XXI.
"I-i'm sorry, i'm really sorry..."ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ
That was first thing that came out of my mouth after he gave me his assuring smile. Yung ngiti niya na nagsasabi na dati niya pa alam, na ayos lang sa kanya na nagpapanggap lang ako at hindi ko iyon sinasabi sa kanya.
I hugged him so tight habang paulit-ulit na nagso-sorry sa kanya, naramdaman kong hinagod niya ng isang kamay niya ang likod ko at isa naman ay nasa buhok ko.
"It's okay.." Mahinahon na sabi niya.
How can Kyle Vergara, the weirdest, psychopatic guy, became like this? The way he talks right now is literally melting me, his voice is so soothing. Lalong nakakakonsensya, bakit hinayaan ko pa na tumagal ang pagsisinungaling ko sa kanya?
"You're just waiting for me to tell it, aren't you?" Tanong ko bago kumalas sa pagka
