Sweet Seduction

Chapter 3

---

Chapter 3 – The Balcony Trap

Mainit at maliwanag ang ballroom ng Royal Palace, punô ng ginintuang liwanag mula sa mga chandelier na parang bituin na bumaba mula sa kalangitan. Sa bawat sulok ay may halakhak, kalansing ng mga baso, at mahinang pag‑uusap na sinasapawan ng marahang classical music. Ang sahig ay makinis, kulay perlas, at kumikintab sa ilalim ng mga sapatos at takong ng mga dumaraan — halos makita mo pa ang repleksyon ng mga taong naglalakad.

Pagbukas ng malapad na pinto sa entrada, pumasok si Lilith V. Montenegro. Wala siyang sinabi, pero sapat na ang presensya para mapihit ang mga ulo. Ang mga bulungan ay kusang natahimik para lang masundan ang bawat hakbang niya. Naka‑black silk gown siya, hulmado sa kurba ng katawan, na may mataas na slit na sa bawat galaw ay parang kutsilyong pumuputol sa dilim. Sa leeg ay may ruby pendant — matingkad at pula, nakasabit sa manipis na chain na kumikislap sa bawat ilaw na tumatama rito.

Sa kabilang dulo ng hall, nakaupo si Helena Gomez sa isang mahaba at mamahaling mesa. Kasama niya ang dalawang sosyal na kaibigan, parehong may mamahaling gown at alahas. Hawak ni Helena ang isang champagne flute; sa unang tingin, para lamang siyang nakikinig sa kuwento ng katabi, ngunit hindi nawawala ang tingin niya kay Lilith. Sinipat niya ito mula ulo hanggang paa, mabagal at kalkulado — gown, alahas, postura, kahit ang ayos ng buhok. Nang matapos, ngumiti siya nang tipid sa kausap, para bang walang nakita, ngunit hindi nawala ang bahagyang sikip sa pagkakahawak niya sa baso.

---

Habang si Lilith ay binabati ng ilang kilalang personalidad — mga negosyante, socialites, kilalang pamilya sa lungsod — isang mababang boses ang dumampi sa likuran niya.

“Careful, Miss Montenegro.”

Paglingon niya, naroon si Armino Gomez. Mataas ang tindig, naka‑midnight blue suit na perpektong sukat sa katawan, hawak ang isang baso ng whiskey. Kalmado ang mukha pero may bahagyang ngiting parang bukas sa laro.

“Baka mahulog ako?” biro ni Lilith, nakataas ang isang kilay.

“Some falls are worth it,” sagot ni Armino, bahagyang yumuko para marinig lang niya.

“Depende kung sasaluhin,” tugon ni Lilith, saka dahan‑dahang lumakad papunta sa balcony. Tahimik siyang sinundan ni Armino, mabagal ang hakbang, hawak pa rin ang baso.

---

Sa Balcony

Pagbukas nila ng pinto, sinalubong sila ng malamig na hangin mula sa gabi. Mula rito, tanaw ang mga ilaw ng lungsod — parang isang chessboard na kumikislap sa ilalim ng dilim. Sumandal si Lilith sa railing, iniikot nang marahan ang wine glass, habang ang buhok niya’y bahagyang hinahaplos ng hangin.

“Helena seems… tense tonight,” sabi niya, kaswal ang tono.

“She worries too much,” sagot ni Armino, inikot ang baso sa kamay.

“About me?” mabilis na tanong ni Lilith, nakatingin sa gilid para hulihin ang reaksyon.

“Should she?” balik tanong nito, isang hakbang na lang ang pagitan sa kanila.

“I’m not the enemy. Unless gusto mo,” mahinang sabi ni Lilith, diretso ang tingin.

“I think you’d be a dangerous enemy,” tugon ni Armino, may bahagyang ngiti ngunit hindi nawawala ang pagsusuri sa mata.

