Chapter 20
1223 Words
REIJI’S POINT OF VIEW
Nasa loob ako ng isang food court ng isang sikat na mall. Kumakain kaming dalawa ng lunch ni Valeria. At kakatapos lang namin mag ikot-ikot. Medyo nakakapaninago lang dahil ngayon lang ulit ako lumabas na may kasama... at babae pa talaga.
Nakaupo siya sa silya na nasa tapat ko, paminsan-minsan ay tinitingnan ko siya at napapangiti na lamang ako.
At ilang sandalimla ay bigla siyang nag-angat ng tingin sa akin.... nakanguso na para bang may nakalimutan siya.
“I want to buy something,” she said suddenly, eyes sparkling with mischief.
Medyo nagulat ako.
“Wait—what?” I said, lowering my food, though the look on her face told me there was no arguing with her.
“Just… something small. You’ll see,” she replied, tilting her head with that infuriatingly cute smirk that made my chest tighten.
Sa tuwa na naramdaman ko ay dali-dali kong inubos ang pagkain ko, tinungga ang inumin sa isang cup at kakatapos ay handa ng umalis.
“Alright, alright, I’m coming with you,” I muttered, standing and brushing off my hands. I wasn’t about to let her wander off alone, not in a mall, not anywhere.
Ngumiti siya at mabilis na umahon mula sa kanyang pagkakaupo at inabot ang kamay ko.
We weaved through the aisles together, And when we finally reached the cosmetics shop, she paused, glancing at the shelves with an intensity I recognized .
“Wait here,” she said, slipping inside before I could protest.
At gaya ng sinabi niya ay naghintay ako sa labas ng shop. Nakasandal sa pader habang naka-krus ang mga braso at lihim na napapangiti... sa sarili.
A part of me felt ridiculous, guarding the doorway like she was a VIP asset, but another part of me.. especially the bigger part, felt protective, satisfied, content just to be near her.
Minutes passed. The hum of the mall, distant chatter, the occasional rolling cart.... everything faded into background noise. I reached into my pocket, intending to check my phone, when it buzzed.
Nang buksan ko ang inbox ko ay kumunot ang aking noo dahil sa nakakapagtakang mensahe na dumating sa akin. Mula ito sa isa sa mga kasamahan ko sa serbisyo.
"I have to tell you something... if you're free tonight, let's meet..."
Ilang minuto ko iyong tinitigan. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig niyang sabihin, pero may parte sa loob ko na pumayag dahil ramdam ko na importante ang sasabihin niya.
Akmang magtitipa na ako ng isasagot sa kanya ng maramdaman ko ang papalitan na presensya sa akin ni Valeria. At dahil may usapan kami ngayon na bawal gumamit ng cellphone at dali-dali ko iyong ibinulsa, at hinarap siya.
"You found it?" tanong ko, bumaba ang tingin ko sa maliit na paper bag na hawak niya.
Ngumiti siya sa akin. Iminuwesto ang hawak at nang makuntento ako ay inabot ko ang kanyang kamay at pinagsiklop iyon sa akin.
"You sure, you already got everything you need?" paalala ko sa kanya, mabuti na kasi na sigurado para hindi na siya muling humalik at mapagod pa.
Tumingala siya sa akin at parang batang umiling.
"I already got it. Let's just go back to your house and spend the remaining time before I leave." Aniya at sumang-ayon ako.
Tuluyang nawala sa isipan ko ang tungkol sa mensahe ng isa sa mga kasamahan ko. At ngayon ay nasa loob na kami ng kotse at kasalukuyang bumibyahe pabalik sa bahay.
Titingnan ko na lang iyon mamaya kapag umuwi na si Valeria.
~~~~~~
VALERIA’S POINT OF VIEW
Reiji excused himself to the bathroom, his usual calm demeanor now slightly strained, his fingers brushing nervously against the edge of the table as he left.
