Getting Even R-18

Chapter 17

“What are you doing here?”

Naglakad siya patungo sa gawi namin ni Paolo. Zeke’s angry voice echoed in the four corners

of the pantry room. Bakas din sa kanyang wangis ang pagkairita habang direktang nakatoon ang kanyang titig sa aking mga mata.

“Zeke. Bro. Katatapos lang namin kumain ni Krys ng Lunch, sayang hindi ka namin na isabay. What happened to Van? She look so pissed, nag away kayo?” Paolo asked unbothered.

“You can leave now Paolo. We have a lot of stuff to finish.” That sounds like a command. Ignoring Paolo’s question.

The tension in the room never subsided, and it's drowning me.

A smirked suddenly appears at Paolo’s face nanunuya ang mga ngiting nakapinta sa kanyang mukha habang nakapamulsa na nakatingin kay Zeke.

“So I'll get going na lang, Eve. Mukhang gusto na akong palayasin ng boss mo. I'll get back soon dalhan kita ulit ng food, yung luto ko na.”

“Thank you Paolo. It’s…”

“Oppsss.! Bawal kang tumanggi may utang ka pang dinner sa akin.”

Kita ko sa aking harapan kung paano umigting ang panga ni Zeke habang nakikinig kay Paolo na ngayon ay nakangiting nakatutok ang mga mata sa akin.

“No need for that. My secretary has free food here.”

Habang tumatagal ang presensya ni Paolo sa harap namin ay ramdam ko ang lalong pagka irita ni Zeke.

“Masarap akong magluto. I know Eve will like it.”

“Who cares! Just get the fck out of here.” galit na sambit ni Zeke sa mukhang isang kalabit na lang ay masusuntok niya ang maligalig na si Paolo sa harap namin.

Sunod sunod ang aking paglunok ng mapatingin si Zeke kay Paolo na may nanunuyang ngisi sa kanyang mga labi. Magsasalita na sana ulit siya ng biglang tumunog ang kanyang cellphone.

Agad niya naman itong dinukot mula sa soot niyang jeans.

“Oh I have to go. I have some errands to do. I'll get back when i'm not busy.” sambit ni Paolo habang nasa akin ang kanyang atensyon.

Kasabay mabilis na tumalikod at naglakad paalis.

“Thank…”

“You don't have to come back. We don't need you here.”

Zeke cut me off. Kasabay ang pag usal ng maaanghang na salitang walang habas niya pinakawalan para sa kanyang kaibigan. Ang sama talaga ng ugali ng lalaking ito.

“Go to my office!” galit niyang sambit bago tumalikod at naglakad patungo sa kanyang opisina.

Sunod sunod naman akong napalunok sa narinig ko. Bakit ba inis na inis siya? Siya nga na nakipag laplapan kay Vanessa hindi ko naman pinakialaman. Tapos ako na kumain lang ng lunch magagalit siya. May saltik ata sa utak ang lalaking to.

I remain standing not following him, napakapit pa ako sa suot kong skirt habang tiim na nakatanaw sa kanyang pigura. Sa aking hindi pag hakbang ay bahagya siyang tumigil. Pansin niya na siguro ang hindi ko pagsunod sa kanya. I swallow hard, as i bite my lips waiting for him to talk.

“What? Are you going to follow me inside? Or ill just eat you alive and f**k you hard on that table beside you?”

Dumagundong ang galit niyang sigaw. Para akong nahulog sa aking kinatatayuan kahit wala naman bangin doon, dahil sa aking narinig muli akong napakagat sa aking labi. Napilitan akong maglakad patungo sa kanyang direksyon.

“You can’t be tamed Krystaleen Eve. Paaapi ka ba sa lalaking yan?” susol ng demonyo kong utak.

Inipon ko ang lahat ng tapang sa aking sistema. Kahit na halos manginig ang aking kalooban ay pinili kong mag pinta ng isang walang pakialam na ekspresyon sa aking mukha. Nang kami ay makapasok na sa kanyang opisina ay ilang minuto pang naging tahimik ang paligid, walang kibuan sa pagitan naming dalawa ni Zeke.

Upang maiwasan maging awkward ang sitwasyon ay ako na ang bumasag sa katahimikan.

“So what am I going to do here?Where is your b***h? Akala ko pa naman hanggang mamayang hapon ay magiging tahimik ang mundo ko.” sunod sunod kog sambit na nagpa lapat ng kanyang paningin sa naka taas kilay kong mukha.

