Episode 24
Bella Alleja Cion
"Bella, you must tell me what happened with your arm?" seryoso na saad ni Taymom sa akin. He is wearing a white shirt and his usual attire, and pants siyempre.
Nasa gazebo ulit kami at tea time na namin. I did my best to hide this shitty bruise, but knowing Taymom and his detective instinct.
I remained silent to honor my deal with Cromford. At least I tried.
"This is a part of my plan, Taymom. You do not have to worry about it," casual na sabi ko, then I sip again with my favorite cup of tea.
He sighed. "Whatever is your plan, at least avoid getting harmed! It is not a good behavior to be masochism and let them have their way to physically hurt you! I did not suffer 9 months to birth you in this world, para lang apihin ka nila! Tell me? Si Cromford pa rin ba?" he said irritated.
"Trust me this time, I know what I am doing. Cromford is guilty with what he have done. At isa pa ay partly fault ko rin po ito. I pissed him off, I take advantage with our situation."
He blow out some heavy sighs. "Promise me that this will be the last time! Kapag ginawa niya pa sa akin ito, I will launch a war against them."
"I promise."
Hapon na at papalubog na rin naman ang araw. Sunset is too beautiful for humans to appreciate.
Parang ako lang, hindi makita ng lalaki na iyon ang kahalagahan ko. One day, maybe kapag na-realize na niya kung ano ang nawala sa kanya. He will suffer, and he will regret so much.
Like a plot twist on a typical romance novel. Pero sa panahon na iyon siguro ay naka-move on na ako.
I can tolerate this far. Pero alam ko at kilala ko ang sarili ko. Once na wala na, wala na.
Jameson, maaga siyang umalis ngayon. Mas mailap pa siya sa mailap. I miss his naughty jokes and humor. Pero ganyan talaga.
KINABUKASAN ay absent si Jameson. Kaunti na lang ay mapapalitan na talaga siya. I understand how hard his situation. He has his own internal battle, and I understand him now. Pero hindi iyon rason para maging iresponsable!
Mabuti na lang at sinundo ako ni Cromford. He is on our living room as usual. Kakababa ko lang sa aming grand stair, he is seating there and I am so nervous when I saw my Taymom talking to him.
Mukhang putlang-putla naman si Cromford. Oh my gosh!
"Taymom?" tanong ko habang papalapit sa kanya. Nagbeso-beso naman kami.
"Take this bento box, mukhang male-late na kayo," wika ni Taymom na para bang iniiwasan niya na magtanong ako.
"You did not do that right?" usisa ko.
"A little warning, dear."
I want to slap my forehead. Sabi ko na nga ba! And Cromford will be mad at me again. My plan turns into ashes.
Napailing na lang ako at hinila na si Cromford papalabas. Gusto ko na lang magpakain sa lupa sa sobrang hiya ko.
NASA kotse na kami ni Cromford and he is silently driving. Tanging ang music lang na nagpe-play sa stereo ang maririnig.
"I am so sorry about that, I should warn and stop you from coming here," sabi ko sa mahinang boses.
"How did he find out?" tanong niya sa walang emosyon na boses.
"I know that you will never believe me, pero Taymom always have his ways. Lagi niyang alam ang nangyayari sa akin. He can't just let me go out and be alone. Laging may nakabantay sa akin. He is multi-billionaire dollar tycoon. Believe me or not marami pa rin na nagpapadala ng pagbabanta sa akin."
"I see." What? Hindi talaga siya nagalit?
"Sorry about that. Anong sinabi ni Taymom ko? I will talk to him again. You can stop thinking about what he said."
Umiling diya. "No, it is okay. Kasalanan ko rin naman kung bakit ka nasaktan."
Gusto ko talagang magmura. Like legit pa ba ito? He is apologizing! Hindi siya ganito. Mukha atang na-engkanto na ng tuluyan ang lalaki na ito.
