Prologue
"What can you say about this, Fara?" My stylist asked. Ipinakita niya sa'kin ang long gown na susuotin ko mamaya para sa welcome party.
Halos limang taon na rin ang nakalipas... At finally! Nakabalik na ako dito sa Pinas.
I smiled. "Of course! That's too gorgeous."
Hindi ko alam, pero nakararamdam ako ng kaba. Ngayong nakauwi na ako dito sa Pinas ay muli na namang magkakatagpo ang aming landas. What I'm going to do if that time happens?
I want to promise myself na tapos na akong umiyak, kaya hindi na dapat ako lumuha pa. I finally fixed myself, ang tunay na ako. And I'll be focusing on my modelling career. I swear! I will never ever cry again for a guy.
I will be back, my play should be back. Ang larong ako lamang ang kayang manakit.
Nang matapos akong ayusan ay agad kong isinuot ang gown ko. I looked at myself on the mirror and smiled as I saw my beauty. Nang makuntento ako sa aking itsura'y agad akong lumabas ng kwarto ko't bumaba sa napaka-habang hagdan. I smiled as I saw all of them were smiling at me and started clapping their hands. But, I stopped in a moment as I saw him looking at me intently. I looked away and breathed heavily while containing my weight.
B-bakit siya nandito? Why does I suddenly feel nervous? Napailing-iling na lamang ako hanggang sa tuluyan na akong makababa.
I flashed my killer smiles as the cameras started to flash. Naglakad ako na parang nasa aktwal na beauty contest ako at saka tumigil sa gitna.
This is me, Farahley Deraini, a gorgeous woman confidently standing in front of everyone. In front of the man that I love.
Pero sa isang iglap, ang kaninang ngiti ko'y napalitan ng pagkabigla nang makita ko siyang hinalikan ang pisnge ng babaeng hindi ko man lang napansin na lumapit sa kaniya.
It's been 5 years... Pero bakit ganito ang nararamdaman ko? Why does I suddenly felt my heart ache?