Beauty's Amour

Attacks

Disclaimer the scenes may trigger emtional stress.

-

Attacks.

Kinaladkad ako ni Damon pauwi sa condo niya. Ang kaninang nahihilong pakiramdam ko ay mas lumalala pa nang makasakay na kami sa kotse niya.

"Stop the car." Di niya ako pinansin sukang suka na ako. "Just f*****g stop the car Damon!" bigla siyang napa break sa pagsigaw ko kaya agad akong lumabas para isuka lahat nanglaman ng tiyan ko.

Umangat ang tingin ko nang may tissue na sumulpot sa harap ko. Wala nakong pake kung halos humandusay na ako dito sa gilid nang kalsada. At wala akong pake kung makita niya akong nasa ganitong sitwasyon. I am tired of all of this.

"Bakit nandun ka? Ow wait alam ko na pala it's the usual place na iniinoman mo?" I casually ask him. Hindi ko alam pero nawawala yung takot ko sa kanya sa mga oras na to. Epekto nang alak. Thanks for the alak though.

"You should have let me and ignore me like you usually do. Hahaha . Sanay na ako sa ganun ih. " Tumalim ang tingin niya.

" Binabastos kana dun Isabelle! " Nagpupuyos naa siya sa galit pero kahit katiting na takot ay hindi ko maramdaman.

" Hahaha nakakatawa ka. Ano naman yun sayo? Dapat maging masaya ka pa nga. " Hinawakan niya aang braso ko. Hindi yin katulad noon na may higpit at galit. Marahan ang pagkakahawak niya sakin.

"Or dahil lang to sa nangyare satin? Are you guilty? Pwes wag dahil tangina lang ginusto ko yun! Kahit ibang babae ang nasa isip mo habang ginagawa natin yun. Hah! "

"Belle"

" I can just run away from all of this Damon pero itong tangang puso ko kasi ikaw lang yung gusto. Di ko na nga din alam kung bakit ikaw pa na hindi naman ako kayang mahalin. Di ko na alam kung ano ba tong pinagagawa ko. You always say that I'm making you miserable. Yes siguro ganun nga pero hindi lang naman ikaw yung miserable. Maswerte ka pa nga sa lagay na yan kasi kahit wala yung mahal mo . Alam mo alam na alam mong ikaw lang mahal nun. Pero Damon paano ako? Paanong akong naghihintay na mahalin mo. I have so damn many reasons para wag kang mahalin pero kasi yung puso ko ang pumipili . "

Hindi niya magawang magsalita. He's stunned at parang nawala ang talim ng mata niya at napalitan yun nang awa. Parang mas gusto ko pa yung nagagalit siya kaysa sa ganitong naawa lang siya sakin.

"I love you but damn this is hurting me too much. I am draining so much. At yun nalang ang hihintayin ko ang maubos ako and I promise you when that day comes you're free to go. Pero sa ngayon let me just love you for a while. Kahit ako lang yung magmahal sa ating dalawa San. Kahit ako lang."

I was exhausted from al of this confrontation.Pagod na pagod ako at bumibigat na din ng talukap ng mata ko. Naramdaman ko din ang pagsalo niya sakin.

"I'm sorry Belle" Hindi ko na narinig ang sinabi ni Damon dahil tuluyan na akong nakatulog.

Nagising ako na nasa kwarto ni Damon. Agad agad akong bumangon pero tangek ang sakit pala nang ulo ko. Letseng hangover ka.

Dumiretso lang ako sa kusina na medyo nakapikit pa ang mata dahil sa sobrang sakit nang ulo ko.

"There's a porridge in there. Heat it if you want." Nabigla ako sa boses na narinig ko sa likod ko.

Si Damon na nakapajama pa at umiinom nang kape. At parang may switch na nag on sa utak ko and memories of what happened to me that night came flooding to my mind.

"f**k!" Tumakbo ako sa kwarto at pumasok sa banyo at nagkulong doon.

I love you but damn this is hurting me too much. I am draining so much. At yun nalang ang hihintayin ko ang maubos ako and I promise you when that day comes you're free to go.

Ang tanga mo naman Isabelle! Bakit ko nasabi ang mga iyon? Paano nalang kung totohanin niyang maghintay na pakawalan ko siya. Pakshet ka naman Belle.

Tinitigan ko lang ang reflection ko sa salamin at di ko na alam kung ano ang gagawin. Sasabihin ko kay San na nagjojoke lang ako kagabi. O sasabihin ko na dahil lang yon sa alak. Paniguradong magagalit siya.

Nagulantang ako nang may kumatok sa pinto ng bathroom. s**t ito na Isabelle harapin mo kagagahan mo.

" I'm going to enroll , you coming?" Wtf is he talking about.

Agad kong binuksan ang pinto pero di ako lumabas nakahawak ang kanang kamay ko sa door knob ng pinto. Naguguluhan sa mga pinapakita niya ngayon.

" What?" Tinawanan niya lang ako. Anong nangyare kay Damon. Bakit ganito siya. Masaya ba siya kasi pakakawalan ko na siya?