But this is way better. Hindi ko pang talaga ma-take na mukhang down na down siya ngayon.
"We are here."
Lumabas na ako sa kotse niya. Ganoon pa rin naman as usual. People gossiping around us, na para bang shock na shock sila sa nakita nila.
If I could just call a clown and perform for them.
"What are you looking? Gusto niyo bang ipadampot ko kayo isa-isa sa mga garbage collector?" mataray na sabi ko sa kanila lahat.
Para naman silang langaw na nabugaw. They are so annoying. Kailan kaya nila maiisipan na i-mind 'yung business nila?
"Later, lunch?" tanong niya sa akin.
Napakagat labi na lang ako at saka na tumango. "Yeah."
Umalis na ako at kinikilig na mahinang tumili. If you just know how my heartbeat so fast right now! Hindi pa rin naman ako makapaniwala.
If miracle did not really exist, hindi ko na alam kung ano ito kung ganoon.
Pumasok na ako sa classroom at nagmi-meeting pa rin sila about bukas. Foundation day na at mukhang may nakuha na silang mga candidates sa Mr. And Ms. University ng school namin.
Well, I do not care about those cheap contest. Waste if time and effort. Hindi naman ako maba-validate doon ano.
"Seryoso girl? Okay ka pa ba? Kanina ka pa kasi nakangiti diyan without reason. Sabi mong hindi ka nabatukan ni pafa Cromford at tuluyan ng lumuwag ang turnilo mo sa utak," mahabang sabi ni Tara sa akin.
I hissed. "Of course not! I am happy for a reason. Kung alam niyo lang ang nangyari ay baka mamatay pa kayo sa inggit," ismid ko sa kanila.
"Then spill the tea, b***h," sabi ni Mela.
"Well, Cromford asked and initiate for our lunch! Isn't that so sweet?"
Napanganga naman sila. "No way! I smell fishy about this."
Kwinento ko rin ang lahat ng nangyari this morning. Sana nga ay tuluyan ng lumambot ang puso niya para sa akin.
But they all do have a point. Lahat ng ito ay suspicious. He suddenly go kind, and a bit of sweet for me. Something he will only shown and do on my dream.
Everyone knows how he hates me. Sagad sa buto.
"Basta mag-ingat ka! Noon, talagang tinataboy ka niya. It is not a strange thing for us, pero nakakapanibago na naging mabait siya sa iyo. Geez, Bella... I am telling you know! Guard your heart or he will play dirty to get even. I swear." Tama si Tara.
Laging may kapalit ang kasiyahan. Just like karma, I believe that after the happiness, there will be short comings afterwards.
"I know. I am not Bella Alleja Cion for nothing. Siguraduhin lang nila na maayos silang maglaro ng lokohan. They are playing with a two face b***h and a devil itself."
Lunch at nakakapagtaka na naman dahil sa cafeteria na lang kami ng sarili kong department kakain. Like legit!
He will eat with me, in a public, without minding na ako ang kasama niya. This is not just a miracle, something like a beautiful nightmare.
Kahit nga si Tara at Mela, their jaw literally drop on the floor. Lalo na nang sinundo ako ni Cromford sa mismong classroom ko. I almost got a heart attack.
Pumasok na kami sa cafeteria at animo'y may dumaang anghel. Well, I look like one but my character is a little bit distorted.
"You sure about this?" bulong na sabi ko sa kanya.
His face looks emotionless. I cannot pin point if he is just suppressing his emotuon, or he just do not care.
"I will not invite you here if I did not want to. And it is waste if we will eat outside since mg break was too short."
Tumango na lang ako at humanap na kami ng mauupuan. He insisted na siya na lamang daw ang mag-order ng kakainin namin. I ask him to but me a drink na lamang. I have my bento.
I waited for him, watching from a far. Like it was a movie, too good to be true, like miracle. I cannot explain my emotions right now. It is mix and so much for me.
And if he is just playing with my heart, I will break his too.
I am not ready for this pain!
