Pinunasan ko ang mga luhang sunod-sunod pumatak sa mata ko. "I'm sorry, Dad. Masaya lang po ako na dumalaw ka rito sa boutique ko."
Hindi siya umimik.
"Don't cry, sweetheart." Pinunasan ni Mom yung luha ko. Kumuha siya ng tissue sa table ko at yun ang ginamit niyang pampunas.
"Pagdalaw lang umiiyak ka agad. If you're building a business, you have to be a heartless. Talo ka kapag ganiyan ka sa industriyang 'to."
I smiled. "I'll keep that in my mind, Dad."
"Kailan ka ba dadalaw sa bahay? It's been a month since the last time you visited us. Wala ka bang balak bisitahin kami ng Mommy mo? Talaga bang kinalimutan mo na ang mga magulang mo?"
"I'm sorry, Dad. Naging busy lang po ako sa business ko. I'm having my twelve branch in foreign market."
"Good for you... Congratulations to your s
