CHAPTER FIFTY-SEVEN
ZEUS'S POV
"KUYA ZE!" Rinig kong tawag sa akin ni Zseila. Hinabol pala ako nito.
"Kuya Ze!" Muling tawag nito nang hindi ko ito pansinin. "I'm sorry I didn't know.. If you need someone to talk to, I'm just here, Kuya.."
"I'm going, Zseila."
"Tell me, how can I help you, Kuya."
"No one can help me, no one can change their mind," sabi ko sa mababang tinig.
"Kuya.." bakas ang simpatya sa boses nito.
Hindi ako lumingon dahil ayaw kong makita ng kapatid ko na umiiyak ako. Na nasasaktan ako ngayon.
Bubuksan ko na sana ang pinto ng kotse ko nang pigilan niya ako. "Kuya, h'wag kang umalis."
"I can't stay here any longer. I'm hurt," nanginginig ang boses at mga labi ko. "Hindi ko makikita ang anak ko, Zseila, hindi ko makikita at makakasama ang mag-ina ko. Gusto