Bella! Stop being negative for once. Don't spoil this moment. This is one in a million. Not even sure pa nga kung mauulit pa ba ito.
Nabalik na lang ako sa wisyo nang ilapag niya ang avicado shake ko sa aking harapan. Bigla naman akong namula. He still remmeber my favorite flavor!
Pero sabagay naman pala. Pareho pala kami ni Mitch ng paborito.
And I want to slap myself for getting jelaous with my own beat friend. I should let her rest in peace. I am getting more irration and it is not healty.
"Thank you..." nagpasalamat naman na ako. I tried to pay him back, but he refused.
Ano ba talaga ang plano mo Cromford? Like those cliche book ba? He is trying to break my heart?
Pathetic. Because my heart is already beaten into pulp. So I cannot see any reason para gawin pa niya iyon.
"Sinabi ba ni Taymom na gawin mo ito? Look you can actually stop this. I know na may kasunduan tayo, pero wala na rin halos silbi iyon. My Taymom already knows. So you can stop seeing me now."
Hindi sa nangongonsensya ako. But I can fight fare and square here. He can stop not.
It will pain me. But he can stop now.
" I am doing it at my own will. At isa pa ay nako konsensiya rin ako sa nagawa ko. Yes, I am scared at your Taymom's wrath. Hindi siya basta-bastang tao, but a big part of me wants to pursue this deal because I am guilty."
He is doing all his bets to sound so sincere, but he did not. He is obviously faking it. He is planning something that will make me fall into a pit of darkness.
Pero tanga pa rin ako. I smiled and nodded like I did not have any idea about his plan.
I am aware. I am just letting him. If that day comes, I will assure that we will be even.
Cromford Davies
I REMEMBER that kiss. I am acting like there was nothing happened that night. But that hot kissed still lingers on my lips.
Mabilis akong malasing, pero hindi ako nakakalimot.
I am guilty that at first, I saw Mitch, I thought she is Mitch and I kiss her.
Pero hindi ako doon nagalit. I am f*****g mad at myself because I did not hate that kiss. Nagustuhan ko ang halik na iyon at hindi ko iyon matanggap.
I want to forget that night, but it haunts me. Hinahanap-hanap ko kahit mali. Siya ang dahilan ng pagkamatay ng tanging babae na mamahalin ko ng ganoon katindi.
Pero bakit? Bakit ko nagugustuhan ang presensya niya? I should hate her! He is f*****g gay! Not like I am against totally. My father loves a gay.
I will be hypocrite here. But I am straight... Hindi ako pwedeng magkagusto sa baliw na iyon.
Gusto ko ngayon na mapalapit siya sa akin.
Tama.
Kailangan siyang mahulog sa akin at saka ko siya sasaktan. I will play with her vulnerable heary, at siya na nga ang kusang lalayo sa akin.
Makakalimutan ko na siya.
Ang ngiti niya, ang kanyang inosenteng mata, ang kanyang labi, ang kanyang magandang mukha.
Fuck! I am doomed! Karma ko na ba ito? Parang hindi ko kayang tanggapin.
Nope! Wala lang dito si Anita. Kung nandito lang ang girlfriend ko ay hindi sana ako maguguluhan. Tama... Ganoon na nga. I should start furnishing my plan.
Wala na akong pakialam. Selfish na kung selfish pero kailangan ko na siyang saktan para magtanda.
Wala na akong pakialam sa negosyo namin o kung sa kahit ano pa. My ego can't accept this feeling, never!
Nasa kwarto ko na ako. Iniisip kung ano ang kalalabasan ng mga plano ko.
There is half of my heart nor wanting to do it anymore. Pero mas malaki ang nasa parte ng puso ko na dapat ko lang na gawin ito.
Pero isa pa sa mga iniisip ko ay si Anita.
Kahit papaano ay may point si Bella.
Anita is my girlfriend pero wala pa akong gaanong alam sa kanya.