Atat na atat na ba siyang makawala sakin. I smiled bitterly.

" We're going to same school Belle." Nagbihis na siya sa harap ko mukhang maaga siyang naligo.

" Maliligo lang ako . " Pakana nanaman ba to nang pamilya ko. Tangek mukhang mas mahihirapan pa akong pakawalan siya kung ganitong pareho lang naman kami ng school.

Dahil lugaw lang ang naging breakfast namin kanina ay nag drive thru kami. "What do you want Belle?" Tinaasan ko siya ng kilay dahil sa tanong niya.

"Anything will do Damon. " sa saglit na pagtitigan na yun ay bumilis ang t***k ng puso ko. Tanga ka puso. Ang rupok mo naman.

Fries and Mcfloat ang nasa harap ko. Mga paborito ko. " Salamat" Sayang saya akong kumain. Napansin kong nahirapan siyang kainin ang burger niya.

"Ako na" Hinawakan ko ang burger gamit ang kaliwang kamay ko. Bigla akong kinabahan ng hawakan niya ang kamay ko at maayos na sinubo ang burger na hawak ko.

"Calm down Belle. " Nanginginig na pala ako. s**t don't tell me. Natrauma ako sa hawak niya.

"Stop the car Damon. Please stop the car. " Sobrang sobra na yun pangingig ko. Panic attacks.

"Belle calm down" hinawakan niya ako pero parang mas lumalala lang ang panginginig ko . Naluluha na din ako. s**t.

"Phone. K-karl" Saglit siyang natigilan sa sinabi ko pero nagdial naman siya agad sa phone niya.

" Belle" hahawakan niya sana ako ulit pero umiwas ako . Naupo ako sa gilid ng kalsada.

Nakarating agad si Karl. Niyakap niya ako agad at unti unti na din akong kumalma. Di ko inaasahan na mangyayare to.

"Belle calm down. Shh it's okay nandito ako. " Naiyak nalang ako. Tumingin ako kay Damon nakatayo lang siya sa gilid namin at kitang kita na hindi niya alam ang gagawin.

Pain and guilt yan lang ang nakikita ko saa mga mata niya. Nung kumalma naa ako ako ay agad namang tumayo si Karl at kwenilyuhan si Damon.

"Anong kagaguhan nanaman ang ginawa mo? Wala ka na ba talagang ibang alam kundi saktan si Belle." Hindi nakapagsalita si Damon.

" Walang kasalanan si Damon, inatake lang ako Karl please let go. " Tiningnan niya muna ako bago unti unting binatawan si Damon.

" You need to see your psychiatrist again Belle. " Tumigil na ako sa pagpunta sa pag aakalang okay na ang lagay ko. Seryosong seryoso silang dalawa.

"Let's go home Belle" malumanay na saad ni Damon sakin. I'm afraid baka atakehin nanaman ako pagsumama ako sa kanya. I don't want to cause trouble for him.

" Karl please take me home. " sumakay ako agad sa kotse ni Karl at nagpahatid sa condo ni Damon.

" Are you sure na okay kana Belle. You can stay at my house for a while. Welcome ka dun. Nagalala din si Mommy sayo nung natanggap ko ang tawag ni Damon. " I just give him a faint smile.

"Okay na ako." kahit ramdam kong bumibigat ang katawan ko.

Pagkaakyat ko sa condo ni Damon ay nandun na siya nakayuko sa sofa niya at magulo ang buhok.

"I'm sorry kasi naging abala pa ako sayo. "

Umangat ang tingin niya. Awa yan lang ang nakikita ko sa mata niya. Umiwas ako ng tingin dahil masakit sa puso na awa lang ang nararamdaman niya.

" Kailan pa ? When did you start having panick attacks Belle?" napalingon ako agad sa kanya at umupo sa sofa . Malayo ang agwat namin sa isat isa dahil mukhang pareho naming ayaw na mangyare ulit ang nangyare kanina .

Nahihilo na ako.

" After the beach incident. Usually I black out everytime I had an attacks. " Pagod kong saad sa kanya. Ramdam ko ang bigat ng katawan ko.

Di ko na masyadong nakikita ang mukha ni Damon dahil nanlalabo na ang paningin ko.

Unti unti ko nang naramdam ang bigat ng talukap ng mga mata ko. And then everything went black.

Nagising ako na puro puti ang nasa paligid at nakasweras na ang kaliwang kamay ko. Pero ang nas nakakataka ay ang kamay na nakahawak sa kabilang kamay ko. Si Damon na nakaupo , hawak ang kamay ko . Nagalala ba siya sakin?

I smiled at unti -unting kinuha ang kamay niya para sana bumangon. Kaya lang biglang tumunog ang phone niya. Nagkunwari akong tulog pa nang nagising siya dahil sa tunog nang phone niya. Pagsara nalang ng pinto ang narinig ko. Hindi matanggal sa isip ko kung sino ang tumawag kay Damon. Lumipas ang ilang minuto at oras pero hindi pa din bumabalik si Damon.

Nakatulugan ko ulit ang pagiisip kung sino ang tumawag kay Damon. Sana ay hindi siya.