Treatment

1774 Words
Treatment "Ate let's play in the park please.pleaseeeeeee." Christmas decorations are all over the area . Hindi pa nasisindihan ang mga Christmas lights dahil umaga pa naman. Di ko pa kasi naranasan maglaro sa park . Ayaw nila Mama. Gusto kong makihalubilo sa ibang batang kaedad namin. My ate knows the danger we had that time kaya ayaw niyang umalis kami sa bahay. "No Belle di pwede. Sa playroom nalang tayo , okay?" I really want to interact with other kids. Hindi naman sa ayaw ko na kay ate pero gusto ko lang malamang kung anong pakiramdaman na may ibang kalaro. "But I want to play in park. pleaseeee ate pleaseeee." "Haha okay but secret lang natin to okay." Pumunta kami sa park at naglaro kasama ang ibang mga batang andun . Walang mapagsidlan ang saya ko nung araw na yun ang di ko alam yun din pala ang pinakamasakit na araw na kahit kailan di ko makakalimutan. Lumipas ang isang oras ay may lumapit samin ni Ate telling us that Mama wants him to fetch us. Ang di namin alam ay kinidnap na pala kami. "No , We will survive here Belle.I promise you okay. Ate will save us here okay." Sabi niya sakin habang hawak ang mga kamay ko. I felt safe but may mga armadong mga lalaki ang lumapit kay ate at pilit siyang kinukuha. "No , no, no, Ate" "Just close your eyes Belle , It will be alright. " I slowly close my eyes and heared a gun shot. "Ateee" Hinihingal ako na bumangon. I've been having that nightmare since the incident. Ito ang nagpapaaala kung gaano ako kasamang bata at kung bakit ganito a ng trato ni Mama sakin. I lost her. I lost my bestfriend that night. Dahil sakin. I'm sorry ate. Pinatay ko siya. Hindi na ako nakatulog dahil sa panaginip na yun. Kung panaginip bang matatawag yun kung iyun ay parte nang nakaraan di na malilimotan pa. I have to go to school . Matagal din akong lumiban dahil sa incindenteng yun. I looked at my wrist naka bandage na ito. I smiled bitterly. I will see them at school today. "Belle iha kakain na nasa hapag na ang Mommy at Daddy mo. Pati ang kuya mo" They never visited me not even once when I am hospitalized. Bakit naman kaya sila umuwi ngayon. "Great so you're awake now. We heard about the imorality you caused. Wala ka talagang kwenta. Ano nalang ang sasabihin ng mga business partners at ng mga amega ko. That I am careless mother. " Nagpupuyos sa galit na bungad niya sakin pagkaupo ko sa hapag. I stared at her for a long time. I remember her being so sweet and caring when we were kids. When ate is till alive. "What ? Are you just gonna stare at me." " Have you ever thought why? Kung bakit ko naisip gawin ang bagay na yun? " She laughed like I just said something so hilarious. " Isn't it beacuse of Damon has a girlfriend? Ashley told me throughhe phone." They think I was that low to cut off my life just because of that? It's somewhat part of the reason maybe but no. "Hahaha" I laughed even if my tears are now starting to fall. " You never cared for me. After that incident you neglected me. You never ever dare to ask if how am I doing after that incident and now really mas mahalaga pa ang sasabihin ng mga putanginang business partners at amega mo. Bakit ka nga ba magaalala sa sasabihin nila kasi totoong pabayang ina ka na pabayang magula---" Dad raised his hand and slapped me. " Don't you ever talked like that to your Mom!" Nagpupuyos sa galit na sabi ni Daddy. It's funny how they can't see that I am miserable just by being the only daughter left. " You never ever once cared for me. I can't even remember if you were worried and took care of me. I should have been the one that died. That's what on your mind right now, right?" Naghintay ako sa sagot nila pero nag iwas lang ng tingin sakin si Mommy . I run as fast as I can. Oh God when will this end. I am tired of living this life. Napaka sama ko ba sa past life at napaparusahan ako ng ganito. Nagpatuloy ako sa pagtakbo at huli na nung nalamang kong nasa gitna na pala ako kalsada at may paparating sa sasakyan. " Tanga ka ba? Hu, Isabelle ? ARE YOU GONNA WASTE YOUR LIFE JUST LIKE THAT. PAANO KAMING NAGMAMAHAL SAYO . BAKIT DI MO MAGAWANG MAKITA YUN! STOP FUCOSING ON THOSE PEOPLE THAT NEVER CARED FOR YOU. Damn! I am here , I will be with you no matter what so please just please stop wasting your life. " Karl. Ngayon ko lang narealize he's been with me since then . Nakatitig lang ako sa kanya habang sinisipat ang katawan ako at napatigil ang mata niya sa pulsuhan ko at marahang inagod iyon." If I was even a second late di ko mapapatawad ang sarili ko. I'm sorry if you felt like your alone. I'm sorry for making them hurt you like these. I'm sorry Belle." Hiningal pa niyang sinabi. Pinahid ko ang luhang tumutulo sa mata niya. He didn't even care kahit