One Last Crime

Kabanata 9

Knife

"Everything's fine mom. Yes... Don't worry about me okay? I'll see you at dinner I need to go now. Love you!" I hang up the phone.

Rich walked in my office right after the call. "Chantrea! Takte salamat talaga sa family attorney niyo. Ano nga uling pangalan non?"

"Atty. Emory Callejo." I answered.

He sit on the chair infront of my table. "'Yon oo nga pala pinsan mo 'yon! Salamat talaga! Pasensya na rin sa abala, takte kasi si Kalilah! Nag kolehiyo lang, nag kagano'n pa!"

Pinasadahan ko ng tingin ang folder sa aking harapan. Kahit ilang beses ko basahin ang laman nito, hindi ko maunawaang mabuti ang nakasulat.

I finished my bachelor's in America with latin honors but for some reason, I can't understand it. This is shame for me. Dad would be disappointed if he saw me like this. I can't even get my work done! This is frustrating!

I sighed heavily. My mind is f*****g me since last night. Kulang ang tulog ko, kakaisip ito sa nangyari kahapon.

What I saw yesterday still haunts me, it's not about the woman who died. It's Mary and Lendhel, the detective.

"Huy! Chantrea? Nakikinig kaba?" si Rich.

Tumango ako sa sinabi nito. I close my eyes and sigh again. I stare at the folder in front of me.

"Ayun nga yung nangyari kay Kalilah! Hindi man lang sinabi sa akin kung ano ba iyong kinuha niya doon sa krimen!"

"Takteng batang 'yon! Kung wala ka talaga nasa kulungan na siguro yun! Hindi ko naman siya pinalaking gan'yan!"

I nod at him multiple times. Even though I can't follow what he's saying. All I know is its about Kalilah.

"Ewan ko ba kay Kalilah, bakit hindi siya tumulad sa mga pinsan niya! Mabuti pa iyon, naharot lang hindi napatay!"

Natigil ang pag tango ko sa sinabi niya. Inangat ko ang tingin. "Kalilah didn't kill anyone."

"Hindi pa... Pero malapit na!"

Nangunot ng noo ko sa sinabi niya. "Takte! Si Kalilah talaga ang papatay sa akin! Nahimatay pa nga ako sa presinto!"

Shit! I thought he's being serious about it!

I slouched on my chair. Muli kong binalikan ang folder. Kailangan mong matapos ang mga ito bago mag gabi. Siguradong tatanungin ako ni Dad tungkol sa estado ng company sa hapunan. I can't tell him that he waste his money on raising a disappointment!

I'm f*****g disappointed at myself too. Hindi ko alam kung bakit hinahayaan ko ang sarili na malunod sa kakaisip tungkol sa nakita kahapon. Pero hindi ko maiwasang mangamba. Hindi ako mapalagay, kailangan kong malaman ang koneksyon ng dalawa.

Inangat ko ang tingin sa kan'ya. "Rich," tawag ko.

"Bakit?"

"Rich, what if..." I paused, "What if Kalilah killed someone... what would you do?"

"Takte! Makakatim 'yan ng baklang suntok ko!" natatawa niyang sabi.

"Rich! I'm serious here!" I exclaimed.

"Bakit? Seryoso din naman ako! Pero baka dagdagan ko ng sabunot sa bulbol!"

"Rich!"

Natawa ito. "Oo nga! Ganon ang gagawin ko! Isipin mo pinagaaral ko tapos papatay lang? Naku isusumbong ko talaga siya sa pader niya sa langit!" Sumeryoso ang mukha nito.

"Ibinilin siya sakin ni Kuya bago mamatay. Sigurado akong isusunod niya ko sa kan'ya pag ganon nga ang nangyari kay Kalilah, kaya sana wag naman. Pero... Kung ganon nga at nag kamali siya... Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para hindi siya makulong. Kahit ako na lang basta h'wag siya."

I reached through his hands. "Rich," I utter.

"Bata pa si Kalilah, hindi pa makakapag blow job yon. Kaya ako na lang ang mag papakulong marami naman na akong na blow job!" Hinampas ko ang balikat niya.

"Hindi ka talaga marunong mag seryoso Rich!" naiinis kong saad.

