Hindi nagpahalata si Samaria sa magulang niya. Pagpasok niya sa bahay ay isinuot niya ang kanyang plastikadang ngiti. “Mom, I’m home!” kunwari ay masigla at nakangiting bati nito but deep inside, she wants to cry. Sobrangh bilis kasi ng mga pangyayari. Akala niya ba siya lang? Bakit biglang may Aphrotin? Bakit biglang model ulit? Bakit kailangang kakilala pa niya?
“Oh, sweetheart! Nandito ka na pala. We’ve cook meryenda. Sit down for a while habang hinahanda pa ng Dad mo ang shawarma.”
Mas lalo lang tinamad si Samaria nang marinig na ang Dad pa pala niya ang tumulong sa Mom niya na maghanda niyon. Himala? Ano’ng nakain no’n at biglang early umuwi? Nilalagnat yata siya. Tsk. Aniya sa isipan.
“Why did he get home early? Nagmilagro ba ang langit?” Pagsusungit ni Samaria.
“Ikaw talaga!
