My Childhood Crush

chapter 1

Tao po! Tao Po! Mel Anjan kaba Hohoho! May tao ba dito?" Malakas na Sigaw at Kalampog sa Pinto ang Nag Pagiseng ng Diwa ko. Naiinis ako sa Kong sino man ang Tao na yon, hinde nya ba Alam na Halos kapipikit lamang nang aking Mata, dahil kararating ko lang Galing sa Laot.Tapos Bubulabugin ako nang Kong Sino mang tao na iyon.Inis na Inis ako dahil ang Bigat pa nang talokap nang aking Mata, tangka ko sanang Babaliwalain at Matutulog na uli, nang Bigla nanaman iyon naghihiyaw sa Labas.

Padabog akong Tumayo sa aming Papag na Higaan, at Nang Martsa palapit sa Pinto, antok na Antok pa Talaga ako, ngunit Mukang walang Balak tumigil sa Kakaputak ang Kung sino mang taong ito.sana Lamang talaga ay Importante ang kanyang Pakay, dahil Kong Hinde ay Baka Masapak ko laman ito, dahil sa Pang Iistorbo nito sa aking Pag Papahinga. Tamad kong Binuksan ang Pinto nang Hahakay pa ako, Nakita ko ang Isang Ale na Nakatalikod sa Gawi nang aking Bahay kaya Hinde ko makita kong Sino siya, kaya tumikhim ako, agad ko naman Naagaw ang Atensyon nito.Laylay ang Balikat nang Makilala ang Ginang na Kanina pang Iniistorbo ang Kanyang pag tulog, pano ba Naman Isa lamang Palang Marites nang Barangay.

" Mell! Nagiseng ba Kita?" Nakangite pa nitong Tanong Kaya Tinaasan ko ito nang Isa Kong Kilay.Hinde ba Obvious, ito nga't Inaantok pa ako.Gusto kong Isatinig ngunit, hinde na Lang Baka kong Ano Nanaman ang Makarating sa Buong Baryo kong Papatulan ko ito.Wala naman akong Paki kong ano ang Sabihin nila, kaya Lang Wala ako sa Mood ngayon, ang Tanging Gusto ko lamang ay Matulog, upang Marecharge ang Katawang Lupa ko.

" Hinde naman po Gaano, Actually kakatulog ko pa Lamang po nang Kalampagin nyo ang Pinto!" Pinilit kong Magsalita nang Normal pero iba pa din ang Lumabas sa Bibig ko.Kaya Umasim ang muka nito, ngunit sandali laman iyon, kaya nga Nabansagang Marites ito hinde ba? Kahit anong Sabihin ay Ang Bilis lang Magpalit nang Emosyon, Required ba yon sa Pagiging Marites? Tanong ko sa Aking Sarili.

" Sorry Mel! Ano Kasi-- Kimi itong Ngumite at Nagawa pang Putulin ang Sinasabi, kaya Lalong Nagsalubong ang Kilay ko, kunti na lang talaga ang pagtitimping Natitira sa akin, malapit nang Buminggo ito si Aleng Berta.

" Ano Kasi? Naiinis at Kunot noo kong Tanong.Naiinip na ako sa Paligoy- ligoy nang Matandang Ito, ayaw ko pa Naman sa lahat ay iyong Pinag- Aantay ako.

" Grabe naman Mel! Hinde mo ba ako Papasukin? Pati Ilong ko Ata ay Gusto nang Umusok dahil sa Pagiging Demanding nitong Matandang Ito, bakit kailanangan pa niyang Pumasok?Kong Sinsabi na Lamang niya ang Pakay niya, malamang Kanina pang tapos ang Usapan na ito, at Nakahiga na ako upang Matulog muli.Ngunit Hinde dahil ang Dami pang Arte.Tinaasan ko ito Muli nang aking Kilay at Tinitigang Mabuti ang Matanda.

" Ilang Letra lang ang Kailangan mong Sabihin Aleng Berta, Huwag mong Ubusin yong Pasinsya ko, una sa Lahat gaano ba Kaimportante iyan at Kailanangan mo pa akong Puntahan? Pag Kakaalam ko ay Malayo ang Bahay mo, kong saan nakatirik ang Bahay ko, tama ba? Nang Laki ang Mata nitong Nakatingin sa akin, bago nag Iwas nang tingin, na Ikaina Iling ko.Sinsabi na Nga bang May Imamarites lang ito.

