Sabay kaming bumaba ni Trevor. Sobrang alalay ang ginagawa niya sa akin habang humahakbang kami pababa ng hagdan. Natawa ako sa kaniya, ganito pala siya kapag may nangyayari sa aming dalawa. Ngayon ko lang natuunan ng pansin. Napakamaalaga at maalalahanin. He's like this to me, but not this way na super talaga parang bawat hakbang ko ay magkakamali ako at kailangan ay nandiyan siya para saluhin ako.
"Trev, I'm fine. Kaya kong maglakad at bumaba ng hagdan." Natatawa kong sabi sa kaniya pero he still insisted to assist me.
"Let me do this to you love I want to take care of you."
"It's just a stair."
"I don't care love as long as you're moving I'll be in your side."
Wala na kong ibang nagawa kun'di hayaan na lang ang asawa kong alalayan ako. Kung doon siya masaya, e 'di fine. As if ma
