Hindi ko matukoy kung gaano katagal ang iginugol ko sa ilalim ng malamig at mabigat na kadiliman. Maaaring lumipas ang ilang araw, o baka isang linggo ng paglutang sa pagitan ng malay at kawalan. Ang tanging malinaw sa aking alaala ay ang unti-unting paghupa ng matinding hapdi na tila dumudurog sa aking mga buto noong gabing iyon sa kalsada—ang gabing dapat sana ay naging huling hininga ko.
Nang muli kong imulat ang aking mga mata, ang bawat kurap ay parang isang mabigat na pagpasan. Ngunit hindi ang malamig at sementadong kisame ng selda ang bumati sa akin. Hindi rin ang nakasisilaw at baog na puting ilaw ng infirmary ng kulungan.
Bumungad sa akin ang isang silid na binabalot ng malambot at ginintuang liwanag ng umaga. May benda ang aking ulo, at nararamdaman ko ang gasa na nakabalot sa
