Ibubuka ko sana ulit ang aking bibig nang biglang umatras si Louvent sa aking likuran. Ramdam ko ang paggalaw niya sa aking loob, dahil hindi naman talaga hinugot ni Louvent ang kaniyang sarili. Nanatili ’yon magmula pa nang kami ay matapos. Talagang wala siyang balak tanggalin. ’Yon pala, balak akong parusahan sa pagiging madaldal ko.
Alam kong naririnig na rin niya ang mga tanong sa aking utak. Bukas kasi ang isipan naming dalawa, kaya hindi malabo ’yon. Sure akong sinadya niyang gumalaw para patigilin ako sa pag-iisip. Ngunit hindi ko pa rin talaga mapigilan lalo na kapag may bumabagabag talaga sa akin. Hindi naman niya ako masisisi, hindi ba?
“Louvent!” mariing sita ko sa kaniya.
Bigla niya na naman kasing idiniin sa akin ang kaniyang sarili. Hindi pa siya nakuntento, dahil gumapang
