Chapter 02
1221 Words
Reiji Erickson Veynar's POV
Humakbang ako papasok sa loob ng opisina ng aming superior at unang bumungad sa akin ay ang seryoso nitong ekspresyon.
Nakapulupot ang daliri sa gilid ng lamesa, ang mga mata’y matalim na para bang may galit na galit.
“Sit down, Veynar,” utos niya.
Kaya agad akong umupo sa silya na nasa tapat niya.
“You’re familiar with underground syndicates,” bungad niya. “Black-market networks, shadow organizations and the groups that don’t exist on paper.”
Hindi ako sumagot. Tahimik lang ako at hinintay ang susunod niyang sasabihin.
“There’s one organization we’ve been tracking for years,” aniya, sabay itulak ang isang folder papunta sa akin. “No confirmed hierarchy. No official base. But whenever something dirty happens... arms trafficking, human trade, assassinations, but this group's name always pops up."
Binuklat ko ang folder at una kong masaba ang familiar na pangalan ng isang organisasyon.
“Led by a man known only as Their Sovrano,” dagdag niya. “Real name?.. Malrik Salvatore. Billionaire on paper. Phantom in reality," he explained.
Hindi bago sa akin ang ganitong klase ng target. Pero ramdam ko ang kakaibang bigat na umiikot sa buong opisina.
Bumuntong-hininga ako at ibinaba ang folder saka muling ibinalik ang tingin ko sa kanya.
“Why me?” walang gana kong tanong.
Ngumiti ito at dahan-dahang ipinatong ang kanyang siko sa ibabaw ng lamesa. Mariin niya akong pinagkatitigan bago siya muling nagsalita.
“Because you’re the only one who can handle this,” sagot niya. “A former recon marine. Field-tested. You know how to move in the dark without leaving footprints.”
Hindi ako sumagot at nanatili lamang akong nakatitig sa kanya.
“You won’t be going in as NBI,” aniya. “This is off the books. No backup from local authorities. Just you and the men you trust. And you have to act like one of the civilians."
Pinakawalan ko ang isang malalim na buntong-hininga. At kahit ramdam ko ang kakaibang uri ng bigat sa loob ko ay tumango pa rin ako.
“What’s the entry point?” I asked.. calmly as if I'm referring to an opinion or something.
Tumayo siya at naglakad patungo sa bintana bago muling nagsalita.
“There’s a private and invitation... only bar in the city. No signage. No public records. Only the powerful get inside.” Aniya.
At pagkatapos ay bumaling siya sa akin.
"The La Cripta Aurea..."
“Owned by a so-called philanthropist billionaire,” dagdag niya. “But our intel says he’s just a front. The bar is a gateway. And we believe L’Ordine del Ombre operates through it.”
Tahimik lang akong nakinig.
“Your task,” aniya, “is simple but dangerous. Infiltrate the bar. Identify connections to Malrik Salvatore. Confirm his involvement. And if necessary.... neutralize threats.”
Sandali akong napayuko. At makalipas ang ilang segundo ay muli akong nag-angat sa kanya ng tingin para sa isang tanong.
“And if I cross paths with The Sovrano himself?”
Saglit siyang natigilan bago sumagot.
“Then you survive,” mariin niyang wika. “And you make sure he doesn’t see you coming.”
Pagkatapos kong marinig ang sagot niyang iyon ay tumayo na ako agad at inayos ang suot kong jacket.
“I’ll take the mission," kalmado at tipid kong tugon at saka siya tinalikuran.
Alam ko na hindi magiging madali ang misyon na ito. But as one of the agents.. I must do it and solve the cases
~~~~~
*Three days later....*
Hindi basta-basta ang La Cripta Aurea. At gaya ng sabi sa akin ay wala kang makikitang kahit na akong signage.. kahit mga taong nakapilansa labas ay wala kang makikita.
Maliban sa makintab na pinto ng isang lumang gusali na parang matagal na iyong itinayo roon.
Ang pintuan papunta sa impiy*rno.
“Remember,” mahinang wika ni Elias sa comms, isa sa mga tauhan kong nagta-trabaho sa loob ng bar para mag-espiya.
“No weapons. No badge energy. Tonight.. you’re just another rich man looking for pleasure.” dugtong niya.
Tinapik ko ang cuff ng suot kong tailored suit. Italian cut and custom-made.
And tonight... I am Eric Vaughn, a foreign investor. Casino stocks. Offshore accounts with a disposable identity.
Huminto ako sa harap ng pinto.
At dalawang bantay ang agad na sumalubong sa akin at parehong nakasuot ng itim na suit.
“Invitation?” malamig na tanong ng isa.
Hindi ako sumagot at Inilabas ko lang ang isang itim na metal card, walang pangalan na nakasulat, maliban sa isang maliit na ukit ng gintong simbolo.
isang susi na nakabalot sa ahas.
Nagkatinginan silang dalawa. At nang tumunog ang earpiece na suot nila ay saka siya bahagyang tumango sa akin.
“Enjoy your night, sir." Usal nila ay tumabi para makadaan ako.
Bumukas ang pinto at tumambad sa akin ang kakaibang mundo na makikita mo sa loob. Kung nasa labas ka ay hindio talaga maiisip na ganito ang itsura ng bar kapag nakapasok kana sa loob.
Ang loob ng La Cripta Aurea ay tila isang lihim na templo... May tumutugtog na mabagal na jazz.
May halakhakan sa dilim. At may mga matang sumusukat sa bawat galaw ko.
Seryoso akong humakbang papasok sa loob. At bigla ay lumapit sa akin ang isang hostess... isang elegante at magandang babae.
“First time in La Cripta Aurea?” tanong niya.
Ngumiti ako nang bahagya. “I'm that obvious?”
She chuckled softly. “Only the curious look around like they’re memorizing the place.”
Napakamot ako sa aking ulo at agad na iniba ang usapan.
“Table for one, please." Usal ko “Somewhere quiet.”
She nodded and led me deeper into the bar, hanggang sa lumampas na kami sa mga VIP booths.
Pero habang naglalakad kami ay nararamdaman ko ang mga matang nakasunod sa akin.
“Your poison, sir?” agad na tanong ng bartender nang makapwesto na ako.
“Whiskey,” sagot ko. “Something expensive...." I said in a cool way.
Tinanguhan niya ako at mabilis na ginawa ang inumin na gusto ko. Pero habang pinapakiramdaman ko ang paligid ay biglang may nahagilap ang paningin ko.
Sa kabilang dulo ng bar, ay nakita ko ang isang babae.
"That's Valerie, Sir. She's an entertainer..." biglang sulpot ng bartender sa harapan ko.
Sa sobrang titig ko sa babae ay hindi ko napansin ang presensya niya.
Hilaw akong ngumisi at inabot ang alak. Pagkatapos ay muli kong ibinalik doon sa babae ang tingin ko.
And I can see what he means. Because currently, she was entertaining some rich patrons, laughing softly at their jokes, but she was aware of everything around her...
And then suddenly she looks at my way and our eyes met... accidentally.
She froze for a fraction of a second, just enough to make my heart skip.
She didn’t even try to look away.
Instead… she smiled.
Not a casual smile. But a seductive, knowing smile, like she was saying, “I see you. I know you’re watching.”
At imbes na maalerto ako ay itinaas ko ang hawak kong baso. Para batiin siya.
And with a tilt of her head and that same enigmatic smile, she acknowledged me.
In that instant, a storm began brewing... A danger, intrigue, and something I couldn’t yet name.
This mission just got a lot more complicated.
TO BE CONTINUED...
- Writer
