And Because Of

A human has five natural powers or senses. Hearing to hear sounds, Sight to see visible things, Taste to know if a food is bitter, sweet, sour, salty and etc., Smell to detect the odor of a certain thing and the last but not the least, the Touch to feel physical affection. As for others, there's this common sense to know or discover something by the usage of those five senses, all in all. All humans have these. Yet, I was wondering, if I have these natural powers why can't I sense true happiness? Or maybe not yet... Flower gleam and glow, let your power shine, make the clock reverse. Bring back what once was mine... what once was mine. Before I answer the call ay pinatapos ko muna ang kanta na ringtone nito. It was an encantation in a Disney movie entitled Tangled and it was one of my favorite songs. "Hello?" I answered the call habang pababa ako mula sa bus na sinakyan ko mula sa bahay. It was holiday pero kailangan naming bumalik sa paaralan para sa gagawing souvenirs para sa darating na Teacher's Day celebration. Masyadong ma effort ang section namin eh. "Happy birthday." Smiling, my eyebrows automatically creased because of an unexpected call. "Enjoy your day, Minessa and stop saying na malas nanaman ang kaarawan mo." "Teka, sino ka ba-" Naudlot ang sasabihin ko nang marinig ang pagpatay mula sa kabilang linya. Frowning I stared at my phone screen with the unknown number on it at binalik sa bag ko. "Whoever you are thank you." Although alam ko naman ma baka isa yun sa mga lalaki sa fam namin sa role play world. Yeah, I'm an RPer and it's my birthday today. Any big deal? Obviously none. Trend naman na ang RPW ngayon kaya walang espesyal if I'm one of those teens living in that dimension. Let's say there's a golden rule there. Play according to your role with no string attached to real life and personal events. That rule says it all. I obviously broke it just by giving my personal number to my fam. And another yes, RPW has families, gangs, bh/sh and whatever group there could possibly be. It's like a digital world wherein you have your own character, style and all. A very different you to the real-life you. But I exist and I break so many rules. My fam knows my true account, whole name, my true face, cellphone number and classmates. Wala namang order na kung hindi ko susundin ang golden rule ay mamamatay ako so gora lang. I'm no artist anyway. Also, why am I so into RPW for almost a year already? Well, maybe because I've found my happiness in this dimension. It is where I've sensed my other source of glee and where I can be careless and true with no deep judgements. Pagkarating ko sa paaralan ay sinalubong agad ako ng mga kaklase ko ng greetings. As I arrived ay ang iilan na nandirito na ay pinalinis ata ng stage. Oh, we are also required to come back because we have the responsibility to prepare the place where the program will be held kaya kami maglilinis ngayon. I don't know if I should be glad to be late and have this day as my birthday dahil mukhang kahit uupo lang ako dito ay okay lang sakanila. Hindi naman ako tamad na tamad talaga kaya kumuha na ako kasama ng iba ko pang kasama ng basahan upang gamitin sa paglilinis ng pader. Speaking of being a student. "Nay!" Napalingon agad ako nang marinig ang tawag saakin ni Stephany. She's calling me 'nanay' not because anak ko siya, jusko kaka sixteen ko palang, but because she's my daughter in rpw. "Mag log in ka sa rp mo dali!" I frowned at sinunod ang utos niya. Nacu-curious narin kasi ako. Nang makapag log in ako sa rp account ko ay sangkatutak na notifications ang nakakuha ng atensyon ko but what took my interest the most ay ang post niya. Rogue tagged you in a post: Hi bebs... My heart pounded so fast na nanginginig na ang buong katawan ko. I was about to open the post pero biglang dumating si sir dahilan para bumalik kami sa trabaho. Kaso, ang tensyon at halo halong emosyon na nararamdaman ko ay narito parin sa loob. "Ang haba haba nun, nay ah. Feeling ko maiiyak ka." Stephany added na