Chapter 29
1112 Words
Veronica's POV
Nasa tapat na kami ng bahay ngunit tahimik lang kaming dalawa sa loob ng sasakyan.
“L—Landon,” pagsisimula ko pero hindi siya kumikibo.
Hinawakan niya ang kanyang necktie, parang niluwagan ito.
“Did you know how I’ve gone insane because you’ve been missing for a long time?”
Long time? Hindi naman umabot ng taon, ah?
Sana hindi na lang talaga ako nagpunta pa roon.
“Worst, I’ve seen you hooking up with that son of a b***h! I was so disappointed about what I saw, Yumi! But why can’t I get angry at you? I badly want to get angry.”
Mahigpit niyang sinabunutan ang kanyang buhok kaya agad kong hinawakan ang aking kamay para pigilan siya pero mabilis niya itong nahawakan. Mabilis ang naging kilos niya at isinandal ako sa may upuan.
“Why did you leave me? Was it because of the kiss? Huh?”
“G–Gusto lang kitang bigyan ng pagkakataong pumili kung ano ang—”
“f**k that! I don’t have to choose because there will never be another choice aside from you. You could have asked me, because I’ll never get tired of saying that to you over and over again. I’ll choose you over anything or anyone else.” Basag ang kanyang boses nang lumabas ang mga salitang ‘yun mula sa bibig niya.
Parang may kung anong tumusok sa puso ko nang marinig ang basag niyang boses.
Hindi ko namalayan na unti-unti na palang tumulo ang aking mga mata.
“Gusto ko lang naman tulungan kang makapili ng maayos kung ano o sino ba talaga ang gusto mong piliin.” Malungkot kong sabi.
Iyon naman talaga ang numero uno na rason kung bakit.
“You were mad at me because you thought I cheated just because Ingrid kissed me? That’s why you did the same thing? Am I correct?”
Umiling ako. “Hindi kita niloko,”
“Then why are you with Hiro?”
“Dahil sa kanya ako tumuloy pansamantala.” Sabi ko sa kanya.
“f**k!”
“So, I wasn’t dreaming all along. The woman I saw at the hotel who got in his car was you… Am I right?”
Unti-unti akong tumango.
“Damn! You ran away with him.”
“Dahil iyon lang ang tanging solusyon na naisip ko. Ayaw kong piliin mo ako dahil lang ako ang pinakasalan mo.”
“I was waiting for you to come home that night. I already have an idea in mind about what’s about to happen, but I kick those thoughts out, believing you’d be home anytime. I was waiting… but you didn’t come.”
“Sorry,” ang tanging nasabi ko.
“Please wait for me to make things clear about what I really feel, but do not stay away from me, Veronica. Pakiramdam ko, kapag nawala ka nang tuluyan sa akin, hindi ko alam kung kaya ko pa bang mabuhay. Besides, kaya naman kitang bigyan ng halaga at importansya kahit na hindi kita mahal.”
“Sa totoo lang, isang gabi lang sana ‘yun pero—”
“You enjoyed running away from me.” Seryosong sabi niya. “Now, I know why I was so curious about you. Now I know why Hiro irritates me so much tonight, which I do not usually feel.” Sabi niya.
“Paano mo ako nakilala kanina?”
Marahan na kinuha niya ang kamay ko. “You forgot to take this off,” sabi niya at hinagkan ang aking palasingsingan.
Nanlaki ang mga mata kong nakatingin sa daliri ko. Oo nga pala at, nakalimutan ko itong tanggalin. Nasa isip ko na kanina na tanggalin ito pero bigla lang din nawala, hanggang sa nakalimutan ko na ng tuluyan.
“Marami pa tayong kailangang pag-usapan pero bukas na lang dahil ayaw kong dagdagan pa ang pagod na nararamdaman mo. Magpahinga ka na muna,” sabi niya at hinagkan ang ulo ko, pababa sa mga mata ko, sa ilong ko hanggang sa mga labi ko.
Sinakop niya ang mga ito na para bang wala ng bukas. Hinihingal ako ng inilayo niya ang labi niya.
“Your lips tasted of alcohol. You’ve been a bad woman tonight. You got to drink without me,” Sabi niya.
Muli niya akong hinagkan. Malakas ang pagkabog ng aking dibdib sa hindi malamang dahilan.
“Landon,” usal ko.
Ang mga kamay niya ay naglakbay sa katawan ko hanggang sa matunton nito ang aking mga s**o.
Ang mga labi niya ay bumaba sa aking leeg at sinipsip ito.
Diyos ko! Naging aswang na naman siya.
Pero aaminin kong, iba ang hatid ng mga halik niya sa akin ngayong gabi… parang nang-iimbita.
Hindi ko alam kung dahil nakainom ako ng alak kanina kaya iba ang reaksyon ng aking katawan o dahil sa paraan ng kanyang paghalik. Alinman sa dalawa, wala akong pakialam. Buo na ang aking desisyon, isusuko ko ang sarili ko sa kanya ngayong gabi. .
Sa gitna ng aming paghahalikan, bigla na lang siyang huminto at umatras. Inayos niya muna ang kanyang sarili bago siya nagsalita. Nagtataka ako kung bakit, at binigyan siya ng mga nagtatanong na tingin.
Bakit siya huminto?
Ayaw niya bang ipagpatuloy ang ginawa niya?
Bigla akong nakakaramdam ng panghihinayang, maging ang puso ko.
“Landon,”
“I don’t want you to regret this tomorrow.”
Umiling ako. “Hindi! Hindi ako magsisisi kaya gawin mo ang gusto mo sa akin ngayon din.”
Umiling din siya. “No! We’re not gonna do it tonight. Not when you’re tipsy,”
“Hindi ako tipsy.”
Hindi ako katulad ni Ingrid na binabawi ang mga pinaggagawa niya dahil sa kalasingan kuno.
Gusto ko itong sabihin sa kanya pero pinili ko na lang na huwag ‘yun sabihin.
Ako naman itong lumapit ang dinakma ang halimaw na kanina pa gustong kumawala mula sa pantalon niya. Naririnig ko ang paghihinagpis niya. Sobrang laki at sobrang bigay ng kanyang alaga.
“S–Stop, Veronica. I couldn’t hold it any longer. Nasa loob pa tayo ng sasakyan.”
“Bukas, magbabago na ang isip ko. Sa iba ko na lang ito isusuko,” pang-aasar ko sa kanya.
Kitang-kita ko kung paano gumalaw ang panga niya at ramdam na ramdam ko rin kung paano tumibok ang kanyang malaking sandata.
“F*ck! You’re making me lose my f*cking control, wife.”
Napangiti ako ng palihim.
Gusto naman pala, ako pa talaga ang pinagalaw ng baso.
“Don‘t you dare regret what’s going to happen tonight,” umiling ako bilang sagot.
Hinding-hindi.
Alam kong hinding-hindi ako magsisisi.
Buong puso kong ialay ang sarili ko sa’yo, Landon. Buong puso.
- Writer