"Takte! Totoo 'yon no! Natikman ko na lahat ng klase ng hotdog. Jumbo, small, red, brown pati nga 'yung baliko!"

I rolled my eyes at him. "I shouldn't have asked you that question."

Mabilis lumipas ang oras. Natapos ko ang trababo, pati ang para bukas na gawain ay nagawa kona. Pirmado na rin ang kontrata para sa pag layag ng kargo ng kumpanya patungo sa europa.

Maraming natapos dahil tinulungan ako ni Rich, paraan daw ng pag papasalamat sa tulong kahapon.

I glance at my wrist watch. I pursed my lips. Malapit na mag alasais. Binalik ko ang tingin sa labasan ng presinto. Hindi kaya kanina pa siya pumunta dito?

I check my phone, there's no message or call from Adrian. Is he mad at me? Hilarious. I should be mad on him, not the other way around. He didn't tell me about Mary.

Kung hindi pa ako pumunta s bahay nito. Malamang hindi niya sasabihin, mukhang wala siyang balak sabihin.

Binalik ko ang tingin sa presinto. Walang Mary na nagpakita. Lumabas ako sa kotse.

Hindi ko hahayaang masayang ang oras na pinunta ko dito, kailangan kong makakuha ng impormasyon.

Ginala ko ang tingin sa paligid. Hindi ko namataan si Lendhel.

"Yes, Miss?"

Nilingon ko ang direksyon kung saan nagmula ang baritong boses.

Naningkit ang mata ko ng makita ang nasa likuran. Ito ang lalaking sinamaan ng tingin ni Kalilah kahapon. I cannot help but wonder why he glared at this guy, he's handsome and muscular. He also seem nice.

"Are you here for your her case?"

Akala siguro nito'y andito ako para sa kaso ni Kalilah.

"'No, I'm looking for Lendehl," I replied.

Umangat ang kanang kilay nito. "What's with him these days? Babaero talaga, araw araw may nag hahanap na babae sakanya. Tsk!" Umiling ito.

"What?" I asked.

Pinasadahan niya ko ng tingin bago mag salita. "He's not here and I don't know where he is either."

He said, girls are looking for him. Kasama ba roon si Mary?

Aalis na sana ito ng mag salita ako. "Can I ask you something?"

"Alam mo ba ang pangalan ng mga babaeng nag hahanap kay Lendhel?"

"I'm not his secretary Miss, I'm a detective." He chuckled.

"Did you see a girl looking for him with short hair and pale skin?"

"Yes I did."

"Really?"

"Yeah. Lot of short haired and pale girls are looking for him. Some are tall and skinny." He chuckled.

Shit! Mary's features are too common!

"Uh... She have an annoying face."

Shit!

"I... I mean annoying pretty face." Palusot ko.

"All of them are pretty," aniya.

Malamang ay hindi kasama doon si ang babaeng hinahanap ko. I rolled my eyes. "Mary's not pretty," I muttered.

"Mary? You know her?"

My head tilted. He knows her!

"You, know her." Binigyang diin ko ang unang salita.

"Madalas siyang pumunta rito," aniya.

My right eyebrow shot up. "For what? May kaso ba siya? May binibisitang nakakulong?"

"As far as I know, she doesn't have any of that. She comes here for Lendehl," aniya.

"Why?"

"I don't know," he replied. Thats not the answer that I need.

"I gotta go," aniya.

"Thank you." I smiled at him. I watched him leave. I didn't even ask for his name.

Kailangan ko iyon kung babalik man ako dito para makita si Mary.

Napaigtad ako ng dumampi ang malamig na tubig sa aking balat. Tumingala ako, sakto ang pag bagsak ng ulan, kakalabas ko lamang ng presinto.

Mabilis akong sumilong sa harapan ng presinto na may kaunting bubong. Nagsitakbuhan papasok ang ilang taong nasa labas. Habang ang iba ay umalis na.

I stared at my car from a far. Maari akong tumakbo papunta sa kotse para makaalis na rito pero hindi pwede. Bumaba ang tingin ko sa nakasukbit na bag.

My most expensive dior bag, this is vintage. There are only two of this in the world. One is in my possession. My lips protruded. Mababasa ito pag sumugod ako sa ulan. Bakit ba kasi ito ang ginamit kong bag ngayong araw?!

