VALERIA SERRANO: Forbidden Temptation [L.O.D.O S#2]

Chapter 01

Valeria's POV

"You're leaving?" mahinahong tanong ko kay Zakarin.

Nakatingin ako sa kanya habang siya ay nasa malayo ang tingin. Nakapatong ang kamay sa railings ng balcony at nakangiti.

I've been seeing him like this since he and Zennah got back together. And I must say that I couldn't see myself in a situation like this.

"I know what you're thinking right now," biglang bulalas niya sabay nilingon ako.

I smirked and avoided his gaze. Ayaw kong makarinig ng mga sermon na may kinalaman sa pag-ibig. It disgusts me so much.

"You had seen Sovrano acting like an id*ot and thrown himself in danger... for her, Valeria. But unlike me, he didn't leave the brotherhood because he chose not to leave. Pero hindi ibig sabihin niyon ay balak niyang manatili sa ganitong buhay." Wika niya.

Ewan ko ba kung bakit. Pero lahat ba sinabi niya ay hindi pumapasok sa kokote ko. Siguro dahil ayaw ko sa salitang pagmamahal. I don't believe in love, for me that word was just some kind of nonsense.

Inalis ko ang sigarilyo sa aking bibig at marahang ibinuga ang usok niyon. Then, I let out a deep breath and looked at him.

Nakatingin na rin siya nang seryoso sa akin. Para bang binabasa niya ang ekspresyon na naglalakbay sa aking mga mata, pero agad siyang nadismaya dahil wala namang siyang ibang makikita sa mga mata ko kundi matinding galit at pagkamuhi.

"Don't forget to invite me to your wedding," nakangiting saad ko.

Humakbang nang isang beses papalapit sa kanya at marahang tinapik ang kanyang balikat bago siya nilagpasan.

There is no such a thing in this world. Love is a joke. How can a person sacrifice themselves for love, then become heartbroken in return?

"Tsk... Hindi ako b*bo para paniwalaan ang mga salitang iyon," bulong ko sa kawalan.

Habang naglalakad ako sa hallway ay nakasalubong ko si Riven. Nakapaloob sa magkabilang bulsa ang kamay at agad na sumeryoso ang kanyang ekspresyon ng makita niya ako.

Lalagpasan ko na sana siya, pero bigla siyang bumoses dahilan para huminto ako sa paghakbang.

"The Sovrano wants to see you," he said, voice was cold as ice then he started walking again..

Hindi na rin ako bumaling pa sa kanya upang panoorin ang kanyang paglalakad. I just mind my own business and made my way to the Sovrano's office.

~~~~~~

"I'm sure you heard about Zakarin's decision, right?" bungad nito pagkapasok ko sa loob ng kanyang opisina.

Tumango lamang ako at umupo sa silya na nasa tapat ng kanyang lamesa.

"Now that he's leaving our organization.." aniya at inilapag sa harapan ko ang isang papel. "I want you to handle this one. It was supposed to be his, but he's leaving so.. you do it."

Bumaba ang tingin ko sa papel at agad na nagsalubong ang aking kilay ng mabasa ko ang pangalan na nakasulat doon.

"Sovran--"

"Alam ko na kung ano ang sasabihin mo," putol niya sa akin.

Nanlumo ako at hindi mapigilang magpakawala nang malalim na buntong-hininga.

"You have to deal with your anger, Valeria. How can you forget about it if you kept running away?" aniya sa isang kalmadong boses. "You must control the one inside your head, stop her from coming out. At ang tanging paraan para magawa mo iyon ay harapin mo sila."

Nanlumo ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin dahil natatakot ako na baka magalit siya sa akin.

Aside from Zakarin, it was Sovrano who truly understands me and my situation. Pero hindi ko talaga kayang gawin ang pinapagawa niya.

He wanted me to face those monsters who k*lled my entire family. Those who vi*lated my mother and sister. Who tort*red my father.. made made brother suffer before k*lling him.

Magiging madali lang sana kung Ang gusto niyang ipagawa sa akin ay ang pat*yin silang lahat. But he wanted me to spy on them—to gather information.

"You will work as an entertainer in their private bar, Valeria. Earn their trust to get some information and after that.. I will let you decide whether you k*ll them or not." He added and the mine I heard that I felt something inside me fired up.

Mula sa sahig ay dahan-dahan kong inangat ang aking tingin sa kanya. At bumungad sa akin ang seryoso niyang ekspresyon at kahit kaonting biro ay wala akong nakita.

"That's what you wanted to do, right? to k*ll them... one by one?" wika nito at may halong diin ang boses.

Naikuyom ko ang aking palad at hindi ko maitago ang panginginig niyon.

He slowly put his elbows on the table, leaning towards me as his eyes were burning with rage.

"I will let you k*ll them, Valeria. Hahayaan kitang gawin lahat ng gusto mo sa kanila." Usal niya at kasunod niyon ang unti-unting pagsilay ng ngisi sa kanyang labi.

Naramdaman kong ginanahan ako. At lahat ng inisip ko kanina ay isa-isang nabura.

"Then I'll start the job today, Sovrano." I said.

My response made him smirk... proudly. At kinuha ko na ang papel at agad na tumayo mula sa aking pagkakaupo at lumabas ng opisina.

Now that I got his permission... I could finally do the things I've been longing to do.

"Call all saints motherf*cker. Wala na kayong kawala sa akin...." sa isip ko at nakangising pumasok sa loob ng aking kotse.

At pinaharurut iyon patungo sa private bar na papasukan ko.

TO BE CONTINUED....