Naghintay ako ng tila habambuhay. Nakatayo lang ako sa harap ni Lloyd, ang aking mga paa ay lubog sa malambot at malamig na buhangin ng Aurelia Cay. Ang mga salitang kakabitaw ko lang—ang pag-amin ng aking pagbubuntis—ay tila nakalutang pa rin sa mahalumigmig na hangin, naghihintay na saluhin o tuluyang itaboy ng dagat. Hinihintay ko ang kaniyang sagot. Hinihintay ko ang kaniyang reaksyon, ang pagbagsak ng kaniyang balikat, o ang anumang senyales na narinig niya ako.
Pero wala. Nanatili siyang estatwa sa aking harapan. Tahimik lang siya, nakaupo pa rin sa buhangin, ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa papalubog na araw sa guhit ng tagpuan ng langit at dagat. Parang hindi narinig ang sinabi ko. Parang ang mga salitang "I'm pregnant" ay isang bulong lamang ng hangin na walang