“Or a dangerous ally. Depende kung paano ka maglaro,” sagot ni Lilith, sabay inikot muli ang baso.

---

Helena’s Watch

Sa loob ng hall, sa tabi ng kurtina, nakatayo si Helena. Hawak pa rin ang champagne flute, at hindi nawawala ang tingin niya sa dalawa. Ang mga kaibigan niyang kasama sa mesa ay patuloy sa tawanan, ngunit siya’y nakapako lang sa eksena sa balcony.

Kinuha ni Lilith ang baso ni Armino nang walang paalam, uminom nang mabagal, saka marahang ibinalik. Tahimik lang si Armino, pero nananatiling nakatutok ang tingin sa kanya. Nang silipin nila muli ang loob, wala na si Helena sa tabi ng kurtina.

---

Pagbalik sa Ballroom

Pagpasok nila muli, sinalubong sila ng masiglang musika, mas maraming tao, at mas maliwanag na liwanag. Ilang bisita ang agad lumapit kay Armino, kabilang si Helena, na tila hinihintay ang pagkakataon.

“Lilith Montenegro, right?” magiliw pero matatag ang boses ni Helena.

“Yes. And you must be Helena Gomez,” tugon ni Lilith, iniabot ang kamay na may kasamang tipid na ngiti.

“I’ve heard a lot about you tonight,” sabi ni Helena, dumaan ang tingin mula sa ruby pendant pababa sa slit ng gown.

“All good things, I hope,” mahinang tugon ni Lilith.

“Depends who you ask,” sagot ni Helena, sabay tawa na sinabayan ng dalawang kaibigan niya. May halong tensyon sa pagitan kahit pormal ang mga salita.

---

The Photographer’s Cue

May lumapit na photographer. Bago pa makalayo si Lilith, naramdaman niya ang kamay ni Armino sa maliit ng kanyang likod — magaan pero malinaw ang presensya — at bahagyang itinulak siya palapit para magkasya sila sa frame.

“Smile,” mahina niyang sabi.

Kumislap ang camera. Sa gilid ng frame, nakatayo si Helena, nakangiting manipis, hawak pa rin ang baso, tahimik lang na nanonood.

---

The Small Interruption

Matapos ang kuha, lumapit ang isa sa mga business partners ni Armino, isang matandang lalaki na kilalang real estate tycoon. Binasbasan nito ang pagdating ni Lilith sa event at nakipagkamay. Tahimik na pinapanood ni Armino ang palitan ng bating iyon, at bago pa umalis ang negosyante, bahagyang sumulyap si Armino kay Lilith na parang sinasabing huwag kang lalayo.

Samantala, sa kabilang panig ng hall, nakaupo na si Helena, nakangiti sa kanyang kausap ngunit paminsan‑minsan ay sumusulyap pa rin sa kanila.

---

Lingering Looks

Habang patuloy ang sayawan at palitan ng mga kuwento, umalis si Lilith papunta sa kabilang bahagi ng hall. May ilang lalaking socialite na agad siyang nilapitan, may halong pormal na pagbati at bahagyang paghanga. Paminsan‑minsan, nahuhuli niyang si Armino ay sumusulyap sa kanya mula sa layo, kahit abala ito sa ibang kausap.

Sa mesa ni Helena, tila hindi nagbabago ang posisyon niya: nakangiti, bahagyang nakatagilid ang ulo, ngunit nakatutok ang tingin sa direksyon ni Lilith.

---

Closing Frame

Sa ilalim ng gintong liwanag ng mga chandelier, habang tumutugtog ang musika at sumasayaw ang mga tao, tatlong taong magkaiba ang laban ngunit magkasama sa iisang entablado. Sa ibabaw, tila isa lamang itong marangyang gabi. Pero sa ilalim ng mga ngiti, pakikipagkamay, at marahang tingin — nagsisimula nang gumalaw ang mga piraso sa isang mapanganib na laro na hindi pa alam ng karamihan na nagaganap.

---