Remember Me This Way

Chapter 18

Late na ng magising si Logan. He lay for a moment, feeling an unsettling sense of being in a strange house without knowing where or who he was.

Lumingon sya sa may bintana, at nakita nga nya doon si Hanna na nakaupo sa rocking chair habang nagbabasa ng libro. She looked so peace and so reassuring.

Nang mapalingon ang babae sa gawi nya, napangiti naman ito sa kanya.

"Alam mo ba habang natutulog ka may bigla akong naisip."sabi nito sabay tayo sa kinaupoan nitong rocking chair.

"Ano?"tanong nya sa inaantok pa na boses.

"Pano kaya kung tawagan natin ulit ang numero na binigay mo at hahanapin natin ang nagngangalang Kurt?"

Bigla namang namayani ang katahimikan sa pagitan ng dalawa. For a second Hanna practically held her breath as she stared into his eyes.

"Hindi ko alam kung bakit hindi ko yon naisip kanina."sabi pa ni Logan."Pero pwede naman nating subukan."

Hanna stood back when he got out of bed, not attempting to help him this time.

Bumalik sila ulit sa posisyon nila kanina, nasa kusina si Logan at si Hanna naman ay nandoon sa sala. Dinayal ulit ni Hanna ang numero na binigay sa kanya ng lalaki.

The operator answered the phone the same as before.

"Hello, pwede ko bang makausap si Kurt?"panimula ni Hanna.

"Kurt?"pangungumpirma ng kabilang linya.

"Yes, I only have his first name kasi. Nandyan ba talaga si Kurt?"

"Just a moment please"

Tumingin si Hanna sa gawi ng lalaki. She could hear his soft breathing through the phone.

"Hello?"

Halos mapatalon si Hanna ng marinig nya ang baritonong boses sa kabilang linya. She was surprised for a moment that she couldn't speak. Nakabuka lang ang bibig nya, pero wala namang salita na lumalabas. She glanced helplessly toward the man in the kitchen, seeing the puzzled expression on his face as well, at sininyasan nya ang lalaki na ito ang magsalita.

"Kurt?"he asked.

Pigil hininga si Hanna ng magsimulang magsalita si Logan.

"Yes"sagot ng baritonong boses sa kabilang linya."Sino to?"

"It's me buddy"sabi ni Logan.

"Logan? My God, Logan ikaw ba talaga yan?"at biglang humina ang boses ng lalaki sa kabilang linya, na parang nagsasalita ito ng pasekreto.

"Sino pa nga ba?"

Pinagmasdan lang ni Hanna ang magiging reaksyon ng lalaki habang kinakausap nito ang nasa kabilang linya. She was transfixed, watching and listening to this odd conversation.

"Saan ka ngayon?"tanong ni Kurt."Okay ka lang ba? God, alam mo bang pinaghahanap ka namin? Bakit ba ngayon ka lang kumontak?"

Pero bigla nalang ibinaba ni Logan ang telepono. But Hanna's line was still open. Narinig ni Hanna na nagsasalita pa rin ang nagngangalang Kurt sa kabilang linya.

"Hello? Logan? Logan?"

Nang wala itong makuhang sagot galing kay Logan, napamura ito bago ibinaba ang kabilang linya.

Ibinaba na rin ni Hanna ang telepono at dali-dali syang nagtungo sa kusina.

"Baka ikaw nga yong sinasabi nyang Logan"mahinang sambit nya."Siguro kasamahan mo sya. Kilalang-kilala nga nya ang boses mo eh..Bakit mo ba sya binabaan ng telepono, huh?"

Nakita nyang pinagpawisan ang noo at leeg ng pasyente nya.

"Paano ko naman pagkatiwalaan ang taong iyon gayong hindi ko matandaan kung sino sya? Baka kaaway lang sya na nagpapanggap."

"Pwede ring tama ka"sabi ni Hanna at pasalampak syang umupo sa silya roon."Kailangang pag-isipan muna natin ang susunod nating hakbang."

