Kinabukasan, maaga akong nagising kahit wala akong planong gawin. Tumitig ako sa kisame, pilit hinahanap ang kasagutan sa tanong na kahit ako, hindi ko kayang sagutin: Bakit hindi ako galit kay Snow, kahit alam kong dapat?
Ramdam ko pa rin ang kirot sa balikat ko. Maliit lang ang galaw, ngunit matalim ang sakit. Pero wala akong pakialam. May sakit pang mas malala kaysa sa sugat—ang mga tanong na bumabagabag sa isipan ko.
Nagsuot ako ng jacket, tinakpan ang benda, at umalis. Bitbit ko ang helmet ko at sumakay sa motor na matagal ko na ring hindi ginagamit para sa karera. Ngayong araw, pupunta ako sa lumang race track. Hindi para magpakitang-gilas, kundi para ilabas ang lahat ng bigat sa dibdib ko.
Pagdating ko roon, damang-dama ko agad ang adrenaline. Ang init ng makina, ang tunog ng mga