nakangisi pa. Parang siya lang binati dahil sa kilig niya. Sino bang hindi e kahit ako ngang kaka kita palang ng notification ay halos mahimatay na sa nararamdaman eh. Rogue or let's say Kyle, his true name kuno, is my very close frienemy in rpw and at the same time ka-MU. Lagi kasi kaming nagbabangayan sa maliit na bagay at usually ay nagkaka englisan pa. Kahit ang emoji talk ay parang normal na samin. He's the kind of guy na kahit sa chat ay napaka tamad mag type. He's also fond of the sleeping emoji. A logical guy and a smart one. Sa sobrang talino at active sa school ay isang beses sa isang buwan lang mag online pero bumabawi naman. Laging may long message or kung anong maisip lang nito. Minsan, nakakainis at masakit kasi sino ba namang tanga ang magpapadala sa MU na isang beses sa isang buwan lang mag online tapos hindi pa ko pa alam ang real account niya. Actually I'm doubting him kasi sabi ng kaibigan ko what if poser lang daw. Halata kasi sa quality ng pictures na parang ninakaw lang. As for me? Hindi ko alam. Nang matapos ang gawain ay umupo muna ako sa bench at binuksan ang greetings niya. My jaw almost fall dahil tama nga si Stephany. Ang haba haba ng tula and I can feel his sincerity in it. Na parang bawat letra ay galing talaga sa puso. Saktong 12 o'clock AM din niya ito pinost which even touches my heart. Tngina, nakakakilig! Nakakaiyak sa kilig. Para akong niyakap ng mga salita niya kahit nasa malayo siya. I scrolled papunta sa comment box at binasa ang mga comments. Roxanne **** Edi kayo na! Wala paring forever. Anyways, Happy Birthday Essa sis! 2 hrs. ago like reply Caitlyn Fled Wow! Stay strong po sainyo! Happy Birthday! 1 hr. ago like reply Violet **** Grabe yung tula ang haba ah. 1 hr. ago like reply Violet **** Daming alam na salita. Yung I love you naka sampong translation ah. 1 hr. ago like reply Violet ***** Happy Birthday ate! Stay strong! Lampo! 1 hr. ago. like. reply Samantha ***** Ang effort Nakakainggit! Happy Birthday Essa! 46 mins. ago like. reply Jake **** Lampo!!! 44 mins. ago like. reply Joshua **** Sorry na. Ako talaga yung salarin sa nabasang manila paper. hahahah di naman sinasadya pre! 30 mins. ago. like. reply I smiled as I read all the comments at ang tuksohan nila ng barkada niya. I gave my thank you's and as expected ay nagrereply ang mga nasa fam. I also visited other greetings and gave my thanks. Nung nasa messages na ako ay nasend sakin na dalawang video clips na puro kanta pero itim naman ang buong video at boses lang ni Kyle. He also sent a video greetings and this time ay kita ko ang mukha niya but instead of watching it ay yung kaibigan ko ang pinanuod ko. Ayun, kinilig naman daw sila. Pagkatapos ng rp sessions ay binisita ko narin ang greetings sa real account ko. This time ay mas napasaya ako dahil marami ang nakatanda ng birthday ko. Most of their captions are all about me being a bitter person. Well, I can't blame myself. My experience made me as that one. Kaya nga instead of sweet 16 ay bitter 16 nalang daw para mas suitable saakin. Exclusively entitled for me. And all that I can say is, this day is the best of all the best. I've never been greeted and treated in my day as special as that. Ngayon lang. Yet, just like a rollercoaster, my happy moments won't last. Sa sobrang focus at tuon ng atensyon sa rpw ay nawalan na ako ng gana sa pag-aaral. Kyle and I became blurry na parang ako nalang yung buhay sa kung ano man ang meron kami. My happiness in that dimension seems to slowly fade lalo na nung naging inactive narin si Hollow. My very first close guy friend na dahilan kung paano ko naging kakilala si Kyle. He's also special to me and knowing na nawawala narin siya and so as with the others in our fam... the light shade of happiness is vanishing. With that cause, I almost failed my subject. Sa subject pa na ang nanay ko ang guro. If it's not my friend na kinokopyahan ko sa Math ay siguradong failure na dapat ako but gladly my scores can manage. Kapag kasi anak ng guro akala nila automatic mataas yung