DALA ang isang bungkos ng bulaklak. Mabigat ang mga paa na naglakad si Carlo. Sinalubong siya ng malamig at marahan ihip ng hangin. Nang tumingala ay sinalubong siya ng maliwanag na sinag ng araw na sumisilip sa pagitan ng mga dahon ng puno na sumasayaw sa saliw ng ihip ng hangin.
Habang papalapit siya sa puntod ng taong malapit sa kanyang puso. Hindi maiwasan isipin ni Carlo. Bakit kailangan may magbuwis ng buhay dahil lang sa pagiging makasarili ng ibang tao? Is it really worth dying for? Bakit may mga taong hindi matanggap na masaya ang buhay ng iba dahil lang miserable sila?
Nang makalapit sa puntod ay nilapag niya ang bulaklak sa ibaba ng lapida nito pagkatapos ay hinaplos ang pangalan na nakaukit doon.
“Kumusta ka na? Ang tagal na pala mula ng iniwan mo ako. I miss you. I wish
