Monster Boss Season 2

[ 1.8 ] Betrayal

Marie Louise Point of View

Physical death does not scare me, betrayal and rejection hurt more.

Nilibot ko ng tingin ang kinalalagyan ko ngayon. Nasa loob ako ng isang kwarto. Isang napakalaking puting kwarto. The dizziness has subsided and while my left ear is still deafened, I could still hear continuous beeps.

Beep. Beep. Beep.

I looked at my left kung saan naroroon ang monitor ng pagtaas-baba ng heartbeat ko. Vitals that says I'm still alive and breathing.

I snap my fingers. Click my heels and felt the cotton of the sheets under me. I took a deep breath at babangon na sana nang makaramdam ako ng sakit sa itaas ng kanang dibdib ko. It's not directly on my chest ngunit mas malapit sa balikat at sa ilalim ng collarbone ko.

And I remembered.

"Then shoot her. . .the hell I care."

"L-leave him alone. . . Me! H-have me instead!"

"Stop the talking and do it asshole, what are you waiting for. Shoot her."

"No! The kid will die!"

"If you won't, then I shall."

"P-Please!"

"I'll be honored."

Bang!

I want to scream until my throat hurts or break a window with my fist until my hand bleeds, or pull my hair out in clumps until the pain in my scalp overcomes the one in my heart because of what I've realized.

Walang pakialam si Sir Sullivan sa akin.

Ang tahimik ng kwarto. Sa sobrang tahimik, kinain na ako ng ingay ng putok ng baril sa likod ng isipan ko. Paulit-ulit na pag-alingawngaw sa tenga ko.

I had my senses back when the door yanked open. Isang babae ang napahinto nang magtama ang mga mata namin. Kulay pula ang napakastraight niyang mahabang buhok, maputi siya at may katamtamang tangos ng ilong.

Hindi ko siya kilala, ngunit para siyang kung sinong dire-diretso siyang pumasok at umupo sa upuan na malapit sa paanan ko.

"Morning," nakatingin siya sa gilid kong babasaging pader. Tinted ang wall kaya kahit gawa ito sa salamin, hindi direktang tumitirik sa loob ang sikat ng araw.

"S-Sino ka?" cracked voice. I still tried to speak.

She looked at me. "Girlfriend ako ni Drew," and gave me the darest smile. Wala man lang halong pag-aalinlangan niyang sabi.

It wasn't my intention to be silent for a while. Sadiyang wala lang talagang boses na lumalabas mula sa lalamunan ko. She was staring at me, waring tinitignan niyang mabuti ang ekspresyon ng mukha ko.