grades. Iba yung akin eh. The more na papabaya ako ay mas lalo ako nitong hinihila pababa. Nakakahiya. RPW, my kind of dimension kung saan lumalabas yung pagiging warfreak ko talaga. Naging masyadong matapang ako na sumobra. Siguro, this is the invisible punishment pag linabag ang golden rule. My personality in rpw became my personality in real life na hindi dapat because reality is too cruel for me to be free and happy. Napa guidance and for the first time, my mother's clean name has been stained by her daughter's careless doings. Insecure co-teachers have rejoiced, my mother was in dilemma of what should she do with me. I became a hot warfreak topic. Actually nangyare na yun before nung birthday ko but up until now, the guilt and stain that I've made is still there. My personality is still a big problem. Me, who can't control herself. I'm clueless of what to do. Until, I was given two choices. I gave myself two choices. Since I'm the kind of person who can't easily multitask, I have to choose one, sacrifice the other and be responsible for that decision. And in this decision, I have to be practical. And that's why... I chose to let go of my happiness. And because of RPW, I became free and happy but still my real life got messed up. I lose control of myself. Even if it's hard, I have to turn my back from my fam, became a different person and focus on cleaning my name. 10 years later "Twenty minutes break for those who wants to chill for a while and for those who want to continue their work, don't be too hard on yourself." Our team supervisor said and clapped his hands bago bumalik uli sa cubicle nito. Marahan akong napasandal sa swivel chair ko na parang lantang gulay. I really have no energy left. I'm too drained. "Why did I choose this job again?" Lena weakly asked habang nakahiga sa desk nito. "To live." I answered and she groaned. "Damn this hell week." She cussed but it seems that she has no energy to raise her voice anymore. "Pagkatapos nito, we deserve a buffet!" Another one grunted from the other side of the cubicle. "Manahimik ka diyan, Lena. Alam ko na ang ganyan-ganyan mo." It's Eron. The man with a full pocket at ang naka reto sa pagtreat ng pagkain sa buong team. "Huwag ka ngang feeling diyan na baboy ka!" Lena attacked. Hindi naman baboy si Eron. Chubby lang talaga. "May sinabi ba akong ikaw ang lilibre?" "As if naman may times na hindi ako, anoh? Nakakasakit na kayo sa bulsa alam niyo yun?" Sabat uli nito na tinawa lamang namin ng iba pang nasa team. "Noong si Madam pa ang naka assign nun, Eron." Sabat ko. Intending to our former supervisor na pinili nalang na maging guro sa probinsya nila. "Diba si madam naman ang laging lumalapit sayo na librehin kami?" "Eh anong pinagkaiba? Mangungulit parin naman kayo eh." He reasoned out. "Old habits die hard." Parinig ni Clark at sumipol pa habang inaayos ang salamin nito. Ito lang ata ang hindi nakaramdam ng pagod samin eh. "Tutal, last day naman ngayon ng hell week. Let's go out later. Shat tayo!" Hiyaw ni Ven na sinagot naman ng iba ng positive response. Basta shat talaga oh. "Twelve minutes left." Our supervisor reminded. Ilang sandali pa ay tinawag ako nito. "Gallar." "Opo" I answered dahil alam ko narin naman ang sasabihin niya. Everyone cheered and so as me. Agad akong tumayo at lumapit dito. Nakabukas ang palad sakanya. Seryuso ako nitong tiningnan na para bang may mali sa ginagawa ko habang ako naman ay todo ngisi dito. "Hahampasin kitang bata ka eh!" He said and acted as if hahampasin talaga ako nito while I flinched a little. "Iba ang iuutos ko hindi pagkain." The rest groaned and give dismay noises. "Aalis ka narin nga sa team, sir eh! Dapat marami kaming libre niyan!" Eron suddenly said which was seconded by the rest of us. Napa sentido naman ang matanda. "Hindi ako aalis! I'm just going to have a month of leave." Sumbat nito saamin na napagiwi naman saakin. Itong matanda na 'to andami ng wrinkles sa mukha wala paring pakealam basta mapagalitan lang kami eh. "Kahit na, sir." Tinukod ko ang kamay