I watched him go, tilting my head ever so slightly, sensing something off. My gut rarely lied, and right now… it was screaming at me that he was hiding something.
At nang marinig ko ang tunog ng pagkasara ng pinto ay inabot ko ang kanyang cellphone.
Una kong tiningnan ang kanyang email, pero walang bago doon. Kaya lumipat ako sa message inbox niya. At gaya ng inaasahan ko ay naroon nga ang dahilan kung bakit biglang umiba ang ihip ng hangin kanina habang hinihintay niya ako sa labas ng cosmetics shop.
Pinindot ko ang message na galing sa kasama niyang agent, at agad na gumitla ang linya sa aking noo ng mabasa ko ang mga mensahe.
Dalawa iyon... Isa ay tungkol sa may sasabihin daw iyong mahalaga sa kanya at nagbigay pang address. Pero mas malala ang ikalawang message, dahil nabanggit doon ang pangalan ko.
"The girl whom you're with right now... she's a member or L' ordine del ombre..."
Napatiim-bagang ako habang binabasa iyon. Humigpit ang hawak ko sa cellphone, bahagyang nanginginig at mapaklang natawa.
"F*cker.." I missed beneath my breath, and without thinking twice, I deleted the message.
Inalala ko ang address at pagkatapos ay ibinalik ko sa lamesa ng cellphone. I put it back the same way he left it when he went into the bathroom. At ilang segundo lang ay bumalik na siya sa harapan ko.
"So...." aniya at nginitian ako. "It would take a while before we could see each other again?" tanong niya.
Tipid akong ngumiti, kunwaring nalukungkot at tumango sa kanya.
Pero totoo naman kasi iyon. Bukas ay aalis kami, pupunta kami ng espanya dahil may ipinapagawang trabaho sa amin si Sovrano. Mahigit isang buwan din ang itatagal namin doon kaya magiging tig*ng na muna ako.
"Is it okay if we keep texting each other?" muling tanong nito, at hindi ko na napigilan ang pagtaas ng kaliwa kong kilay.
Pilya ko siyang nginitian... binitawan ko ang hawak kong kutsara upang at ipinatong ang magkabilang siko sa ibabaw ng lamesa nang hindi inaalis ang tingin sa kanya.
"Like what couples do.. in a long distance relationship?" I playfully asked him, clicked my tongue to tease him even more.
Bahagyang ngumuso ang kanyang labi. Napakamot sa kanyang ulo at nag-iwas ng tingin sa akin. Para bang hiyang-hiya siya sa sinabi ko, e siya naman itong may gusto ng gano'ng set-up.
"Agent Veynar...." panunukso ko sa kanya, at ngayon ay pulang-pula na ang tainga niya at hindi pa rin ako magawang tingnan.
Natawa ako... at tumayo jula sa aking pagkakaupo upang lumapit sa kanya.
Nang nasa harapan na niya ako ay marahan kong hinawakan ang kanyang balikat, hinila siya paharap sa akin at walang sabi-sabing umupo sa kanyang kandungan.
"So clingy..." pabulong kong sambit at pinatakan ng halik ang kanyang pisnge. "Fine... we'll text each other and I want you to tell me how much you missed me... every f*cking day." I added.
Then, I encircled my arms around his neck. I placed my chin on his shoulder and smirked... not letting him see it.
"Hinding-hindi mo malalaman ang tungkol sa akin. Hindi mo malalaman hangga't hindi ako ang mismong nagsabi sa'yo," sa isipan ko.
Walang puwedeng sumira sa plano ko. Gusto kong siya mismo ang makakita sa akin. Gusto kong siya mismo ang makasaksi at mismong mga mata niya ang makakita kung ano ang totoong katauhan ko.
I want him to get down on his knees, blame himself.. again and again. Because he got played by a woman like me.
At mas magiging masaya iyon kasi ngayon alam kong hulog na hulog na siya sa akin.
TO BE CONTINUED...
- Writer
