Playful Destiny

Chapter 2

We were still at school, engaged in the task of cleaning, even though the afternoon sun was slowly descending, casting a warm glow around us.

Mat grumbled, "I thought we were off the hook from cleaning this time, backstabber. Claire said we didn't clean yesterday." As we swept the floors and rearranged the chairs, we laughed at each other's antics and playfully remarked, "It's your fault, Ortiz is feeling sorry too."

Kaming tatlo lang ang pinaglinis, kaya nasama si Fin dahil hindi niya alam na cleaners kami, at parang nagmamadali siyang umuwi kahapon.

Si Mat naman nagsabing iihi lang daw siya pero dala-dala na niya ang bag niya ng hindi alam ni Claire, habang ako naman, sinuot ang bag at sumabay sa crowd, hindi 'din ako napansin ni Claire.

"Boys, you can go home now." Ani Ma'am Perez. Nagka-tinginan kaming tatlo at mahinang natawa, siguro'y hindi pa alam ni Ma'am na nagiba na ako ng uniform.

We gathered our bags at sama-samang lumabas sa classroom.

Perhaps making friends with him isn't such a bad idea.

Habang naglalakad kami sa corridor, nakasalubong namin si Claire, she greeted Mat and Fin, but something wasn't right; she looked groomy and didn't glance at me to greet me as well.

"Oh, Hi Fin and Mat!" Lumapit siya sa dalawa ng hindi ako nililingon. I looked at her pero nasa dalawa padin ang tingin niya.

Nag-uusap sila kaya pumunta muna ako sa pader at sumandal para mag cellphone kahit wala naman akong gagawin dito.

Hindi manlang nila ako binanggit sa usapan nila.

"By the way, pwede bang samahan niyo ako sa Principal Office? Need lang talaga." Hindi pa pumapayag ang dalawa, but she's already clinging to them with her arms.

It was already 5 p.m. when I watched them walking to the corridor's aisle; the two boys didn't even look back at me because they were focused on Claire speaking.

They leave me speechless, itinago ko nalang ang cellphone ko dahil sa inis.

What exactly am I? Nothing, I'm just a schoolmate to begin with.

"brrrrr~" Biglang nag vibrate ang phone ko kaya kinuha ko ulit 'to sa bulsa at tinignan kung sino ang tumatawag.

'Mom' sinagot ko ang tawag at kagaya nga ng inexpect ko, nag-away nanaman sila ni Dad.

"Serenity...need ka ng kapatid mo sa Ospital, ang Daddy mo...and Daddy mo gumagawa ng Scandal dito," sabi niya habang umiiyak.

"Pota, anong bang ginawa mo sa sarili mo David?! Ba't ka magpapakamatay!" rinig ko ang sigaw ni Papa sa kabilang linya, naikuyom ko ang kamao ko at napakagat sa labi.

Pati ba naman sa Hospital hindi niya kaya ikalma ang sarili niya.

"Kayong dalawa ni Autumn ang ipapadala ko sa Australia! You two are disappointment!" a loud crying of the two person can be heard sa tawag, It was Mom and my older brother David.

"Can you see Cath, David?! Even though she's adopted, she can do better than both of you!" I gritted my teeth, he is comparing us again sa ampon niya, right ampon niya dahil hindi naman gusto ni mama na mag-ampon.

Pinatay ko na ang tawag, kusang tumakbo ang mga binti ko palabas ng school. I want to scream in front of him, we suffered because of him, puro si Cath lagi ang ipinagmamalaki niya.

Muntik pa akong masagasaan dahil bigla akong tumawid kahit naka red ang stoplight.

Hingal akong tumingin sa Hospital, kahit nasa labas rinig ko si Dad na sumisigaw sa second floor.

Hindi ko pinansin ang guard,dali-dali akong tumakbo papuntang second floor, una kong nakita ang mga nurse na nandoon sa pinto, nanonood sila sa nangyayari.

Pumunta ako sa tapat ang nag excuse sa mga nurse, kitang-kita ko kung paano umiyak si kuya pati narin si Mama, si Cath ay nasa gilid at mugto ang mata.

"Wala ka na ngang ginawang tama, papatayin mo pa sarili mo?!" puro masasakit na salita ang lumalabas sa bibig niya, dahan-dahan kong binuksan ang pinto, napatigil si Dad.

Ngumisi siya at nagpatuloy sa mga kagaguhan niyang salita, "Oh, nandito na kapatid mo," dinuro niya kaming dalawa at nagsalita ulit, "kayong dalawa, hindi na kayo titira kasama namin, ipapatapon ko kayong dalawa sa Australia, ititira ko dito ang kapatid niyo."

"Kapatid? kailan pa namin naging kapatid ang isang ampo-" magsasalita pa sana ako ng bigla akong bumagsak hawak-hawak ang pisnge kong namumula.

"Victor!" rinig kong tawag ni Mama kay Papa.

He punched me.

Dali-dali akong tumayo kahit may mga luha na ako sa mata, "tangina, anong klase kang Ama?!" pinigilan ko ang sarili kong umiyak lalo.

I can't handle my mouth.

"Ama? Bakit sa tingin mo tinuturing ko kayo ng kuya mo bilang anak?" Para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya.

Itinuring ka rin ba naming Tatay?

Magsasalita pa sana ulit ako ng pigilan ako ni Mama, "Autumn anak tama na," pagmama-kaawa niya.

Naglakad sa gawi ko si Dad, bigla niyang sinagi ang balikat ko, natumba ako pero hindi ko ininda ang sakit.

Naka dextrose padin si Kuya, siya ang unang nag try mag suicide sa aming dalawa, he have a mark to his neck, kung hindi ako pumasok sa kuwarto niya ng madaling araw baka wala na siya ngayon.

Nalaman nalang 'to ni Dad ng makauwi siya dito galing sa Australia kasama si Cath.

"Ma, ayoko na, pagod na'ko," sumandal ako sa pader at tahimik na umiyak. Walang ni isang umimik.