"Eh hindi ko rin naman alam eh, kung anong mga itatanong ko sa kanya"katwiran pa ni Logan.

"Alam ko"at wala sa sarili na inabot ni Hanna ang mga kamay ni Logan at hinawakan ito."Mahirap kasing magtiwala, lalo na't hindi mo pa kilala ang sarili mo."

"I trust you"sabi pa nito."Ang alam ko lang sa ngayon ay pinagkatiwalaan kita Hanna. Kahit na nagi-guilty ako sa pakikitungo ko sayo."

"Wag naman"sabi nya at tinitigan ang lalaki sa mata."Wag ka namang ma guilty sakin. Hindi ko naman gagawin to kung hindi ko gusto."

"But I'm helpless here, dammit."

"Wag ka na kasing mag-isip ng ganyan."nakangiting wika ni Hanna.

Pero bigla nalang silang natigilan sa pag-uusap nang marinig nilang tumunog ang telepono. Sininyasan naman ni Logan si Hanna na sagotin ito.

"Hello?"napakunot-noo si Hanna ng sagotin nya ang telepono.

"Sino to?"sabi ng nasa kabilang linya."Tumawag kasi ang numero na ito sa tanggapan namin."

"Kurt?"wala sa sarili na nabanggit nya ang pangalang iyon, kaya nanlaki ang mga mata nya.

Nakita naman nyang umiling-iling ang lalaki na nakaupo sa tapat nya.

"P-pano mo nalaman ang numero na ito?"

"Dahil sa caller ID, pero wag kang mag-alala hindi naman naka tapped ang linya. Sabihin mo nalang sakin kung sino yong lalaki na nakausap ko kanina."

"S-siguro kailangan mo munang magpakilala?"sabi nya sa kausap, ignoring her patient's look of warning."Sa puntong ito, hindi ko alam kung sino ang pagkatiwalaan ko at kung sino--"

"Ipakausap mo ako kay Logan"demanda ng kausap nya.

Napalunok naman si Hanna. Feeling kasi nya, she was caught between the two men, and taking charge of the situation was not an easy thing for her to do.

"Ang problema kasi ay..."nauutal nyang sabi."H-hindi nya alam kung sino sya."

"Hindi nya alam kung sino sya? ang ibig mo bang sabihin ay--"

"Meron syang amnesia"agad na sabi ni Hanna sa kausap.

Bigla namang natahimik ang kabilang linya.

"Ibaba mo na yan"sabi ni Logan, at akmang aagawin nya ang telepono mula kay Hanna. But Hanna swung away from him at sinimangotan nya ang lalaki.

"Hindi"sabi nya sabay takip sa mouthpiece ng telepono para hindi marinig ng kausap.

At pagkatapos ay binalingan na naman nya ang kausap sa telepono."Sabihin mo muna ang mga nalalaman mo tungkol sa kanya. Yong magpapatunay na sya nga yon. At isa pa, magpakilala ka muna sakin."

"Look" Kurt said, his voice deep and steady."Partner kami ni Logan. We've been best friends since we began working together eight years ago. Bestman nga sya sa kasal ko last week." at napahinto ito sa pagsasalita na parang nag-iisip pa ito ng iba pang sasabihin.

"Teka lang ha"sabi ni Hanna, at tinakpan nya ang mouthpiece ng telepono at bumulong kay Logan.

"Sabi nya mag bestfriends daw kayo, at ikaw rin daw ang bestman sa kasal nya last week."

Napakunot-noo lamang si Logan habang pilit nyang inaalala ang nakaraan. Ang pangalang Kurt ay pamilyar talaga sa kanya, but he still couldn't put a face to the name.

"Nasaktan ba sya?"tanong sa kanya ni Kurt."Please, sabihin mo naman sakin kung okay lang ba sya?"

