods that I bought inside the refrigerator.
After a minute, nakaramdam ako ng pagod. I decided to sleep. I was walking in the corridor when I saw here door in her room open. I walk towards her room and get inside.
I saw her sleeping peacefully. She's so gorgeous. I was so jerk and dumb that I left her in the middle of the rain earlier. I was just get into my emotion-I was just irritated and mad because of her too many personal questions.
I kneel beside her bed infront of her, so I can face her. I wiped her tears in her cheeks. I know that she's hurt, but I am hurt too. I feel like I'm mad to the world.
"I'm sorry for acting like a jerk and for messing you up this day. I don't want to lose you. Goodnight." and I kissed her forehead and then stood up.
I don't even know what I'm doing to her, but to tell you honestly, I really felt sorry for what I did to here. I was really holding up of my emotion. I hate seeing her cry because of no reason. I don't know, but I just want to protect her.
She's mine. Only mine.
MIKAELLA
Nang makapasok ako sa loob ng kwarto ko, sumalpak agad ako sa kama ko at umiyak. Ito na ata ang pinaka-worst na ginawa ni Stanley sa akin. Tanggap ko naman na sinasaktan niya ako, pero sana wag lang ganito.
Naramdaman kong may papahakbang sa kwarto ko kaya ipinikit ko ang mata ko.
Alam kong siya yan, hindi ako magkakamali. Naramdaman ko ang papalapit na hakbang niya sa akin hanggang sa maramdaman ko ang palad niya na humahplos sa pisngi ko hanggang sa punasan niya ang luha ko.
"I'm sorry for acting like a jerk and for messing you up this day. I don't want to lose you. Goodnight." naramdaman kong hinalikan niya yung sentido ko at ang papalayo niyang hakbang hanggang sa marinig ko nalang ang tunog ng pagsira ng pinto ng kwarto ko.
Iminulat ko ang mata ko at hinawakan ang sentido ko na hinalikan niya at umiyak, hindi dahil sa galit at lungkot kundi sa saya.
Kung alam mo lang Stanley, ayaw rin kitang mawala sa akin. Wala kang karapat na humingi ng tawad sa akin dahil kung tutuusin ako ang dapat humingi ng tawad sayo, sa pagsira ng buhay mo dahil sa akin. Alam long pabigat ako sayo, pero sana bigyan mo rin ako ng pagkakataon na ipadama ko sayo ang pagmamahal na meron ako. Mahal na mahal kita Stanley Fierre Gomez. I'm going to love you 'til the end.
Naalimpungatan ako dahil sa tunog ng alarm clock sa mesa. Dinampot ko iyon, napatingin naman ako sa oras. Napabangon ako nang malaman ko na 11:30 AM na pala.
"11:30 na pala. Kailangan ko nang bumaba. Ang gaga ko talaga! Hindi pa nakakain si Stanley." sabi ko sa sarili ko at sinuot yung tsinelas ko.
Tatakbo na sana ako nang maalala kong may sugat pala ako sa paa kaya napa-upo alo ulit sa kama dahil sa naramdaman kong humapdi yung sugat ko. Ang tanga ko kasi, nalimutan kong may sugat pala ako.
Tumayo ako at paika-ikang lumakad hanggang sa makababa ako. Nahirapan akong bumaba sa hagdan. Kailangan kong magdahan-dahan at isa-isahin yun, dahil 20 hagdan pa ang kailan kong lakarin at masakit sa paa.
Nakarinig ako ng sigaw sa kusina kaya pumunta agad ako don. Mapasigaw naman ako.
"Stanley?" Sabi ko. Lumingon naman siya sa akin.
Nagulat ako nang makita ko siyang may hinahawakan na luwag at nakaharap sa stove.
"Huh?" Gulat niyang tanong. Napa-aray naman siya nang matamaan siya ng mantika na pumisik. Ano ba kasing pumasok sa utak niya at nagluto siya.
"Anong ginagawa mo?" Tanong ko sa kanya at kinuha yung luwag na hawak-hawak niya at pinatong sa mesa.
Tiningnan ko naman yung spot na natamaan siya ng mantika. Sa kamay lang naman.
"Fck! It hurts!" Reklamo niya. Sa totoo lang, parang gusto kong matawa sa ginagawa niya nung naabutan ko siya.
Nagluluto siya at takot siya sa mantika.
"Ikaw naman kasi eh! Bakit ka ba kasi nagluto, kita mo tuloy marami ka nang sugat. Mawawala rin naman yan at hindi naman halata yan." Para akong nanay niya na pinagsasabihan siya.
"I was just trying to cook for you-I mean for my breakfast because you're still asleep." Parang gusto kong ngumiti sa sinabi niya. Magluluto siya ng breakfast para sa akin.
"Sana ginising mo 'ko." saad ko pa.
"Its okay. It's also my fault."
"Sige na, umupo ka nalang at ako nalang ang bahala magluto dito. Lagyan mo ng yelo yang mga natamaan ng mantika para hindi na mahapdi mamaya." tumango naman siya at pumunta na sa ref.
Kinuha ko yung luwag at tinuon ang atensyon ko sa pagluluto. Rinig ko naman siyang nagrereklamo sa nadatnan niya. Trying hard kasi eh.
Nang matapos na ang niluto kong fried egg sa kanya, nilagay ko agad yun sa plato at hinanda sa mesa. Ewan ko lang kung nilagyan niya yun ng asin, baka kasi walang lasa yung mamaya pag kinain niya.
"Join me here." sabi niya nang makaupo na siya.
"Huh? Wag na muna, mauna ka nalang. Liligpitin ko pa yung nakakalat na gamit dun sa kusina" hindi ko na hinintay ang sagot niyaa at nagtungo na agad ako sa kusina at niligpit yung mga gamit na kinalat niya.
Lahat kasi kinuha niya ang laman ng ref at nilagay sa mesa. Ewan ko ba, kung may plano siyang lutuin yun lahat. Nakakalat rin yung mga ingredients, yung iba nakabukas, yung iba na naman maraming nasayang.
"ELLA!"