" ang Dami mo naman sinabi Mel.Ang gusto ko lang Naman ay tumoloy, pero kong Ayaw mo ay Hinde kita Pipilitin.Talagang ngang Nawala na ang Dalagang Inang Kinagiliwan nang Lahat sa Baryong ito, dahil sa Likas na Masayahin.Dahil pa din ba ito sa Nangyari, kaya tuloyan kanang Nagbago? Dahil pa din kay---

" Pwede ba Aling Berta, Matagal nang Patay ang tao na iyon, kaya Kong Gusto mong Maging Maayos tayo, ni Isang Letra nang Pangalan niya ay Huwag na Huwag mong Mababanggit lalo na kong Kaharap ako.Tao kitang Kinakausap, kaya Igalang mo kong Ano ako ngayon.kong nag bago man ako iyon ay Dahil Choice ko! Walang Kahit na sino ang Dahilan!" Hinde ko na Pinatapos ang Gusto nitong Sabihin, dahil alam ko na Kong Saan Hahantong ang Usapan at Sino nanamn ang Ididkit nitong Pangalan sa Pangalan ko.Kaya Madidiin ang Bawat salitang Aking Pinakawalan, upang Maintindahan niyang Hinde ako Natutuwa sa Takbo nang Usapan naming Dalawa.

" Now! Tell me? What you What? Why are You Here?" Sunod kong sabi habang Pinag Krusa na ang Kamay sa aking Dibdib.Nakikita ko na din sa Prehivical bission ko ang mga Matang Nakatuon sa amin, mga animo'y kuliglig na Panay Ang Bulong. Payuko ito, Napansin din ata ang mga Matang Nakamasid sa amin, kaya tulad nang Inaasahan ko, Para iyon Basang Sisiw na Inapi at Inagawan nang Makakain.Wala pa kong Ginagawa nyan ha, what If may Gawin ako? Baka Sugudin na lang ako nang mga Taga baryo sa Galing magpaawa nang Babaeng ito.

" Im S- Sorry kong Naistorbo kita! Gusto ko lang Naman sana Sabihing, pinapupunta ka ni Donya sa Malaking Bahay.Kaya Lang Sinungitan mo na Agad ako.Ako lang Naman iyong Nagmalasakit napasama pa!" Dare you go Again, Nakatingin ito sa akin na May Paawang Muka.Actually hinde naman talaga ko Naawa, dahil kilala ko na ang Babaeng ito, hinde na niya ako Maloloko.Ngunit ang mga Marites kong Kapit Bahay nasa Kapwa nila Marites ang Sinpatsya na Akala mo talaga nga ay Inapi ko si Aleng Berta.

" Ayon naman pala Mel! Trabaho mo ang Pinunta nya Dito.tapos tatarayan mo lang Sa Sunod ay Matuto kang Gumalang sa Nakakatanda sa Iyo.Palibhasa walang Magulang na Gumabay sayo kaya Ganyan ang Ugali mo!" Hinde ko namalayan na Nakalapit na si Aleng Marie at Halos gusto ko itong Takbuhin sa subrang Galit na aking Nararamdaman,Sino siya Para Idamay ang mga Taong Natagal nang Nag Papahinga? nang Lilisik ang Mata kong Tiningnan silang Dalawa.Wala akong Paki kong Marami na ang tao.Sinagad nila akong Dalawa, kaya Humanda sila Sa Consequences nang mga Salitang Binitawan nila.Napaatras ang Dalawa nang Maglakad ako sa Kanilang Harapan, halata ang takot, well talagang Matakot sila.

" How Dare you To insolt My Parents?.Sino nang Bigay sa Inyo nang Karatang Questionin ang Pagpapalaki sa akin ng mga Magulang ko? Walang Bastos na tao kong Walang Nag Papabastos! Kita nyo ba ito?" Tinaas ko pa ang keypad kong Cellphone at pinakita ang Minsahe nang Donya.Actually ay Kahapon pa iyon, kaya Hinde ko malaman kong anong Ginagawa nang mga ito sa Pamamahay ko.

" So ngayon Ipaliwanag nyo kong ano ang Pinunta nyo dito? hinde gagamit na kong sinong tao ang Donya para pakisuyuan na Puntahan ako.Dahil may Nomero ako sa Kanya.Kaya tigilan nyo ako sa Kaartehan nyong Dalawa.Nagtitimpi pa ako kanina dahil Matanda kayo, pero Hinde naman pala dapat, dahil Hinde naman kayo Kagalang Galang! So Sino sa atin ang Hinde Nagabayan nang Ayos nang mga Magulang? Sino ba Ang Walang tigil sa Pakikialam nang Buhay nang Iba? Diba kayo? Hinde ako?

