Laking tuwa ko nang makalabas ako sa kagubatan. Hindi ko na rin nakikita si Mang Pedring na humahabol sa akin. Mukhang nawala ako sa paningin niya kaya nakahinga ako nang maluwag. Pero hindi pa rin ako dapat makampante. At any time ay puwede nila akong habulin ulit. Ang kailangan kong gawin ay makahanap ng masasakyan na kalesa. Hindi ko na talaga kaya pa kung tatakbo na naman ako. Siguro kung wala akong sugat sa paa ay makakaya ko pa.
Tagaktak ang pawis habang tinatahak ko ang maalikabok na daan ng Bayan ng Guerrero. Hindi sementado ang mga daan kaya nasabi kong maalikabok. 'Yong tipong kada langhap mo ay nalalasahan mo na rin 'yong alikabok na pumapasok sa bibig at ilong mo, lasang lupa! Samahan pa ng napaka-init na araw, uhaw na uhaw na ako. Aaminin kong hindi pa talaga tuluyang gumaga
