Remember Me This Way

Chapter 16

Nasa kusina ngayon si Hanna habang yakap-yakap nya ang sarili, hindi nya maintindihan ang biglang paglakas ng t***k ng kanyang puso. God, she hoped he left soon. Baka hindi nya kasi ma control ang kanyang emosyon, at hindi na rin nya maipagkaila sa sarili na attracted nga sya sa lalaking iyon.

She liked touching him and she had to admit that her response often turned to something else once her hands touched his warm skin. Yong boses ng lalaki at ang matalim na mga titig nito sa kanya, made her tremble inside. And when he touched her...

"My God"she whispered, her breath coming in soft gasps.

"Kabaliwan lang ito"sabi nya sa sarili, at inabala na lamang nya ang sarili sa pamamagitan ng paghugas ng mga pinggan. Pinaalalahan rin nya ulit ang sarili na hindi nya lubos na kilala ang lalaking iyon.

But there was an undeniable connection between them. Something she couldn't quite explain. Perhaps it had something to do with her rescuing him, saving his life. Perhaps it was the compassion she saw in his eyes when he looked at her and touched her scarred face without flinching or seeming to find her unattractive.

Or di kaya pareho silang dalawa na may masasakit na nakaraan...And they shared something in common katulad nalang ang masaktan, at ang kawalan ng tiwala.

Ang hindi lang talaga nya maintindihan sa lalaki ay kung bakit ito sobrang suspicious. At first glance he seemed to be a man who had it all. And as what she had observed, he was tough and well conditioned. Ni nakuha pa nga nitong magbiro kahit paman bugbog sarado ang katawan nito. Higit sa lahat isa syang survivor.

And also there was an intense determination deep in those brown eyes, that made her think she probably shouldn't be so worried about him after all. She even thought that he might be one of those people who could will themselves to get well.

But still, marami pa rin syang katanongan na hindi pa nasasagot.

Nagulantang nalang sya ng bigla nyang marinig ang ingay na nanggagaling sa kwarto ng lalaki. Dali-dali naman syang nagtungo roon at nadatnan nalang nya ang lalaki na nakatayo sa pintuan ng banyo. Gusto sana nya itong alalayan pero alam rin naman nya na hindi kakailanganin ng lalaki ang tulong nya.

Napakahirap talaga para kay Hanna na tumunganga lang at panoorin ang lalaki. Pero nararamdaman rin nya na paraan lang ito ng lalaki upang ipakita sa kanya na hindi nya kailangan ang doctor o kahit anumang tulong.

She stood back and let him pass, watching him walk slowly, holding his arm tightly against his bruised side as he move. Nakita nyang pinagpawisan ito sa noo, marahil bumaba na ang lagnat nito o di kaya nahihirapan itong maglakad papuntang banyo.

Pagkalabas ng lalaki sa banyo, he looked so ill that she couldn't keep from stepping forward.

"You look awful"she said.

"Thanks"sagot naman ng lalaki habang napahawak ito sa door frame, breathing heavily."God, I'm as weak as a baby."

"I don't know why you take that fact so personal."she said."Anyone would be weak after what you've been through."at inalalayan nya ang lalaki sa ayaw man nito o gusto. Napangiti na lamang sya sa sarili nang wala man lang syang narinig na protesta mula sa lalaki.

Nang makarating na sila sa kwarto, inalalayan nya pa rin ang lalaki hanggang sa pag upo nito sa kama.

"Kailangan ko ng gumaling...para makaalis na ako rito."sabi ng lalaki."Para sa kaligtasan mo Hanna, kailangan ko na talagang umalis rito..Syangapala yong kotse--"

"Wag mo ng alalahanin yong kotse."mahinang sabi nya, at hinawakan ang noo ng lalaki."Ako na ang bahala don."

Napakunot-noo si Logan kay Hanna. He had to fight the pain in his head and the effects of the sedative she'd given him earlier. He had to concentrate.

"Itinago ko na ang kotse ko sa may palayan habang natutulog ka kaninang hapon."

Napailing lamang si Logan.

"Kakaibang babae ka talaga Hanna Galvez"sabi ni Logan."May nakapagsabi naba sayo nyan?"

"Syempre"she said, grinning."Maraming beses na ako nakarinig nyan."

"Yong kanina pala...Nong pumasok ka dito sa kwarto matapos mong kausapin ang lalaking yon. Hindi ko talaga sinasadyang takotin ka."

"Wala yon"

"But...I did. Naririnig ko yon sa boses mo..at alam ko na sa mga oras ding yon nagdududa ka na sa pagkatao ko."

"Hindi naman yon ibig sabihin na hindi na kita pinagkatiwalaan."

Logan lifted his hand to stop her."It's all right. Naiintindihan ko. Mas mag-aalala nga ako eh kung hindi ka magdududa. Hell, akala ko nga noong una kasama ka don sa mga kalaban ko...sa mga taong gustong pumatay sakin, kung sinuman sila."

Hanna laughed at the thought.

"Mukha ba akong assassin?"nakangising saad ni Hanna.

"No Ma'am"tanggi ni Logan, habang pinagmamasdan nya ang kabuuan ng babae mula ulo hanggang paa."Never ko talagang masasabi yon."