ko sa ibabaw ng cubicle nito at bahagyang nakasandal. "Dapat may treat parin kami. Di mo alam baka bukas mamamatay na si Eron." Agad naman akong nakarinig ng hagikhikan ng iba at ang malutong na mura ni Eron sakin. "Wala kang gift sakin mag birthday mong babae ka!" He yelled from his cubicle at dinilaan ko lamang ito saka binalik ang atensyon sa matanda. "Bumalik ka na nga lang sa trabaho mo, Minessa! Isturbo ka." Inis na bulyaw nito pero alam ko naman na gusto niyang kinu-kulit namin siya. Parang tatay na namin 'to eh. Nang pumasok ako dito ay pa easy easy pa ang tao. Laging nasa huli ang marking sa team namin dahil narin sa pagiging pabaya ng nauna naming supervisor. Bweset nayun. Dahil bago ako halos lahat ng paperworks pinapatapos niya sakin. Magda-dalawang taon na ang matandang 'to sa team namin and ever since he replaced that witch ay mas naging maganda ang performance namin. We managed to gain high remarks step by step hanggang sa isa na kami sa may magandang markings na team. Thanks to this old man na laging pikon saamin but also a caring one in some serious matters. "A. Yo. Ko." I said at nang makita ko ang tumbler na hawak nito upang inumin ay mabilis ko itong inagaw sakanya. The old man is blazing in fire at parang hahampalusin na ako nito. Ngumisi ako at ramdam ko narin na sumilip ang iba pa. Kapag kasi mumura ang tanda ay alam na nilang may gumawa nanaman ng kalokohan o he was caught red-handed. I smelled the open tumbler and immediately held it away from my nose dahil sa matinding pait na amoy nito. "T*ngina. Give it back to me now!" He demanded pero umiling-iling ako. Alam niya namang hindi ko ibibigay not unless nakuha ko na ang gusto ko pero nag effort parin talagang sabihan akong ibalik. "Director Salvien, akala ko po ba bawal ang alcoholic drinks in the company's premises during working hours?" I act innocently at napangiwing sinimhutan uli ang tumbler na ang nasa loob ay siguradong alak. "It's bad for your health, tatang. Tsk tsk tsk." "Ironic how strict Director Salvien is to all of us here." Pasimpleng sabat ni Clark habang chini-check ang papers nito. "Bawal sigarilyo, bawal matulog kung ayaw matampal sa ulo, bawal personal communication maliban nalang kung emergency at mas lalong lalo na yung isa. Ano nga ba yun?" Dagdag ni Jade na kakapasok lang habang bitbit ang isang botelya ng tubig. "Naiinom yun, diba?" Lena added. "Eron diba favorite mo yun?" "Anong ako?" Ismid naman nito. "Sino ba pinaka matanda dito?" I smiled at our old man habang ito ay kung makatingin sa alak niya ay para bang isang inumin na sampong taon niyang hindi natikman ay halos araw araw nga siyang may dala. "Director?" I asked giving emphasis to the word. "Trick or treat?" Napasentido ito at marahang napabuntong-hininga. "After work. Black card for dinner." "YES!!" We all cheered at nag high five isa-isa. Parang lantang gulay naman na napasandal si tatang sa swivel chair niya. Paano ba naman e natalo nanaman siya ng mga anak niya. "My tumbler." Ma awtorided na wika nito at bago ko pa makalimutan ay binigay ko ito sakanya. I gave him a victorious smile. "Enjoy your drink, Director." He gave me a sharp glare habang ako ay nakangisi lang. One of our favorite tease to him is his past title as a Director of this whole department. E p-promote na sana siya noon pero hindi namin alam kung anong pumasok sa isip niya at bumalik sa mababang rangko. Kung si tanda pa nga ay, It's not about the position but it's about you and your willingness where and how you enjoy your life. A high position is nothing if there's no glee and life-satisfaction. You'll just regret throwing colors away from you and stay still at the top yet alone and dull. I admit medyo natamaan ako. I've thrown my colors before but I have no regrets. Minsan kasi kailangan din nating bawasan ang saya sa buhay para ma balanse ito at mas ma control ang sarili natin. Too much is not healthy to live with. At exactly seven PM ay nandirito na kami sa paborito naming kainan. Real-Eats. A Pinoy classic restaurant which