Truth Beyond the Curse

chapter 9

Simula noong maalala ko, noong tuluyan kong napagtanto na si Waylan ay wala nang iba kundi ang batang si Vlahdy, tila nagbago ang buong paningin ko sa paligid. Sa bawat paglipas ng mga araw, hindi ko mapigilan ang pagtingin sa kanya—madalas nang palihim, madalas nang may halong pagtataka at lungkot. Sa harap ng iba, siya si Waylan: mayabang, mapang-asar, at laging handang manira ng araw ng sinumang makasalubong niya. Ngunit sa likod ng mga mata niyang madalas ay malamig at mapanghamon, hinahanap-hanap ko ang mga mata ng batang masayahin at matulungin noon.

Araw-araw, ang tanong ay paulit-ulit na umuugong sa isipan ko: Ano nga ba ang nangyari sa kanya? Bakit parang ibang tao na siya? Nasaan na ang kabutihang taglay niya noon? Sinubukan kong hanapin ang sagot sa bawat galaw niya, sa bawat salitang binibitawan niya, ngunit lalo lamang akong nalilito. Parang may pader na itinayo sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan, at tila ayaw niyang buksan ang pintuan nito.

Madalas kaming magkasalubong sa eskwelahan, sa daan pauwi, o kahit sa mga simpleng pagtitipon ng magkakaibigan. At sa bawat pagkakataong iyon, hindi niya ako pinapalampas. Laging may salitang nakakatusok, laging may biro na parang sadyang naglalayong mang-inis. Minsan ay tinatawanan niya ang mga gawa ko, minsan ay kinukuha ang mga gamit ko at itinatago, at may mga pagkakataong sinasabihan niya ako ng mga bagay na alam niyang hindi ko magugustuhan.

“Mabagal ka talaga kumilos, Ichen,” sabi niya minsan habang nakasandal sa pader, nakangisi nang mapang-asar. “Para kang pagong na may dalang mabigat na isip. Kaya siguro walang gustong makipagkaibigan sa iyo nang matagal.”

Sa tuwing naririnig ko ang mga salitang ganyan, gumuguhit ang sakit sa dibdib ko. Ang taong nagsasalita ay mukha ni Vlahdy, ngunit ang puso at isipan ay tila ibang nilalang. Ilang beses kong pinigilan ang sarili na sumagot nang matalim, pinipili na lamang na yumuko at lumayo. Ngunit may mga araw na ang tiyaga ko ay nauubos din.

Dumating ang araw na iyon. Isang hapon, pagkatapos ng klase, naiwan ako sa silid-aralan upang ayusin ang mga gamit at kopyahin ang mga leksyong hindi ko nakuha. Akala ko ay mag-isa na ako, ngunit biglang narinig ko ang pamilyar na yabag ng sapatos. Si Waylan iyon. Lumapit siya sa aking mesa at kinuha ang kwaderno na sinusulatan ko.

“Bakit ka ba masyadong seryoso sa lahat ng bagay?” tanong niya habang binabasa ang mga nakasulat doon, nang walang paalam. “Ang mga sinusulat mo ay puro malungkot na alaala. Wala ka bang ibang gustong isipin kundi ang mga bagay na tapos na?”

“Ibalik mo ‘yan!” utos ko, subukan kong abutin ang kwaderno ngunit inilayo niya ito nang mas mataas.

“O, ano? Kung kailangan mo nang husto, humingi ka nang maayos,” pang-aasar pa niya. “Hindi naman masakit magsalita nang magalang, ‘di ba?”

Paulit-ulit niya itong ginawa—pinapahaba ang oras ng pag-aalala ko, pinapalalim ang inis na dahan-dahang namumuo sa aking dibdib. Sa bawat segundong lumilipas, ang mga alaala ng nakaraan ay hinaluan ng galit sa kasalukuyan. Ang imahe ng maliit na batang kaibigan ko ay naghalo sa imahe ng mapang-asar na lalaking nasa harap ko ngayon. Hanggang sa hindi ko namalayang bumigkas ang aking dila ng pangalang matagal ko nang itinatago, ang pangalang akala ko ay hindi ko na muling mabibitawan sa kanyang harapan.

“Vlahd!”

Biglang tumahimik ang buong silid. Ang tawag ko ay malakas, puno ng inis, at sabay na bumuhos ang mga emosyong matagal ko nang kinikimkim. Nanlaki ang mga mata ko sa sarili kong ginawa, habang si Waylan ay parang nabato sa kinatatayuan niya. Ang ngisi sa kanyang mga labi ay biglang nawala, napalitan ng matinding pagtataka. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kwaderno at ibinaling sa akin ang tingin—mga matang puno ng pagkalito at tila may hinahanap na sagot.

Tumingin siya sa akin nang may pagtataka at may halong matinding pagtatanong sa kanyang mga mata. Lumapit siya nang kaunti, at sa bawat hakbang niya ay naramdaman ko ang pagbilis ng t***k ng aking puso.

“Sino ka?”

Ang tanong ay mahina sa simula, ngunit binigkas niya ito nang paulit-ulit, mas mariin sa bawat pagkakataon.

“Sino ka? Paano mo nalaman ang pangalang iyan?”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Ang dila ko ay parang nakadikit sa ngalangala. Kung sasabihin ko ang totoo, baka hindi siya maniwala. Baka tawagin niya akong baliw o gumagawa lamang ng kwento. Paano ko ipapaliwanag na sa likod ng pangalang Waylan, nakikita ko pa rin ang batang si Vlahdy? Paano ko sasabihin na ang pangalang iyan ay bahagi ng aming nakaraan na tila kanyang lubos na nakalimutan?

Kaya kahit anong pilit niyang gawin, kahit paulit-ulit niyang itanong kung sino ako at saan ko nakuha ang pangalang iyon, nanatili akong tahimik. Ibinaba ko lamang ang tingin sa sahig, pinipigilan ang mga luhang nagsisimulang mamuo sa gilid ng aking mga mata.

“Bakit hindi ka sumasagot?” muling tanong niya, at ngayon ay may halong kaba sa kanyang tinig.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako nagsalita. Sa loob-loob ko, umaasa akong maramdaman niya ang katotohanan sa aking pananahimik. Umaasa akong ang pangalang iyon ay magiging susi upang bumalik ang mga alaala na tila inilibing niya nang matagal na panahon. Ngunit sa paningin ko, nakikita ko lamang ang kalituhan sa kanyang mukha—kalituhan na hindi ko alam kung paano ko aayusin.

Sa huli, ibinalik niya ang kwaderno sa ibabaw ng mesa nang dahan-dahan. Tumingin pa siya sa akin nang matagal, parang may gustong sabihin ngunit hindi rin mabigkas. Pagkatapos ay tumalikod siya at lumakad palayo, ngunit bago siya tuluyang lumabas ng pinto, lumingon siya sandali.

“Sino ka ba talaga?” bulong niya bago tuluyang mawala sa paningin ko.

Naiwan akong mag-isa sa loob ng silid, ang pangalang Vlahd ay tila umaalingawngaw sa bawat sulok. Ang tanong na Ano nga ba ang nangyari sa kanya? ay mas lalong lumalim, ngunit ngayon ay may kasama nang bagong pag-asa—na baka sa isang araw, ang pangalang iyon ay magiging tulay upang maibalik ko ang kaibigang matagal ko nang hinahanap.