Truth Beyond the Curse

Sa kalagitnaan ng madilim na gabi, nagniningning ang mga bituin sa langit, tila mga matang nagbabantay mula sa itaas. Ang mahinang liwanag ng buwan ay tumatagos sa mga siwang ng bintana, na tila nagdadala ng kapayapaan. Ngunit maganda nga ba ang naghihintay? Nakatulog ako nang mahimbing nang gabing iyon. Naaalala ko pa bago kami pumikit, kinantahan ako ni Ina ng isang malambing na awitin. Wala noon si Ama—malamang ay nakikiinom na naman sa kanyang mga kaibigan sa labas. Ngunit bigla akong napadilat nang marinig ang isang matinis na sigaw: “Tulong!” galing sa labas. Lumingon ako sa aking tabi—wala si Ina. Dahan-dahan akong bumangon, tahimik na humakbang palabas ng kwarto, at tumungo sa sala. Muli akong nakarinig ng ingay, kaya lumapit ako sa bintana at dahan-dahang sumilip. Sa liwanag ng buwan, doon ko nakita si Ama sa aming bakuran. Para siyang isang halimaw na nakawala mula sa kailaliman ng impyerno. Nakatingala siya sa langit habang humahalakhak nang malakas; ang kanyang mga mata ay namumula at tila wala nang buhay. Sa isang kamay ay hawak niya ang isang itak, at sa kabilang kamay naman ay isang batang mas bata sa akin ng halos limang taon—umiiyak at nakikiusap nang matindi. Sa isang iglap lamang, parang hayop na pinatay ni Ama ang bata, at pinutol ang ulo nito. Patuloy pa rin siyang tumatawa habang hawak ang duguang ulo, tila ganap na nabaliw. Nanigas ako sa kinatatayuan. Ang t***k ng aking puso ay tila sasabog sa bilis. Nanginginig ang aking mga tuhod sa matinding takot, at kusang pumatak ang mga luha mula sa aking mga mata. Sa sobrang pangamba, naramdaman ko ang mainit at malamig na likidong dumaloy pababa sa aking mga hita. Bubuka pa lamang sana ang aking bibig upang sumigaw nang biglang may dumampot at tumakip dito mula sa aking likuran. Sa haplos pa lamang, alam kong si Ina iyon. Nang marahan niya akong hinarap, nakita ko ang mga luha sa kanyang mga mata—mga matang puno ng takot at pagmamakaawa. Nang masiguro niyang hindi ako gagawa ng ingay, agad siyang tumakbo sa pinto at ikinandado ito nang mahigpit. Kinuha niya ang kanyang telepono at mabilis na tumawag sa mga pulis. Habang sa labas ay abala pa si Ama sa pagtawa at tila kinakantahan pa ang duguang ulo ng bata, mahigpit akong niyakap ni Ina. “Anak, parang hindi ko na kaya… Hindi ko na matitiis ang lahat ng ito,” nanginginig niyang sabi habang pilit na pinipigilan ang paghagulhol. “Kaya ko pa ang pananakit ng iyong ama sa akin, pero ang makita ang ginawa niya sa kawawang batang iyon—pakiramdam ko ay hindi ko na ito kayang tanggapin.” Bilang isang sampung taong gulang na bata, wala akong masabi. Ang aking isip ay puno ng takot at kalituhan. Malayo ang aming bahay sa kalsada at nakatayo nang mag-isa sa gitna ng bukid; walang kapitbahay na matatakbuhan. Ang tanging magagawa namin ay manatiling nakakulong at magdasal—sana ay makarating agad ang mga pulis bago pa maisipan ni Ama na pumasok sa loob. Ilang sandali pa, narinig na namin ang malakas na pagpukpok sa pinto. Ang mga sigaw niya ay parang galit na hayop na nagngangalit. Sumilip ako sa maliit na siwang ng pinto at nakita ko—hawak pa rin niya ang duguang ulo ng bata habang hinihila ang walang buhay na katawan nito. Walang tigil siyang pilit na binubuksan ang kandado. Tumindi ang aming takot, at ang t***k ng aming mga puso ay tila naririnig na sa buong paligid. “Buksan mo ito, Thesa! Alam kong naririnig mo ako!” galit na sigaw ni Ama, ang kanyang boses ay parang sumpa na tumatagos sa buto. “Buksan mo na, at lulutuin ko pa ang batang ito!” Hindi kami umimik ni Ina. Nanatiling nakasara ang aming mga bibig, habang ang aming mga isip ay patuloy na nananalangin sa pagdating ng tulong. “Nabaliw na talaga ang iyong ama…,” mahina at nanginginig na bulong ni Ina, tila inaamin na ang katotohanang matagal na niyang tinatakasan. Napasigaw kaming dalawa nang tuluyang mabuksan ni Ama ang pinto. Ang aming mga sigaw ay bumasag sa katahimikan ng madilim na gabi. Sa kanyang pagpasok, kitang-kita ko nang malapitan ang duguang ulo at katawan ng bata. Ang mga mata ko ay nakatuon sa mga labi nito—tila nakabukas pa rin, na parang patuloy na humihingi ng tulong kahit wala na ang hininga. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Ina. Ngumisi si Ama habang dahan-dahang lumalapit sa amin; ang kanyang mga mata ay nakatitig nang matalim, at ang kanyang mga ngipin ay kitang-kita sa kanyang nakakatakot na ngiti. Ngunit bago pa siya makalapit nang tuluyan, isang malakas na boses ang biglang umalingawngaw mula sa pintuan. “Itaas ang mga kamay mo!” Sa pagdating ng mga pulis, doon lamang ako nakahinga nang bahagya—at doon ko rin inilabas ang lahat ng aking takot. Umiiyak ako nang malakas, ang mga luha ay tila walang katapusang dumadaloy. Agad nilang pinosasan si Ama at inilayo sa amin. Maingat nilang kinuha ang katawan at ulo ng bata at inilatag ito nang maayos sa sahig. Ilang sandali pa, dumating ang isang magandang babae na nasa edad trenta pataas. Sa kanyang paglapit, kitang-kita ang matinding lungkot at mga luhang walang tigil na tumutulo mula sa kanyang mga mata. Nang makita niya ang ulo at katawan ng bata, agad siyang sumugod palapit, ngunit agad siyang pinigilan ng isang pulis. Nanatili siyang nakatayo sa tabi, ang buong katawan ay nanginginig, ang mga kamay ay kumakuyom nang mahigpit habang ang mga mata ay puno ng magkahalong luha at matinding galit. Ang kanyang pag-iyak ay malakas at nakakabinging pakinggan—parang bawat hikbi ay umuukit sa aking isipan, at ang kanyang mga sigaw ay tumatagos nang malalim sa aking pandinig. Nakakaawa siyang tingnan; ang kanyang mukha ay nababalot ng matinding sakit at pagdurusa, habang ang kanyang mga labi ay nanginginig sa pagsambit ng mga salitang puno ng dalamhati. “Anak ko!” Paulit-ulit niya itong isinisigaw—mga salitang tila dasal, pagmamakaawa, at pagtanggi sa masakit na katotohanang nasa harapan niya. Ang kanyang mga mata ay dahan-dahang lumipat sa amin, tila sinusuri ang aming mga mukha, nagtatanong kung sino kami at kung anong bahagi ang mayroon kami sa nangyari. At nang malaman niyang kami ang pamilya ng gumawa ng krimen, buong lakas niyang itinulak ang pulis na humahawak sa kanya at mabilis na lumapit sa amin. Ang kanyang galit ay parang isang bagyong walang kapantay, hindi mapigilan at handang sumira sa anumang madadaanan. “Anong ginawa ninyo! Pinanood niyo lang ba ang pagdurusa ng anak ko! Masaya ba kayo? Masaya ba kayong panoorin siyang mamatay! Masaya ba?” Ang bawat salitang kanyang binibitawan ay parang matatalim na patalim—isang sumbat, isang matinding akusasyon, at tanong na tila sumusubok sa aming mismong pagkatao. Ano nga ba ang magagawa ng isang sampung taong gulang na bata kundi manahimik na lamang at hayaang tumulo ang mga luha? Dahan-dahang lumapit sa akin ang ina ng batang pinaslang ni Ama. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata—tinging puno ng nag-aapoy na galit at matinding paninisi. “Mula sa araw na ito, isinusumpa kita! Magiging halimaw ka! Kakatakutan at kamumuhian ka ng lahat ng tao! Ang mga matang iyan at ang mukhang nanood lamang habang pinapatay ang aking anak ay magbabago ng anyo—anyong itatakwil at lalayuan ng sinuman! Ikaw ang magdurusa sa kasalanan ng iyong ama, upang maramdaman niya mismo ang bigat ng sakit na kanyang ipinadama sa aking anak. Ang iyong ama ay papanuorin ang bawat sandali ng iyong pagdurusa, hanggang sa mapagod siya sa panonood at mapilitang wakasan ang sarili niyang buhay!” Isinigaw niya ang mga salitang iyon nang may buong pait at poot. Sa parehong sandali, biglang bumuhos ang malakas na ulan at sinundan ng malalakas na kidlat at kulog. Ang bawat salita ng babae ay tila umalingawngaw sa aking isipan, parang nakaukit na hindi na mabubura. Nanlamig ang aking buong katawan sa tindi ng takot. Ilang saglit pa, lumuhod si Ina sa harap ng babaeng iyon, puno ng pagmamakaawa. “Pakiusap… walang kasalanan ang aking anak! Ako na lang! Ako na lang ang parusahan mo! Hayaan mo siyang malaya!” hikbi niyang isinigaw habang nakayuko. “Hindi! Nawala ang anak ko! Kaya anak niyo rin ang dapat magdusa! Panoorin ninyo kung paano siya magdurusa habambuhay!” mariing sagot ng babae. Sa tindi ng paghihinagpis, biglang umagaw si Ina ng baril mula sa isa sa mga pulis na nakatayo sa malapit. “Ito ang magiging kapalit! Mata sa mata! Ngipin sa ngipin! Buhay sa buhay!” Kasabay ng kanyang pagsambit ay ang pagtutok ng baril sa kanyang sariling ulo at paghila sa gatilyo. Dahan-dahan siyang bumagsak sa basang lupa. Agad akong lumuhod at niyakap siya nang mahigpit. “Pakiusap… huwag ang anak ko…” Iyan ang mga huling salitang lumabas sa kanyang bibig bago tuluyang nawalan ng hininga.