Maang Ang Dalawa, Sa akin din ang Sinpatsya nang mga Taong Andito.Pero wala akong Paki, nag Iinit ang Dugo ko, gusto kong Manakit, ngunit Kahit Papaano ay Gumagalang Pa din ako! Hinde na Nagawa pang Makapag salita nang Dalawa dahil sa Samo't Saring sinabi nang Mga Tao.Nakayuko na lamang sila habang Pinag Lalaruan ang mga Daliri sa kamay.Ito naman ang Gusto nila Diba ang Maging Sikat kaya Ibinigay ko lamang sa Kanila.

Tumalikod na ako sa Kanila, dahil ayaw ko nang Aksayain pa ang Laway at Oras ko sa Dalawa.Ngunit Nakaka dalawang hakbang pa lang ako nang Muling Nagsalita si Aleng Marie.Literal na Umakyat ata ang Dugo ko sa Ulo.

" Sana Noon kapa naging Bato, noong Panahong Mas Bata kapa, sana ay Hinde ka Nauto nang Lalaki at Nabuntis, Maaring Hinde ka nga Nakikialam ng Buhay ng Iba.Ngunit Isa Kang Kahihiyan s Mga Magulang mo.Siguro kong Buhay sila nang Panahon na Malaman nila na ang Pinag mamalaki nilang Anak ay Disgrasyada ay Baka ikaw pa ang Maging Dahilan nang Pagkamatay nila!" Mariin akong Napapikit at Huminga nang Malalim, Akala ko tapos na Sila, Mas Malala pa pala ang Bwelta nang Dalawa.Hinayaan Pakalmahin mona ang Sarile bago Dahang Dahang Humarap sa Dalawa, kuyom Ang Kamao, pinipigilan ang Galit na Ano Mang Nabubuo sa Dibdib ko. Muka ba akong Nag Ka Amnesia? Para Paulit- ulit nilang Ipaalala sa akin ang Pag Kakamali ko?

Isang Ngise at Matalim na Tingin ang Pinakawalan sa Kanila.At Walang Pakundangan Lumapit at Binigyan ng Sampal si Aleng Marie.Nagulat sila, pero Nagulat din ako nang Pati si Aling Berta ay Nakahawak sa Pisnge.Ano yon Drama? Nadamay siya? Namuong tanong sa Isip ko, pero Nawala din Agad.

" Sino ang Nag Bigay nang Karapatan sa Inyo para Insultuhin ang Kaibigan ko? Sino ba Kayo? Magulang? Kapati? Kaklase? Kamag-Anak? O di Kaya Naman ay Kaibigan kayo? Kailan ba Kayo Pinakialaman nang Kaibigan ko? Ginambala ba Kayo? Huminga ba siya nang Mapapakain para sa Anak niya? Bakit Hinde niyo Tantanan ang Mag- Ina? Masaya Ba Kayo sa ginagawa ninyo?" Sunod- Sunod na Tanong ni Berna.Hinde ko alam kong Paanong Bigla ay Andito na ito sa Aking Tabi.Nang Lilisik ang Mata sa Dalawa, habang Hawak pa din nang Dalawa ang Muka nilang Namumula.Gumala ang Paningin ko, nawala na sa Dalawa ang Aking Atensyon, Dahil mas Importante sa akin ang Aking Anak.Ayaw kong Marinig niya ang Kahit na Anong Patungkol sa kanyang Ama.Matagal ko nang Pinatay ito, Anim na Taon na din ang Nakakalipas, pinilit kong Baguhin ang Sarile ko, upang takpan ang Madilim na Nakaraan.Tanging Inaalala ko na lamang ay Ang Mahahalaga, katulad nang Pagdating nang Anak ko, mga Memory nila Itay at Inay nang Buhay pa sila.Lahat iyon ay Nakatatak sa Puso't- isip ko.Maliban sa mga Taong Khit ni Anino ay Ayw ko nang Makita man lang.Para sa akin ay Hinde sila dumaan sa Buhay ko.

Nakahinga ako nang Maluwag nang Matanaw ang Anak ko sa Gilid nang Pinto nang Aming Bahay.Senenyasan ko itong Pumasok na Agad nitong Ginawa.Mabuti na lang talaga at Masunuring Bata ang Anak ko.