"Muntik ng mapurohan ang ulo nya sa tama ng bala."sabi nya na nakatitig kay Logan."Posible ring may broken ribs sya at impeksyon. Hindi ako sure kung saan nya nakuha ang impeksyon, maaring nakuha nya ito sa maduming putikan o di kaya sa tama ng baril. Napakatigas kasi ng ulo nya, ayaw nya akong tumawag ng doctor."

Narinig ni Hanna na tumawa ng mahina si Kurt.

"Napakatigas talaga ng ulo nyan"

Napatawa na rin si Hanna.

Kurt cared about this man sitting across from her. She could hear it in his voice and she was finally convinced that they should trust him.

"Aber, ano ang itsura nya?"tanong ulit nya kay Kurt, grinning at Logan's look of exasperation. Alam ni Hanna na nanggagalaiti ngayon sa galit ang lalaki sa kanya, pero hindi na lamang nya pinansin iyon. Ang importante na makakakuha sya ng impormasyon sa pamamagitan ni Kurt.

"Matangkad na lalaki"sabi ni Kurt."Gwapo, at macho ang pangangatawan. At kung makatitig iyon ng chicks, naku! tagos sa boto."at tumawa si Kurt ng malakas.

Napatawa rin ng malakas si Hanna sa sinabi ni Kurt, kaya mas lalong kumunot ang noo ni Logan.

Tinakpan nya ulit ang mouthpiece ng telepono at bumulong sya kay Logan."Chick magnet ka raw"

"At alam mo bang mamahalin ang mga suot nyan"pagpatuloy pa ni Kurt."Mga branded talaga ang mga suot nyan, di ko lang matandaan ang mga brand."

"Katulad ba ng Dolce & Gabbana?"sabi nya kay Kurt habang nakatingin naman sya kay Logan.

"Yeah"sabi naman ni Kurt."Yeah, that sounds right"

"I think you've definitely convinced me it's him."Hanna said."Now all you have to do is convince him."

"Sabihin mo na mala-pusa sya na may siyam na buhay."

"Ano?"

"Sige na, sabihin mo na sa kanya."

Napakibit-balikat si Hanna nang sabihin nya kay Logan ang sinabi sa kanya ni Kurt.

"You tell him I can whip his Bulldog ass anyday of the year" Logan snapped.

He had said the words without thinking. And now he shook his head and laughed as a look of wonder crossed his handsome face.

Hindi na kailangang e-relay pa ni Hanna ang sinabi sa kanya ni Logan dahil narinig iyon ni Kurt. Kaya napatawa ng malakas ang lalaki sa kabilang linya.

"Sya nga yon"sambit ni Kurt."Ipakausap mo ako sa kanya."

Natatawang iniabot naman ni Hanna kay Logan ang telepono. He had a name. Ngayon, may maitatawag na syang pangalan sa lalaki at hindi na rin sya mabahala sa pagkatao nito.

At least hindi na sya mag wo-worry na hindi ito isang kriminal. But looking into his dangerous eyes, she thought there might be other things she should be afraid of.

"Yeah?"sabi ni Logan.

"Logan Castro, you Bulldog."

"Sa lahat ng sinabi mo sakin, I'm beginning to wonder about this friendship you say we're supposed to have."angil nito sa kausap.

Napatawa lang si Kurt, then grew more serious.

"It's good to hear your voice. I thought you were a goner for sure. Natakot akong inihulog na nila ang katawan mo sa bangin kung saan hindi ka na namin mahahanap."

"Siguro nga iyon ang plano nila."sabi ni Logan."Kaya lang wala pa talaga akong maalala..So, we're partners?"

"For eight years"sagot ni Kurt."Don't you remember any of it?"

"Wala talaga"sabi naman ni Logan."Pero sa sitwasyon kong ito para na rin akong nahulog sa isang malalim na bangin..diba sinabi mong partners tayo, bakit wala kaming naririnig na balita tungkol sa akin? ang palagi lang nababanggit sa balita ay yong mga nakatakas na suspek."

