“SANTA Barbara na! Sino pa diyan ang bababa?”
Nagising ako sa maingat na anunsyo ng kundoktor. Tiningnan ko ang bintana upang kumpirmahin kung nasa tamang lugar na nga ba ako. Pamilyar naman sakin ang lugar kaya kinuha ko na ang bagahe at bumaba na ng bus. Halos apat na oras din ang biyahe kaya sobrang nanakit ang mata ko at balakang dahil sa matagal na pag-upo.
Nilibot ko ang mata sa paligid. Bata pa ako noong huling punta ko rito. Sementado na ang kalsada at gawa na sa bato ang mga bahay. Wala na akong maalalang memorya bukod sa mga naging kalaro ko dito noon kasama si Ninang Tarcitta—kaibigan ni Mama.
Sa natatandaan ko, deretso lamang ang daan patungo sa tinutuluyan ni Ninang. At iyon lamang ang sinundan ko hanggang makita ko ang pamilyar na hardin ng mga gulay. Napangiti ako. Hindi