Hinde pa rin Matapos ang Iringan nila sa Pagkakataong ito ay Ang Kaibigan ko nang Si Berna ang Kasagutan ng Dalawa.Naiingayan na ako sa Kanila sa Totoo lang.Gustong Gusto ko nang Lagyan nang Zipper ang mga Bibig nila.Dapat ngayon ay Natutulog pa ako.Ngunit ngayon ay Para akong Sirang Nakikinig sa Palitan nang mga Masasamang Salita nang Tatlo.Ayaw ko man sana ngunit hinde ko Magawang Iwan ang Kaibigan ko dahil baka pag tulongan naman siya.Kaya wala akong Nagawa kong Hinde Humalukipkip habang walang Ni ano mang Imosyon na Nakatingin lang sa Kanila.

Minsan hinde din talaga maganda ang may Kaibigan kang Mahadira, imbes na tapos na ang Komosyon ay Mas Lalo pang Lumala, dahil ni Isa ay walang Gustong Magpatalo sa Tatlo.

" Sino kaba at Kanina kapa Nakikialam? Rinig kong tanong ni Aleng Marie.

"Ako sino? Papakilala ako ha! Ako lang naman ang Babasag sa mga Muka nyo pag Hinde nyo tinigilan ang Kaibigan ko!" Gusto ko nang Matawa sa Palitan nila nang Salita.Masyado nang Lumalala at talagang Mag Babasagan na nang Muka.

Ang tapang mo ah! Ang Pagkakaalam ko, palamonin ka lang din naman ni Mel.at Hinde ka din niya kaano-Ano!" Nakataas kilay na At Pagtataray ni Aleng Berta. Akmang Lalapit na ako dahil hinde ko nagugustohan ang Usapan nila, pero sininyasan ako ni Berna na Huwag lumapit, kaya Napabuga na lamang ako Nang Hangin sa Aking Bibig.At Muling Nanatiling Nakikinig sa Kanila.Nakakairita na tlaga! Usal ko sa aking Sarili habang Salubong na ang mga Kilay.

"Hoy Mahaderang Palaka! Maaring Si Mel ang Nagtatrabaho, ngunit Hinde niya ako Palamunin, Lahat ng Kaya kong Ginagawa ko.Ako ang Kasama niya sa Lahat Lalo na sa Pag Aalaga nang Anak niya.Tumotolong din ako Magtinda, para lang alam mo.Kaya Huwag mo akong Masabing Palamunin, Dahil sa ating Dalawa mas Palamunin ka.Imbes na tumolong sa Asawa mo sa Pagtitinda ng Isda, hinde Inuubos mo lang yong Oras mo kakaikot sa Buong Baryo, Para makahanap nang Balita, hinde ng Pera kong Hinde Balita- Ba-li- Ta!" Nagawa pang Isa-Isahin ni Berna habang Diniinang Mabuti Salitang Balita.

Malakas na Halakhak ang aking Pinakawalan, Natigil ang Komosyon sa Pagitan dahil sa Malakas kong Pagtawa, ngunit Agad ding Nahinto nang Makitang Lahat sila ay Nakatingin sa akin, Habang Nakanganga.Kaya Agad akong Nag iwas nang tingin at Tumalikod sa Kanila.Hinde ko naman sila Masisi, ilang taon na Mula ng Huli nila akong Marinig na Tumawa nang Malakas? Tanging Kay Berna at Sa Anak kong Si Kokoy pinapakita ng Tunay na ako.Kaya Malamang Na nanibago sila.Upang Hinde na Madagdagan ang Pagkapahiya ay Naglakad na ako Pauwi, nang May Maalala ay Lumingon ako Sandali.Ganon pa din andun pa din ang Gulat sa Kanilang mga Mata.

" Uuwi na ako Berna.Sumonod kana din at Huwag nang Pag- Aksayahan pa nang Panahon ang mga Iyan.Mapapagod ka Lang Kakatalak, Iresirba mo iyang Boses mo, Para sa Kakulitan nang Anak ko.Hinde sa mga Taong Walang Magawa sa Buhay kong Hindi ang Makailam.Masasayang lang Ang Oras mo, Pati na din ang Laway mo kangangawa.Ikaw din baka Mamaya Mapaos ka!" Hinde kona Hinintay na Makasagot ito at Tuloyan nang Pumasok sa aming Bahay.