“A-anong nangyari?”
Mabilis kong pinunasan ang luha ko nang tumungo rito sa sala si Yuri, tangan-tangan ang tray na may lamang cupcake. Nanlalabo man ang paningin ay tila malinaw pa rin ang mumunting usok na nagmumula rito, pati na rin ng nag-aalala niyang ekspresyon.
“W-wala lang ito,” sagot ko habang pinapalis ang luha. Sa gilid ng aking paningin, nakita kong mas lumapit siya at ipinatong sa sofa ang tray. Kahit gustuhin ko mang itago itong pag-iyak ko nang mahina, traydor talaga ang luha.
Ang hirap-hirap pigilin ng emosyon. Hindi ko mapigilang magmura. Paano nasabi ni Kahlil iyon? Animo’y sinapian ng kung sinong kaluluwa.
Nais ko talagang i-point out na mali siya, na kung hindi man niya kayang tanggapin na nililigawan ako ni Yuri, sana ay natuto naman siyang rumespeto. H
