DAVIAN POINT OF VIEW
Hindi ko alam kung sinadya ng tadhana o pinaglalaruan lang talaga ako ng pagkakataon.
Kanina pa ako nakaupo sa isang sulok ng resort lounge habang hawak ang isang baso ng alak—pero ang atensyon ko, wala roon. Nasa pintuan. Sa bawat taong pumapasok, umaasa akong hindi siya kasama. O baka umaasa rin akong siya nga.
Hindi ko alam.
At dumating siya.
Red dress. Body-hugging. Parang nilikha para sa kanya ang bawat tahi. Parang hindi siya ang babaeng nakita kong naglalakad palayo sa motor race kahapon na punong-puno ng pagkalito. Ngayon, para siyang apoy—nakakasunog sa bawat titig.
Kasama niya si Andress. Of course. Ang pinsan niyang walang preno ang bibig. Ang lakas din mang-asar.
Nakita ko agad ang pag-iwas ng mga mata niya nang tumama ang tingin niya sa akin. Pero