"I was on my honeymoon nang magplano kayo sa recently lang na naganap na undercover operation. Isa ka doon sa mga disguise na drug pusher, kaya ng magkabulilyaso ang operasyon, nasawi ang isa nating kasamahan at naging missing ka pa na sya ring tinutukoy ng tagabalita, na isa ka sa dalawang suspek na nakatakas. Hindi nalang namin kinorek iyon dahil yon din ang payo ng iyong ama para sa iyong kaligtasan. Dahil kung sabihin namin sa publiko na ang isa sa mga suspek ay ang nawawalang PDEA agent baka ipa-hunting ka pa ng mga kalaban."

Logan looked into Hanna's eyes and frowned just as she stood up and began to clean an already spotless countertop.

She was aware of Logan's conversation with Kurt as he told how he hadn't wanted her to call the police. At narinig nyang nabanggit rin nito ang pagiging nurse nya.

When she sensed his gaze on her, she didn't turn around. She was happy for him, of course, but there was a fear in her too. And she had the oddest feeling of pain and loneliness, as if she were about to lose something very precious.

"Hanna Galvez ang pangalan nya."narinig nyang sabi nito, tas binalingan sya."Hanna...ano nga pala ang address dito?"

She turned then and gave him the address.

Logan repeated the address to Kurt and then ended the call.

"Pupunta sya rito bukas ng umaga"sabi ni Logan.

"Mabuti kung ganon"halos bulong na sabi nya.

Logan stood up and came slowly toward her, not taking his eyes from her face.

"Hanna..." he murmured."What's wrong? akala ko ba ito ang gusto mo?"at hinawakan nya ang magkabilang balikat ni Hanna.

"At least hindi ka na ngayon nababahala sakin. Dahil hindi ako isang kriminal."

"How do you feel about all this?"tanong nya rito."Are you relieved...nakatulong ba sayo ang pakikipag-usap ninyo ni Kurt? meron ka na bang naaalala?"

"Wag mong ibahin ang topic Hanna."anito."Ikaw ang pinag-usapan natin. Habang nasa telepono ako, nakita kitang lumuha. At gusto kong malaman kung bakit."

Napailing lamang si Hanna at pilit na ngumiti.

"Masaya...masaya lang talaga ako para sayo, yon lang."

Napatingala sya sa lalaki at sinalubong ang mga titig nito. Samantalang kanina pa sya nakukuryente sa pagkakahawak ni Logan sa kanya.

It seemed an eternity that they stood there, staring into each other's eyes. Hindi nalang namalayan ni Hanna kung gaano na kalapit ang kanilang mga katawan, touching almost. Or when the sparks between them caught and blazed into open s****l awareness.

But suddenly she was conscious of him as she'd never been of any other man. She was aware of sensations she'd thought were lost to her forever.

His fingers burned her skin and his dark gaze wouldn't let her go. And his mouth. The fact that it was only mere inches from capturing hers sent her head reeling.

Pero si Hanna na mismo ang unang dumistansya sa kanya. Lumapit pa rin si Logan, at bigla nalang syang kinabig nito at siniil ng halik. His kiss was electric and intense, just the way she had imagined. Ibinuka nya ang bibig to give way to his mighty tongue. Nagsaliksik ito doon at ginalugad ang tamis ng bibig nya. The kiss seemed to explode between them into a moment of unbearable heated passion, one neither of them could stop. As if they had been waiting for this moment their entire lives.

Hanna moved against him, moaning as her hands moved inside the robe, on his chest. How could she, in her wildest dreams, have thought she could live without this? without him.

As of the moment, she didn't care about anything except the touch of his hands, his mouth.

Kung nagkataon ba na si Logan ay isa ngang kriminal, sa palagay ba nya mapipigilan nya ang kanyang sarili?

Nasa beywang na nya ang mga kamay ni Logan, at hinapit sya papalapit dito, letting her feel the heat of his hard body against hers. Magkalapat pa rin ang mga labi at katawan nila, and Hanna could feel their bodies shaking. They were so close that she couldn't tell if the trembling came from her or from him.

