Chapter 12
1135 Words
CHAPTER 12 - KILLER OF THE DEAD
Nagising ako ng may naramdaman akong humahaplos mula sa balikat ko papunta sa braso ko. Iminulat ko ang aking mga mata at isang napakagwapong lalaki ang bumungad sa akin.
Dumampi ang labi niya sa noo ko. “Pinagod ba kita? Ang tagal mong natulog.” He chuckled.
Uminit naman bigla ang pisngi ko. Sino ba naman kasi ang hindi mapapagod? Naka ilang rounds din kami, pero kung ganitong mukha at kakisig na katawan ang dahilan ng kapaguran ko, bakit pa ako magrereklamo di ba? Ang kalat! Ano ba!
I gave him a quick kiss on the lips. “Medyo.” Natawa ako ng mahina.
“So what’s your plan for today? Uuwi ka ba sa inyo at kakausapin ulit ang mama mo?”
Umiling ako. “Not today, love. I want to spend more time with you, if that’s okay with you?”
“Of course, love. Saan mo gustong pumunta?”
Inisip ko kung saan ba pwede? Gusto ko yung walang nakakakilala sa amin at yung hindi namin iniisip kung anong uri kami na nilalang. Suddenly an idea pops into my mind.
“Can we go to Dalmerlington City? Mamasyal tayo doon.. We can use our concealing necklace and ring para hindi tayo mahalata na kakaiba tayo.” Excited kong alok kay Marco.
“Sure! Tara, bihis na tayo.”
Bumangon na kami pareho at nagbihis. Hindi na rin mahirap sa amin ang pagpunta sa lugar na yon. Inabutan na nga lang kami ng gabi ng makarating doon.
“Where do we go?” Tanong ni Marco habang nakatingin sa akin.
Nilagay ko naman ang kanang kamay ko sa aking baba at kunwaring nag-iisip.
“Hmmm.. how about an amusement park?” I suggested.
Nagningning naman ang mga mata niya. Just for tonight, why don’t we heal our inner child and forget our problems for a while.
“Let’s go!” Hinila niya yung kamay ko pero agad naman siyang huminto.
“Bakit?”
“Paano tayo makakapasok doon, eh, wala naman tayong dalang pera?”
I cackled and waved my wallet in front of him.
“Ano pang hinihintay natin? Tara na!”
Tumawa ako at nagpatianod sa paghila ni Marco.
**
Namangha kami pareho ng makapasok sa malawak na amusement park. Kaunti lang ang mga tao, marahil ay dahil weekdays. Nagtingin tingin kami kung anong rides ang uunahin namin sakyan.
“Doon muna tayo?” turo ko sa Merry Go Round at hinila siya. Hindi ito yung typical na yung kabayo na figure ang sasakyan mo sapagkat ang mga upuan ay parang bench so sa isang upuan kami umupo.
Ilang ikot din ang dumaan at umalis na kami. Sinubukan rin namin pumunta sa Horror house. Wala man lang kaming naramdamang thrill bagkus ay puro tawa lang maririnig sa loob. Hindi namin pinalampas ang Roller coaster, may iilan din ang sumabay sa amin. Rinig na rinig ang mga tilian ng mga kasama namin pero kami lalo na si Marco ay chill lang.
Huli naming pinuntahan ang Ferris Wheel. Magkatabi pa rin kaming umupo at ng nasa bandang itaas na ang sinasakyan namin ay nabigla kami ng may fireworks.
Humarap si Marco sa akin. “Ang ganda! Alam mo first time kong makakita ng pailaw na ganyan.”
“For real?” Tumango siya. “Don’t worry, hindi ito ang huli na pupunta tayo dito. If we settle everything, I promise you we will go back here.”
He smiled and kissed me. We stayed there for a while and then we decided to go. While we are going out at the amusement park, I kept on glancing at Marco, na feel niya ata ang mga pa sulyap ko dahilan para tumigil kami sa paglalakad.
He faced me and held both of my hands. “Is there anything that bothers you? Kanina ka pa tingin ng tingin sa akin.”
Nginitian ko lang siya. “There’s none. I’m just happy and I want to thank you for accompanying me. I love you.”
“Pinag-alala mo ako ng konti, ang saya natin kanina.” Ginulo niya yung buhok ko. “I love you, Thea. Mahal na mahal.”
***
We didn’t notice that we had already arrived at La Sangrienta. Nawili kami sa pagkukwento tungkol sa naging experience namin kanina. Malapit na kami sa kubo na tinitirhan namin ng maramdaman kong may isang Strigoi na palapit sa pwesto naming dalawa.
“Look out!” I shouted and pushed Marco on the side.
Napunta sa akin ang Strigoi na yon at dumagan. Pulang pula ang mga mata nito at nanlilisik. He is showing his fangs and it seems any minute he is going to bite me.
Suddenly Marco grabbed his waist and lifted him. “Don’t touch my girl!”
Kumala ang Strigoi na yon at umambang susuntukin si Marco ngunit bago pa niya magawa yon ay sinipa ko ang binti niya. Napaluhod siya, that’s the time Marco punched him and pinned him on the tree.
“Sinong may utos sayo para sugurin kami? Si Arminda ba?”
“Wala akong kilalang Arminda at wala akong kinikilalang lider!”
“You're an insurgent?”
Bumaling siya sa akin. “Ano ngayon kung isa ako?” He smirked. Then he immediately holds Marco’s arms as if he is hiding from something or someone. Napansin ko rin na parang may tinitignan siya sa likuran namin ni Marco.
Sinundan ko kung saan siya nakatingin and I saw someone behind the tree holding a bow and arrow. I can’t distinguish if it is dhampir, moroi or strigoi. I got alarmed when that person pointed the arrow in Marco’s direction. Then I realized Emily’s vision that night.
May panganib, yung sandata na dala ng nilalang na ito. No! I will not let this person kill Marco. When that person released that arrow I quickly stood in front of them and I was hit on the right chest, agad naman siyang umalis pagkatapos non.
“s**t! Althea!”
Inalalayan ako ni Marco ng mapaluhod ako. Dahan-dahan niyang tinanggal ang palaso at itinapon sa kung saan.
“Marco…”
“No.. no.. Althea!”
“I should thank your girl for saving me. But you should bring her to someone who knows the cure of that poison.”
“Poison?”
Pahina ng pahina ang naririnig ko sa usapan nila.
“That arrow has a poison. It’s Killer of the Dead, a mystical poison capable of killing vampires.”
Nagmura pa si Marco ng kung anu-ano. He then carries me and leave that insurgent Strigoi.
“Hang in there, Althea. Dadalhin kita sa inyo at hahanapan ko ng paraan para magamot ka.”
Yon na lang ang tangi kong narinig mula sa kanya at tuluyan ng pumikit ang mga mata ko.
To be continued…
- Writer