is owned by Nana Silda na isang Ilongga. Simple lamang itong restaurant dahil gawa sa matitigas na kahoy at kawayan kaya presko. Kahit ang upuan at lamesa ay gawa din sa kahoy pero may foam ngalang ang mga upuan. They're serving pinoy foods at syempre ang specialty ay ang batchoy, goto at lomi. Isang kilometro ang layo mula sa building at hindi pa masyadong crowded lalo na pag gabi. "Wala pa ba si Boss tanda?" Reklamo ni Lena at ilang beses ang check ng oras. "Ewan. Baka umiba yung isip at nagback-out." Prenteng sabi ni Clark. Magkasama kaming lahat na nakaupo sa family sized na table. Ewan ba kung yan talaga ang tawag o hindi basta ganyan. "Aba, hindi pwede noh!" I almost exclaimed at buti nalang nasa malayo ang ibang customers. "Male-leave na nga siya tapos mang-iiwan pa sa ere." Humalukipkip ako at tinuon ang atensyon sa cellphone habang ang iba ay kung ano-ano ang pinag-uusapan. What I'm doing with my cp is parang ginawang diary sa karami ng messages ko ang convo namin ni tanda. Akala niya ah. Me: Tanda asan ka na? Naman eh! Gutom na gutom na kami. Tanda alam mo bang nakakamatay ang ulcer? Yung schoolmate ko noon nung jhs ako namatay dahil sa ulcer. Tanda masakit iwan sa ere. Yung akala mo darating yung taong inaasahan mo at dadalohan ka pero naubos lang ang buong taon ni anino walang paramdam. Ganun kahirap ang maghintay ng gutom! Mas masaket pa sa break up. Tanda!! Di ka ninong sa kasal ko sa susunod na taon! Nag propose na sakin si JD na anak ni Yorme noon ng Maynila. Kahit seen lang oh. Tanda joke lang! Dapat may assurance na reply at hindi seen lang. My lips' edge slightly curved up out of irritation dahil sa seen ng matanda sakin. At nag likezone pa. I sighed. Ano pa nga bang ma e-expect mo sakanya? Alangan naman na biglang mag long message pa siya sakin na puro sumbat. "Habang naghihintay kayo, mag order nalang kayo muna. Baka mamatay pa kayo mamaya." Biglang sulpot ni Nana Silda. Nakatali ang puting buhok nito at marami naring wrinkles kasi matanda narin. May suot pa nga itong kitchen robe na kulay itim. "Kunsabagay." I uttered at hindi na kinuha ang dala nitong menu list. "E paano kung hindi dadating si boss?" Bakas ang gutom at pag-aalala ni Lena sa tanong nito. "Buhay pa si Eron, Lena. Kinakalimutan mo na agad eh." Sabat naman ni Jade dahilan para tumalim ang ekspresyon ng baboy este chubby. "Huwag ka ng magreklamong lechon ka dahil isang taon mo na kaming di nilibre sa dinner." Hindi na sumabat ang huli at kinimkim nalang ang advance na kalungkotan para sa pera nito. Or he must be praying na pumunta si Boss tanda. "Ganun ba?" Lena devilishly grinned at sinulyapan si Eron na masakit ang titig sakanya. "All-set po, Nana Silda." Tumawa naman ang matanda at umiling-iling. "Kayo talagang mga bata kayo. O sya! Kapag wala si Sir ninyo ay bibigyan ko kayo ng discount dahil mukhang magpapakamatay na mamaya si Eron." Umalis na si Nana Silda at ng kami nalang dito ay mabilis na hinawakan ni Jade at Clark si Eron bago pa nito mapatay si Lena na nasa harap lang nito at dinilaan siya. Pulang pula ngayon si Eron sa inis at hindi naman namin mapigilan na tumawa. "Mamamatay ka talaga sakin mamaya, Velasco!" Pigil na sigaw ni Eron at dinuro pa si Lena. "Sige. Baka gusto mo e assist pa kita?" Patay malisyang sabat ni Lena na mas kinainis ng isa. "Tama na nga yan." Natatawa kong pigil sakanila. Buti nalang at walang babasagin sa mesa kundi ang paminta at toyo lang. "Affordable naman ang mga pagkain dito at hindi naman ata aabot ng isang buwanan na sweldo natin yun." To no avail ay kahit anong pigil mo kapag si Eron ang galit ay ang hirap patigilin. "Pikon talo at ang talo magbabayad ng isang linggong lunch." Napatigil kami nang marinig ang striktong boses ni tatang na prenteng umupo sa pinakadulo. From the tension earlier ay biglang pinalitan ng mababaw na tawa. Kahit si Eron ay tumatawa narin na para bang hindi naging toro kanina sa galit. Paano ba naman e nandito na ang taga bayad. Umiling-iling si tanda at pasekretong ngumisi. Bigla naman akong may natandaan