Hindi siya sumagot, sa halip ay mabilis niyang kinuha ang mga gamit na dala niya, naglakad siya patungo sa direksyon ko at mabilis na hinawakan ang kamay ko. Hinila niya ako palabas ng pinto ng kanyang opisina. Mabilis niyang kinuha sa kabilang kamay ang aking gamit na naka patong sa aking lamesa, tuloy tuloy na nag lakad kami palabas ng gusali.

Ako naman ay tuloy lang ang pagsunod sa kanya. Halos madapa na ako sa laki ng kanyang mga hakbang. Ang mangilan ngilan mga empleyado na nasa aming paligid ay pasimple lang ang pagtingin sa aming direksyon. Takot mapagbuntunan ng galit at masisante ng wala sa oras. Mabilis kaming nakarating at pumasok sa loob nang kanyang sasakyan.

“Saan tayo pupunta?” kuryoso kong tanong.

Patuloy lang siya sa kanyang pagma maneho hindi man lang sumulyap sa aking gawi ni isang beses. Pinili kong tumahimik kahit kinukulit ako ng aking utak na magtanong ulit kung saan kami pupunta. Baka naman sa inis niya ay patayin niya ako kung saan at itapon na lang ang bangkay ko sa ilog.

Huminto ang sasakyan sa harap nang isang malaking itim na gate sa loob nang isang kilalang subdivision. Mukhang dinala niya ako sa bahay niya, mabilis siyang bumaba pag pasok ng sasakyan sa loob. Sumunod naman ako kaagad sa kanya.

Maganda ang bahay sa loob. Simple ito para sa isang bilyonaryo kung titingnan sa labas. Kulay malabnaw na abo ang pinturang nakabalot rito. Mayroon itong dalawang palapag. Nang makapasok kami sa loob ay naghahalo ang kulay puti at abong kulay nito.

Sa sobrang tahimik ay mahahalata mong kaming dalawa lang ang nasa loob ng bahay.

“ What are we going to do here Zeke?” I asked again nervously.

Tatlong dipa ang layo niya sa akin nang bigla siyang huminto sa paglalakad niya. Humarap siya sa akin at diretso ang masakit na tingin na ipinukol sa akin.

“The next time that fcktard shows his face in my building. Send him away. I don't want you to talk to him ever again. Except for business. ”

“That's so funny Mr. Delos Reyes. Why would I do that? Paolo is a good friend. Dinalhan niya pa nga ako ng lunch. I can see nothing wrong with that.”

“Stop arguing and just be a good girl. I'm very pissed and hungry right now. So if you don't want to be punished, just follow my command.” Igting panga, at kunot noo niyang sambit habang hindi humihiwalay ang tingin sa aking.

“I'm not your robot Mr. Delos Santos.”

“Yeah, you're not. Before. But the moment you signed my goddamn contract. You are mine. From the tip of your hair to the end of your sole. You know the rules, so don't even try to f*****g break them.”

Bumilis ang bawat pagtibok ng aking puso ngunit hindi ako nagpatinag.

“Maybe we are bound by a contract, but I am not your property Mr. Delos Santos.” matapang kong usal habang nilalabanan ang kanyang mga titig.

Unti-unting dumilin ang kanyang mukha. Ang kanyang galit na ekspresyon ay napalitan ng isang nakakatakot na ngisi. Nagsitayuan ang mga balahibo sa buo kong katawan habang nakatingin sa kanyang malalamig na mga mata.

Huli na nang aking mapagtantong nasa harapan ko na si Zeke. Isang hakbang paatras ang una kong nagawa, ngunit agad na pigil ng mahaba niyang braso ang aking paglayo. Agad niyang ipinulupot ang kanyang mga braso sa balingkinitan kong katawan. Mas lalong nag rigudon ang bawat pagtibok ng aking puso. Dumukwang siya papalapit sa akin. Naipikit ko ang aking mga mata sa pag aakalang hahalikan niya ako, ngunit hindi lumapat ang kanyang labi saan man sa aking mukha.

Ang mainit niyang paghinga sa aking tenga ay muling nagpatayo ng balahibo sa aking katawan, tila nanghina ang aking mga tuhod kaya napakapit ako sa makisig niyang braso.

“I’ll show you. That I owned every part of you. Nothing more nothing less. I’ll fck you hard, rough and deep until you c*m in ecstasy. Your world will not hush; it's your own groan that will make your world loud. And I'll make sure you'll lose your voice while moaning my name."

~JeMaria