9
1671 Words
MIKAELLA
"ELLA?" Napatalon naman ako dahil sa pagsigaw ni Stanley. Agad ko naman siyang pinuntahan.
"Stanley, B-Bakit?" Tanong ko.
"What's this?" At dinuro niya yung sunog na fried egg.
"H-huh? Hindi ko alam. Hindi naman ako nagluto niyan." Sagot ko. Nawala naman ang kuot sa noo niya.
"Uhmm, j-just cook another food. Throw this away." turo niya. Kinuha ko naman yun at tinapon. Sayang lang!
Nagluto ako ulit ng hotdog at fried egg at pagkatapos non nilagay ko sa mesa.
"Eat, now." aya niya sa akin. Tumanggi naman ako.
"Huwag na, mauna ka nalang. Liligpitin ko pa yung-"
"No. You need to eat, ang payat mo nang tingnan." Putol niya. Laking gulat ko naman nang lagyan niya ng kanin at fried egg yung plato ko.
"What are you waiting for? Sumabay ka na sa akin." Tumango nalang ako at umupo at kinain yung mga nilagay niya sa plato ko.
Ang cute niya pala kapag nagta-tagalog siyang nagsasalita. Parati nalang kasing English yung pananalita niya, medyo nakakarindi na at minsan nakaka-nose bleed na rin.
"Why are you smiling at?" Natauhan naman ako.
"Huh? Wala. May naalala lang ako." sagot ko. Ang totoo niyan, masaya lang talaga ako.
"What is it?" Tanong niya. May gana ata siyang tanungin ako ngayon.
"Uhmm, wala lang, naalala ko lang yung picture ko nung bata ako, sobrang panget ko kasi dun." Alibi ko. Tumango nalang siya at kumain at wala na kaming imikan agad.
First time kong nakasabay si Stanley kumain. Dati rati kasi hindi siya diti kumakain lalo na kapag maagang siyang umaalis sa trabaho, kaya sayang lang yung mga niluluto ko.
Hindi ko nga alam kung anong sumagi dyan sa utak niya at bakit siya kumain dito sa bahay, pero okay lang naman sa akin.
Maya-maya tumayo na si Stanley. Tapos na ata siyang kumain.
"Just take a rest after that. I called Manang to go here at siya na bahala diyan." Sabi niya
"Kaya ko naman at okay lang sa akin." Sagot ko.
"No. You have your wound in your foot. You should rest, or else, it may infect you." tumango nalang ako at tuluyan na siyang umakyat sa taas.
Pagkatapos kung kumain niligpit ko na ang kinainan namin at nilagay sa kusina. Tamang-tama naman na kakadating lang ni Manang.
"Magandang umaga, manang." bati ko.
"Magandang umaga rin, iha."
"Kumain na po ba kayo? Kumain po muna kayo." Aya ko.
"Wag na, iha. Kakakain ko lang naman at marami pa akong gagawin. Magpahinga ka nalang muna."
"Sige po, manang, salamat po. Pag nagutom po kayo mayroon naman pong pagkain dyan sa ref." Tumango naman siya at lumakad na run ako.
"Teka..." napaligon naman ako kay Manang.
"Po?"
"Na pano yang-"
"Wala po yan. Natisod lang po ako habang naglalakad ako sa hagdan. Sige po, akyat na ako." putol ko. Ayoko kasing may ibang makaalam nito baka pagalitan ako ni Stanley.
Habang naglalakad ako nakita kung bukas ang pinto ng kwarto ni Stanley, pumunta ako dun at isasara ko na sana nang makita ko siyang natutulog ng mahimbing, ang gwapo niya talaga.
Pumasok ako sa loob ng kwarto niya at kinumutan siya at umupo sa gilid niya, at tiningnan ang mukha niya.
"Alam mo ang swerte mo, kasi maraming nagmamahal sayo, nandyan yung Lolo at kapatid mo, samantalang ako, si Papa nalang ang nasa tabi ko tapos mawawala pa. Alam mo matagal ko nang gustong sabihin sayo na mahal kita, kaso inuunahan ako ng takot at hiya ko. Sorry kung pabigat ako sayo dito sa bahay, sorry kung ako yong napangasawa mo, sorry kung ako yong dahilan ng pagkasira ng pangarap mo.." may tumutulong luha na pala sa pisngi ko.
"Hindi ko alam kung paano ko susuklian ang mabuting ginawa ng pamilya mo sa akin, pero laking pasalamat ko sa ginawa ng pamilya mo sa amin ni Papa. Sorry pala kung matigas yong ulo ko minsan, hindi ko naman sinasadya, at sana ma-realize mo na, nandito lang ako sa tabi mo. Stanley, kung ano man yong nagawa kong kasalanan sana mapatawad mo ko. Handa akong tiisin lahat ng mga pananakit at pananalita mo sa akin, pero hindi ko mapapangako sayo na habang buhay nasa tabi mo lang ako, dahil hindi rin ako perpekto..." pinunasan ko naman ang mga luha sa pisngi ko.
