TROIAN's POV
❦❦❦
Sa paglipas nang mahabang panahon ay unti-unti kong nararamdaman ang pagkawala ng buhay at isip ko sa mundong ito. Halos lahat ay unti-unti nagbabago habang ang katawan at itsura ko ay ganoon pa rin.
Hindi nararamdaman ng katawan ko ang pagod o sakit, walang kahit anong palatandaan na humihina na ito at halatang magtatagal pa sa mundo.
Pero itong utak at isip ko hindi ko na alam kung ano ang tumatakbo, para bang iisa na lang ang laman ng utak ko.
Iyon ang matapos ang misyon ko.
Pero bakit nga ba gustong gusto ko matapos ang misyon ko? Bakit nga ba ako may misyon sa buhay na ito?
Minsan nakakalimutan ko na rin kung sino ako, kung anong importante sa'kin at kung bakit ako patuloy na nabubuhay sa mundo habang ang mga tao sa paligid ko ay palaging napapalitan ng panahon