nasa gilid kami ng kalsada at nakikita siya ng mga taong dumadaan na umiiyak siya. I hugged him. It's all what I need right now. I need him right now. " Unggoy ka talaga." at sabay kami ng tumawa. "I'll take care of you wether you like it or you like it . " sabi niya habang nagpupunas ng luha gamit ang braso niya. Para siyang bata. Thanks to him medyo gumaan ang pakiramdam ko. Nagusot ang uniform niya pati ang buhok niya ay naging magulo. ang dugyot niyang tignan namamaga pa ang mata niya. " Take me somewhere please." He just smiled at me at sumakay na sa natumbang motor dahil ata sa pagmamadali niya kanina. Karl take me to a beach. "Why beach? Di kaba natatakot na ulitin ko yung ginawa ko last time?." Nakakapagtaka lang kasi. " I want you to forget that memory kaya kita dinala sa beach. Beach is your paradise Belle . You used to say that it's you're way of escaping everything. I didn't see it literally kaya I was schock di ko inakala na ganun na pala kalala ang nararamdaman mo. Naging pabaya ako. I felt like I'm losing you and my chance to take care of you. when I saw you lifeless and cold. Pinabayaan ko silang saktan ka. I can still your lifeless body whenever I close my eyes. I can't bare it. I'm here now Belle please don't do that again and forget them with me." Di ko man maintindihan kung bakit sarili niya ang sinisisi niya sa ginawa ko. I am still grateful that I have one friend left enable to do everything for me. "Then help me escape and forget my memories of the waves." Tumititig siya sakin . He really is suited in the beach dahil sa moreno comflex niya minus the uniform though. Para kaming mga pasaway na studyanteng mag syota na nagcutting para mag date. "Why are you laughing Belle?" Nagiging abnormal siya tignan pag nakakunot ang noo niya. "Haha I just realized that we've cutted our class." Tila nataranta siyang tumingin sa uniform ko at sa uniform niya . Mukhang ngayon niya lang narealize na pareho pa kaming nakauniform. "s**t. Bumalik na nga muna tayo sa school baka kung ano pang masabi ng teachers sayo. You're running for a valedictorian title diba?" Tinawanan ko lang ang natatarantang mukha niya. Parang ingat na ingat siyang wag ako maapektuhan sa mga sasabihin niya. "Actually no, I'll just enjoy the rest of my high school." I am really thankful I have Karl. He made me forget it all for that sort of time. Indeed he replaced something in my memories of the beach. Bumalik na kami sa school at pareho pang napagalitan nung guard. Kalaunan ay kinamusta din naman ako dahil sa narinig niya daw ang nangyare sakin. Pinatawag din ako nang dean. "Are you sure that you are not feeling anything at all Miss Monterde? You're father informed me of what happened and told me to keep the real reason you drowned. I suggest you to visit our guidance counselor after your class for a week. None of the other students will know. And please put yourself into reality now. Miss Monterde. You may go back to your classes." Ha. Now they think I am wrong with the head. Tsk. Afternoon classes na ang naabutan namin ni Karl nung nakabalik kami. 3:00 pm. Isang subject nalang ang kailan kong pasokan kaya pumunta muna nalang ako sa school garden. "You're fond of cutting classes now?" nakahiga siya sa itaas nang puno. Tsk. Isa pang unggoy to. "Philip" "Haha. Alam kong gwapo ang pangalan ko." he chuckled at unting unti bumababa sa puno. Nagusot pa ang polo niya. "But joking aside what are you doing here Isabella? Aren't you supposed to be in class? or planning something? Or you missed me?" sinamaan ko siya nang tingin. This garden was our dating place. Ngayon ko lang ulit naalala yun. "I almost did it again. Kaninang umaga. Maybe our dean is right may mali ata sa utak ko. How can I easily give up my life just like that but you will never understand. I am barely standing on my own now. All I could think is all the possible causes for me to be lying in cold right now but then I ate came across my mind she saved me to live but how can I choose to gave it up." tumulo nanaman ang luha sa mata ko " Ever since ate died. Damon is all I have Philip you know that. He's everything I got but I can't have him. He's inlove with somebody else that's not me. How can I go on now? How could I possibly do that. I don't know what to do anymore Philip." Tinignan niya lang ako habang patuliy na tumutulo ang luha ko. Puro nalang ba pag iyak ang alam kong gawin. Sawang sawa nako. "You are stronger than this Isabella." I cried in his shoulder. I cried in the shoulder of the man I broke because I chose his brother. "You know I'm always here for you." It's ironic how two men are willing to put up with me but I still want someone else.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD