"Will you marry me, Nathalia?"
Ang tanong na iyon ay tila isang himig na paulit-ulit na umiikot sa aking utak, bawat kataga ay may dalang bigat at liwanag na hindi ko akalaing muling mararanasan. Parang hindi totoo. Parang isang marikit na panaginip na pilit kong hinahawakan bago pa man ako magising sa malamig na sahig ng selda. Ngunit ang init ng kaniyang mga palad na nakahawak sa akin, ang gaspang ng buhangin sa ilalim ng aking mga paa, at ang alat ng dagat na humahalik sa hangin—lahat ng iyon ay katibayan na ito na ang reyalidad.
Nakatingin ako sa kaniya. Nakaluhod pa rin si Lloyd sa harap ko, ang kaniyang tindig na dati ay puno ng awtoridad at pananakit ay napalitan ng isang mapagkumbabang pagsusumamo. Ang kaniyang mga mata, na dati ay tila madilim na kakahuyan, ay punong-puno ngayon
