Ang Prinsipeng Pusa

CHAPTER 17

Prince Kira's POV

Kinabukasan ay nagtipon-tipon kaming magkakapamilya at pamilya rin ni prinsesa Sheila upang ianunsyon ang pagpapaliban ng aming kasal, lahat sila ay nabigla ngunit ipinaliwanag naman ito nang maayos ng aking magiging asawa.

Sabi niya ay magkakaroon ng malawakang paghahanap kay Alexis sa araw na iyon, at sinali na rin niya kung magkano ang magagasto para sa paghahanap, medyo may kalakihan dahil magagaling at matitinik ang kaniyang kinuha upang maghanap. Money is nothing, it is a soul that we were talking about, Alexis' soul. I don't care if they can't find Alexis in this world, what matters is that the wedding is finally off.

Hindi makapaniwala ang aking mga magulang sa aming desisyon, ganoon din ang kaniyang magulang ngunit wala silang nagawa kundi sumang-ayon, it was Sheila's persuasive way.

Pagkatapos ng patitipon ay umuwi na sila Sheila at ako nama'y dumiretso sa aking silid, later on my father burst inside with a deep anger.

"What went inside of your head?!" He terrifyingly raised his voice. It is literally terrifying!

I gulped due to fear, "I-I thought you understood what Sheila has said." I said.

Mas naging nakakatakot ang kaniyang hitsura, "I left no choice! Lahat sila ay sumang-ayon na sa desisyon niyo, I don't wanna be the only one standing against! But you! You should be on the wedding's side! You're the man, the head, the soon-to-leader! Everyone will surely nod their head if you say no!" He said.

Hindi ko alam kung kaya ko pa bang tiisin ang pag-uugali ng aking ama. Why am I always have no rights? Why are they keeping me away from my stand? From what I want, from my decisions, and from everything!

I had enough. Enough!

"Why are you so desperate about the wedding? Why are you overruling my life? Why are you like that?! I'm not your puppet! NOT ANYMORE!" I slammed the door as I walked out.

I heard him angrily calling out my name but I never turned my back. Padabog akong naglalakad palabas ng kastilyo nang madaanan ko ang aking ina, agad niyang napansin ang aking kunot na noo at magkasalubong na kilay that's why she asked, "What's wrong?"

I didn't pay attention. Nilampasan ko lang siya at nagpatuloy sa paglalakad.

I took my horse and rode it. Hindi pa ako nakakalayo sa kastilyo nang bigla akong harangin ni Fernandez—ang punong kawal. He just stepped and stopped in the middle of the road, kaya hininto ko ang kabayo baka madaganan siya nito.

Hindi ko alam kung paano napunta si Fernandez dito, kung bakit wala siyang kawal na kasama at kung ano ang binabalak niya. "What are you doing?!" Naiinis kong tanong.

He just smiled and walked closer, "Positive," weirdly he said. Anong positive ang pinagsasabi niya? He always speak senseless things.

Just a few seconds, may itim na usok kaagad ang bumalot sa amin, katulad na katulad sa usok na nagpakita sa amin sa kagubatan. It does not hurt my eyes nor nose ngunit nakakahilo ito. My joints are shaking and I'm losing my strength. I tried to call for a help but nobody's around except me and him.

"Sigurado ka bang magagamit natin siya?" Isang hindi pamilyar na tinig ang agad na bumungad sa akin sa aking paggising. Nasaan ako?

"Opo, kamahalan." Alam kong boses ito ni Fernandez.

I looked around, hindi ko alam kung nasaan ako. I tried to move but I can't! Nakatali ang aking mga paa at kamay! What on Earth did Fernandez did?!

"Oh, gising na pala siya." Nadapo ang aking paningin sa aninong nagsasalita. Wala itong mga mata, tainga o ilong, anino lang talaga siya. Hindi ako nagkakamali, siya si kadiliman!

I gritted my teeth as my eyes focused on Fernandez's annoying face, he was working for darkness!

Wait—

Bigla kong naalala ang isang alaala no'ng ako ay pusa pa at no'ng ako ay nakakabasa pa ng isipan. While they were capturing Alexis, I accidentally read his mind and caused me a short collapse because I can't stand it.

At ngayon ay naliwanagan na ako, kaya pala ganoon ang nangyari sa akin dahil siya pala ang may kadilimang tinatago! Bakit hindi ko agad ito naalala?!

"You traitor!" Sigaw ko ngunit parang wala lamang siyang narinig, hindi niya ako pinansin.

"Itatago natin siya nang ilang araw at hayaan natin na ang bagong reyna ng paraiso ang mismong pupunta sa aking kaharian," wika ng kadiliman saka humalakhak nang sobrang lakas. Wait, what?

Gagamitin nila ako para pumunta si Alexis dito sa pangit niyang kaharian? Wait, wait, wait, where is Alexis anyway? I thought she was kidn*pped by darkness! Where is she?

"Nasaan si Alexis?!" Sigaw ko.

"Ang bagong reyna ba ang tinutukoy mo?" Tanong ng kadiliman at nahinto sa paghahalakhak.

"Alexis ang kaniyang pangalan, kamahalan." Sabat ni Fernandez.

"Oh, Alexis? Siya ay nasa kaniyang paraiso ngayon at nabibilang na lang ang kaniyang mga araw." Wika niya at humalakhak na naman. Just what the heck is she planning?

After all, hindi pala nila kinuha si Alexis, she's in her paradise but why didn't she leave a word before she left? Nababaliw kaming lahat, lalo na ako, sa kakahanap sa kaniya at ngayon ay malalaman ko na naroon lang pala siya. Mabuti naman at nagagawa niya pang matulog nang mahimbing habang kami alalang-alala sa kaniya, kung ayos ba siya o kung kumain na ba.

Anyway, ano na naman ang pinaplano nitong demonyong ito? At ano naman kaya ang nasa isip ni Alexis? Bakit niya naisipang gawin iyon?!

Ugrh. These creatures are ruining my mind!

"What the effin' are you gonna do with her?!" I angrily asked.

Tumalikod siya sa akin, "Mapapasa akin ang kaniyang kapangyarihan, at maitataya ang kaniyang buhay sa prosesong iyon." Humarap siya muli sa akin at nag-anyong tao, napakagandang dilag na may demonyong pag-uugali. "At ikaw ang magdadala sa kaniya rito," dagdag niya saka muling humalakhak, this time, sinasabayan na siya ni Fernandez sa paghahalakhak.

Demons.

I gritted my teeth, "Paano kayo nakakasigurado na pupuntahan ako ni Alexis? You stupid creatures!" Wika ko sabay mura.

Humalakhak sila muli sa aking sinabi.

"Mangmang, kawawa ka naman," wika ng kadiliman sa malambing na tono at humalakhak muli.

Inikutan ko sila ng mata at huminga nang malalim "Look, I never been good to her, there is no chance that she will save me! Idiot! You're just wasting your time!" I said.

They laughed again. Unbelievable. Mukhang joker na ba talaga ako?

"Sadya ngang hindi mo kilala ang salitang pag-ibig,"