"Hanna"bulong nito."Sweet little Hanna."his mouth pulled at her bottom lip.

Biglang itinulak ni Hanna si Logan, she's staring up at him and into those brown fathomless eyes. Eyes were tender and sweet. Patient. And as dangerous as any she'd ever looked into.

Hinawakan sya ni Logan sa magkabilang braso, this time ipinikit nya ang kanyang mga mata ng maramdaman nyang hinalikan ni Logan ang peklat sa kanyang kaliwang pisngi. Hindi nya inaasahan na ang halik na yon ay nagdudulot pala ng kakaibang sensasyon. She felt her knees buckle and she had to hold on to him to keep from falling.

Nagsimula ng maglakbay ang mga kamay ni Logan pataas sa balikat nya, moving over her with an expertise that left her trembling and wanting more. Bakit parang ngayon lang nya ito naramdaman? bakit parang hindi nya ito naramdaman kay James.

"No"nakuha pa nyang magsalita."Wait..."

He was staring at her with those mysterious brown eyes.

"Hindi...hindi ko to magagawa"aniya na naghahabol ng hininga.

"Bakit hindi?"bulong sa kanya ng lalaki.

Hinawakan naman ni Logan ang magkabilang pisngi nya at hinaplos ito.

"Please"she pleaded."I just can't"

"Hindi naman kita pipilitin kung ayaw mo."anito."Akala ko--"

"I know"she said, her eyes filled with apology."Alam ko ang iniisip mo, pasensya na talaga. Pero hindi ko pwedeng hayaan ang sarili na--"

"Bakit Hanna?"

Umiling lang sya, hindi sya makapag-isip ng matino kapag ganyan sila kalapit ng lalaki. At hindi nya maipaliwag sa sarili kung bakit nagi-guilty sya. Maliban sa estrangherong ito, na nagpaparamdam sa kanya ng umaapaw na emosyon sa ilang minuto lang, na kailanman ay hindi nya naramdaman kay James.

"Hindi kita lubos na kilala"bulong nya rito. Pero hindi naman talaga iyon ang rason nya. Dahil kay James..and the terrible guilt she felt. Para kasing pinagtaksilan nya ito.

"Kilala mo na ako Hanna."sabi nito.

"Hindi ako ang klase ng babae na--"

"I know you're not, dammit"he said."hindi mo na kailangang sabihin sakin yan."

He moved only a fraction of an inch toward her and yet even the tiny step closer made her heart beat erratically.

"Aalis ka na bukas, diba?"sabi nya."Katulad ka lang ng bagyo...at sa pusa."

"Pusa?"takang tanong ng lalaki.

"Katulad nalang sa nakita kong pusang-gala, kung kailan nasanay na ako sa presensya nya ay saka naman sya aalis."pagpatuloy pa nya."Kung nakita ko sya ngayon, bukas ng umaga wala na. At hindi ko alam kung kailan pa sya babalik."

Tumango lang si Logan bilang tugon, naiintindihan na nya ngayon kung sino ang kinumpara nya sa pusa.

"Pero bumalik naman sya, diba?"anito.

"Oo...pero"

"Nandidito ba sya ngayon?"tanong nito kay Hanna."Ang pusa?"

"Pumarito sya paminsan-minsan, pero di naman magtatagal."

"I see"maikli nitong sabi."At yon din ang iniisip mo sakin. Nandito ngayon...mawawala bukas?"

"Hindi mo maitatanggi yan."

Logan pulled away, putting distance between him and her soft body, tempting body."Pero tama ka. Hindi ko alam kung anong klaseng tao ako. Pero gaya ng sinabi mo, I have a feeling that I'm not the kind to stick around for long."

Walang imik na naka steady lang si Hanna sa kinatayuan nya.

"Kung yan talaga ang gusto mo Hanna...pasensya ka na."

*****