Nang umangat muli ang paningin ni Logan sa mukha ni Hanna, nag abot naman ang mga titig nila."You look like very sweet, very caring and beautiful woman."

"Nagdedeliryo ka ata eh"aniya pa. But to be honest, his words and his soft, languid voice sent delicious shivers all the way down to her toes.

"Sa tingin ko bumaba na yang lagnat mo"sabi ni Hanna."Pero kailangan muna nating maghintay ng ilang sandali para makunan kita ulit ng temperatura..At yong tungkol sa kotse pala, wag kang mag-alala dahil may magagamit pa naman akong sasakyan. Yong lumang kotse ng lolo ko gumagana pa naman. So at least we have still a vehicle now..in case we need it."

"That's good"sabi naman ni Logan, at nag iwas na ito ng tingin sa kanya.

Hindi maintindihan ni Logan kung ano ba itong nararamdaman nya. He should be concentrating on getting himself out of this mess. Instead he found himself bantering flirtatiously with Hanna Galvez, as if he had all the time in the world. He wanted to tease a smile to her sensous lips. Wanted to see those beautiful eyes light just once with pleasure and joy. Alam nyang naiilang ang babae pag tinitigan nya ito. But Hanna Galvez reminds him of somebody na pinilit nyang alalahanin pero sad to say hindi na talaga nya maaalala.

"Pwede na ba akong makapagsuot ng damit?"sabi ni Logan."Parang nagka bedsore na ata ako eh sa kahihiga dito sa kama."

Hanna didn't bother to disagree. Half a night and one day in bed was hardly enough for someone with so serious injury. But she knew it was futile to tell him that. Matigas rin naman ang ulo ng lalaki, at gagawin naman nito kung ano talaga ang gusto nyang gawin.

"Sira na yong damit mo"aniya."Pero yong pants mo magagamit mo pa naman."

"Ayoko ng suotin yon, sunogin mo nalang."

"Ano? Pero sa tingin ko mamahalin yon, sayang naman."

"Ang sabi ko, sunogin mo"at yumuko ito para tingnan ang roba na kasalukuyang suot nito."Kaninong roba to? Sa lolo mo?"

"Yes"

"Meron pa bang ibang damit ang lolo mo maliban sa roba na ito?"

"Oo naman"nakangiting sagot nya."Kaya lang hindi sya kasing taas at laki ng katawan mo..pero medyo mataba sya. Sa tingin ko--"

"Anything will do"

"Pwede naman akong pumunta sa bayan..para ipagbili nalang kita ng mga damit na susuotin mo."pagboboluntaryo pa nya.

"Habit mo ba talaga ang pagbili ng men's clothes? or there's a particular man na ikaw talaga ang mamimili sa mga damit nya?"his eyes sparkled when he asked the question.

"No"umiiling na sagot ni Hanna."There's no man. Maghahanap nalang ako dito na pwede mong isuot bukas, but considering the clothes you were wearing, I doubt kung magugustohan mo ang mga yon."

"I'll like anything"sabi naman ng lalaki."As long as I can get out of this bed."

She didn't doubt it. And she certainly didn't doubt his determination anymore. Hindi na rin ito nagrereklamo sa sakit nito sa ulo, dahil alam naman nya na matapang ang gamot na binigay nya rito.

Nakatingin lang si Logan kay Hanna. Iniisip nya na isa lamang syang pasanin para kay Hanna. But he needed her. At kailangan nyang pagkatiwalaan ang babae.

Mahirap mang magtiwala para sa taong hindi mo kilala. Lalo na si Logan na hindi ito basta-basta nalang magtitiwala sa kung sinuman.

Sumakit na naman ang ulo ni Logan, and there were flashes of light and words, pieces of conversation all jumbled together inside his brain.

Suddenly his eyes widened with a spark of excitement.

"Kumuha ka ng lapis"sabi ng lalaki kay Hanna."Isulat mo to, bilis."

Hanna looked at him oddly, but she did as he asked, at hinanda na nya ang isang pirasong papel at lapis.

He said the numbers quickly, as if he was afraid he might forget before she could write them down.

"I got it"sabi ni Hanna, at binasa nya ulit ang mga numero kay Logan."Hindi naman ito sapat para sa isang social security number."pahayag nya."Seven numbers...sa tingin ko isa itong phone number."

"Sa tingin ko rin"sabi naman ni Logan at napakamot ito sa kanyang ulo. Pilit nyang inaalala ang numerong ito, kung saan ito nanggaling o kung saan nya ito nakuha.

"It's not a local number. Long distance ito, but it could be anywhere in the country."sabi pa ni Hanna.

"Sa Georgia"he said thoughtfully."Nasa Manila yan"

"Naaalala mo na ba?"

"Kailangan nating matawagan ang numero na yan. Saan dito ang telepono mo?"tanong ni Logan, at inilibot nito ang kanyang paningin.

"Nandon sa sala, at meron din akong extension sa kusina...if you can make it"

Pero hindi naman gumalaw ang lalaki at sa halip ay tinitigan lang sya. When he looked that way, Hanna wondered how she could ever suspect him of being a criminal. He looked like nothing more than a handsome, flirtatious man with a winning smile and enough charisma to run for office.

"I can make it"he said through gritted teeth. Napansin naman ni Hanna ang determinasyon sa tono nito, and she hoped for his sake that this phone number led to something concrete.

*****