'"Kasi, Stanley, napapagod rin ako at nasasaktan. Nasasaktan ako kapag nakikita kitang kang may ibang kasamang babae at dinadala mo dito sa bahay. Alam kong wala akong karapatan, pero sana ma-realize mo kasi sa totoo lang, pagod na pagod na ako dahil sa paulit-ulit nalang pero kinakaya ko pa rin dahil nagbabasakali pa rin ako na magbago ang pagtingin mo sa akin. Mahal na mahal kita, Stanley." at tumayo na ako at lumabas sa kwarto niya.
STANLEY
I heard everything she said. From the start 'til the end. Hindi ko alam kung ano ang magiging emosyon ko at kung ano ang gagawin ko. Fck it! I made her cry again...and all over again. I feel so guilty and I pity her dahil sa mga ginawa ko sa kanya. I don't want to lose her and I don't want her to get tired of me because she's mine and only mine. I don't wnt anybody get her from me because if that happened I will kill that person who wants to steal my girl.
After she left, I open my eyes and think of what she said. Bakit ang bait niya pa rin sa akin kahit sinasaktan, sinsabihan ko siya ng masama at inaalipusta? Why did God let this innocent girl intrude my complicated life? Why did she let herself fall in love in to a man who can't love her back? Why did she come to my life when all she did is burdening my life? Fck it!
I need to calm myself. Why am I overthinking and why do I feel sad and disappointed? I think I need to go to work.
I get up and take a shower. I'm late for my work but who cares. I'm the boss! I let the cold water run into my body. Why am I still thinking her? What is it to me? I should not felt this way, but why?
Lumabas na ako ng banyo pagkatapos kong maligo. I watch myself in front of the mirror at pumasok nama ulit sa isip ko iyong sinabi niya kanina. Pwede ba tama na! I already had enough.
Kinuha ko na yung bath robe ko at nilagay sa kama. That's it, i'll be leaving for work. I was about to put my jeans on when somebody knock in front of my door.
"Stan?" That's her. I know that voice.
"Open it." I asked.
She opened the door. I saw her eyes widen and suddenly turn her back on me.
"What?" I asked.
"Naka-ano ka kasi, uhmm, pwede bang magbihis ka muna?" nauutal niyang sagot.
And there, may naisip akong paraan.
She already saw my whole body at nahihiya pa siya. I was wearing boxers only. We even do what-nothing.
"Don't you like the view?" I asked while wearing my jeans.
"A-anong view?" nauutal niyang tanong.
"Come on, we already did what we have to do at nahihiya ka pa sa akin. Ako nga eh, I already saw-"
"Tama na!" She cutted. She face me and look into my eyes. "Pumunta lang ako dito para sabihing kakain na tayo."
"Okay" I answered. She was about to turn her back pero tinawag ko siya ulit. "First, as my wife, you should take care of me first." I added.
"Take care?" nagtatakang tanong niya.
"Come here and help me button my shirt." I said.
She stood for a while at lumapit sa akin. I still feel so guilty of what I did to her yesterday. I was just pissed kaya ko siya biglang pinababa ng sasakyan and I didn't even know na takot pala siya sa kidlat. If I should have known, sana hindi ko na siya pinababa at iniwan don.
She help me button my shirt as I watch her buttoning my shirt. She's beautiful and so innocent. I should be lucky because I have a kind of girl like her but what I did was to make her suffer.
Kinuha niya yung neck tie at kusang pinasuot na sa akin. We looked like a real husband and wife and for a minute like this, I want to kiss her so bad.
"Thank you..." I said out of the blue. What did I say?!
"Huh? Para saan?" Tanong niya.
"F-for this..." I said. Why am I stuttering? Fck! "Thank you for doing this." I added.
"Wala 'yon. Obligasyon ko naman talaga 'to bilang asawa mo at ginagawa ko 'to dahil sumumpa ako sa harap ng altar na aalagaan kita kaya bilang asawa mo hindi mo na dapat at pinapasalamatan dahil tungkulin ko 'to." She said.
Why is she saying all of this? Yeah, she's my wife, and she's willing to take care of me without hesitation. I want to take care her too like what she's doing to me, but how am I going to start if I don't even know what she want?
"Pagod ka na ba sa akin?" Tanong ko kaya bigla siyang napahinto at nagkatinginan kaming dalawa.
"A-anong pagod ang sinasabi mo dyan? Hindi pa ako pagod at malakas pa ako. Kaya ko pa-"
"Hindi 'yan ang ibig kong sabihin." I cutted.
I look directly into her eyes and hold her hand. Her hands are sweating and shaking too.
"Please, don't get tired of me. I want you to stay at my side always and I don't want you to leave me that's why I always make sure that you're staying here in house. You're mine and only mine. I don't want others to steal you away from me and I want you to be patient with me. Give me time to think and give me space. That's all what I'm asking for." I said.
I saw a drop of water into her cheeks from her eyes. I made her cry again... and all over again.
- Writer