kaya agad ko itong tinawag. "Boss, ano ba dapat yunt iuutos mo sakin kanina?" "Ah, yun ba?" Tumango-tango ito. "I was going to ask you na tawagin si Liben na pumunta sa office natin but no worries. Pupunta naman siya ngayon." "Po?" Parang tanga na tanong ko. "Yung binabanggit niyo lagi saamin na pamangkin ninyo? Yung magtetake over ng pagiging Director?" Tumango uli siya. "Yes and, oh. He's here." Napalingon kami sa entrance ng restaurant at halos malaglag ang panga ko ng masilayan ng mabuti ang pamangkin ni Boss. Damn, he's hot! Naka dark green ito na sweater saka itim na pants which even gives an emphasis to his fair skin. Kay puting lalaki at ang singkit ng mga mata. Unfair talaga ang mundo dahil ang kinis kinis ng balat niya tas yung kilay ang itim itim at ang labi ang pinkish habang sakin na ako na nga ang babae pinagkaitan pa kahit fair skin lang. He gave our old man a manly hug at tumayo naman kaming lahat. "Everyone, this is Liam Benedict Salvien." Boss introduced at nang mas naging klaro ang mukha nito ay parang may kumakalikot sa utak ko na parang kilala ko ito na hindi. "My nephew who will take my place as your supervisor during my leave." "It's my honor to meet you all." Bahagyang tango nito. Liam Benedict... Liam... The others gave him a positive response. Habang ako ay masyadong curious sakanya. When he met my eyes ay tinaasan ko ito ng kilay. Kilala kita eh. "Drop the formal treatment. You're not obliged to do that since we're not your investors." I jokingly said at tumawa naman sila. "Sorry." Wika niya at ngumiti. Umupo ito sa tabi ni Clark at dahil dalawa lang kaming babae ay walang tao sa harap niya. "So... ilang taon ka na?" Biglang tanong ko dahilan para pumunta saakin ang atensyon nila. Eh? Anong bang mali sa pagtanong? "Kaka-thirty ko lang noong July." He politely answered. Tumango-tango ako. "Minessa, kindly use some filter dahil baka mamaya liligawan mo na yung tao." Eron joked which I obviously didn't buy kahit sila ay tumatawa narin. "Tanda, save the black card next month. Willing naman daw si Eron na magbayad ng dinner." Biglang hirit ko kay Tanda at tinaasan ng kilay si Eron. "Bweset ka talagang babae." He whispered at nanahimik. Good boy. "Syempre joke lang, tatang." Bawi ko sa sinabi ko kanina. Umismid lamang ang matanda. Ilang sandali pa ay dumating na ang mga pagkain na kinailangan pa ng metal stand na extension para may lalagyan ang ibang pagkain. Nang makita ni tanda ang mga pagkain ay parang sasabog ito sa galit. Akala mo naman hindi mayaman. May black card nga eh. During eating ay hindi mawala sa paningin ko si Liam. I'm so bothered of his presence na gusto ko agad na malaman kung kilala ko ba talaga ito. I just can't pretend not to know him. "Liam." Pasimpleng banggit ko at nasa akin nanaman ang atensyon nila. I mentally rolled my eyes. "Yes?" He politely asked. Nang sumalubong ang mga mata namin ay naningkit ang mga mata ko. "You're very familiar to me but I can't state how or why. Ikaw? Kilala mo ba ako?" "Direct blow by Gallar." "Tnginang babae walang filter talaga ang bibig." "Ano pa bang ini-expect mo e kapag may gusto yang malaman, aalamin niya agad maliban nga lang pag trabaho." I heard Jade and Clark secretly uttered. Mga lalaking to, malisyoso. Nakailang kurap ito at medyo humigpit ang hawak sa kutsara at tinidor. Why so obvious. "Maybe or maybe not." Sagot niya. Oh puleasee. "You suck at pretending, Hollow." I bluntly said na halos magpalaglag ng panga nila maliban nalang sakanya. Bahagya itong tumawa. "And you're still maldita, Essa." I chuckled at inirapan ito. Minsan, gusto man natin o hindi, fate will make a way to let you find your thrown color again. If it's for happiness or pain, I don't know. What I know is, I miss this man whom I first called my closest guy friend. I didn't expect I will meet him here. And because of RPW, our temporary supervisor is actually my long lost closest guy friend. That's right... Liam a.k.a. Hollow is Liben. One of my thrown colors who is a part of my rpw self. TO BE CONTINUED->