I sighed heavily. I need to wait for the rain to stop. I can't risk it.

Makalipas ang dalawampung minuto, tumila ang ulan. Nagmadali akong mag lakad patungo sa kotse.

It's almost dark. I have dinner with my parents, I need to make it in time.

I was about to get my keys from the bag but theres a nose coming from the dark alley near where I park my car.

"T-tama na po!"

"Please tama na! Wala na po kaming pera!"

"Tama na pakiusap!"

"Wala na akong ibibigay, maawa ka sa akin!"

The tall big man is beating a skinny teen ager, he's lying helplessly on the floor while he kick him on his stomach.

This is like the same thing that happened before. Differences are the teen ager is not a criminal. He looks like a beggar to me. The bad guy is hurting him physically not mentally unlike the policemen yesterday. Why do I always find myself in this situation?

I sighed. I shouldn't get involved here. But... What if that teen ager die? I don't want to stand here again and see myself trough someone who died. I could atleast help him in other way I could.

Hindi ko hahayang mamatay ang batang ito. I don't want to witness death again.

"Hey! Stop beating that poor kid!" I shout.

"Hey! You son of a f*****g---"

I stopped when he turn to my direction. Finally, I got his attention.

I can't clearly see the face of this bad guy but I can sense that he can make me sleep with just one slap.

"I-i don't mean to call you that. I will make this fast. I want you to stop beating that kid." turo ko sa bata.

Napahakbang ako patalikod ng lumapit ito. Napalunok ako ng makita ang mukha nitong may mahabang peklat mula sa noo hanggang sa pisngi. "At bakit ko naman gagawin yon ha Miss?! Sino ka ba sa akala mo?! Saka h'wag mokong inu-utos utusan." Luminga ito sa magkabilang gilid ko.

"Mag isa ka pa naman," pinasadahan niya ako ng tingin.

I shivered on the way he scanned me.

"Maganda kapa." ngumisi ito saka nilawayan ang labi.

"Mukhang masarap."

Napapikit ako sa pandidiri. Gusto kong masuka sa ginawa niya. You don't want to witness death Chantrea, remember? f*****g face this hero thing of yours!

"Look, I just want you to stop beating him." Nilabas ko sa bag ang mahaba at hindi kalakihang papel.

Sa pag kaka alala ko, may roong sampung libo akong nilagay dito, pirmado na rin 'yon. "Here's a cheque. Take it and leave the boy alone."

Naningkit ang mata nito bago ako kinuha iyon. Binalingan niya ang bata, dahan dahan tumayo iyon saka ngumisi.

Nangunot ang noo ko, palit palit ang tingin ko sakanilang dalawa. Parehas itong nakangisi.

Shit! Chantrea, Ano ba itong pinasok mo?!

"Holdap to miss!"

Umawang ang bibig ko sa narinig. f**k this is a f*****g scheme!

"You! You guys are the worst! Mga manloloko! Akala ko panaman makakagawa na ako mabuti sa buhay ko! You guys suck! You ruined it for me!" I roared in anger.

"Kita mo boss, englishera pa nga!"

Sinamaan mo ng tingin ang batang lalaki. Inabot sakanya ang cheke, inamoy amoy niya pa ito. "Sampung libo boss!" nakangiting saad nito, tila ba ngayon lang nakahawak ng cheke.

I rolled my eyes. "Your happy with ten thousand. So poor."

Hinigpitan ng lalaki ang hawak sa braso ko. Bumaba ang tingin ng lalaki sa bag na hawak ko. "Mukhang mamahalin yan ah,"

"Malamang mayaman yan boss. Kita mo naman may pa cheke!" saad ng bata.

Humigpit ang hawak ko sa bag. Umiling ako. "No... no... no!" I muttered.

"Yes. Yes. Yes! Ibigay mo samin ang laman ng bag mo!"

Bubuksan ko palamang ang bag ko ng hablutin niya iyon sa akin. Naramdaman ko ang malamig at matulis na bakal sa tagiliran ko. Nasa likuran ko na pala ang bata.

"No! Please be careful. That's vintage!" Sigaw ko ng kalkalin niya ang nasa loob ng bag.

Nanlaki ang mata ko ng ibulsa nito ang cellphone at wallet ko.

"s**t!" sigaw ko ng dilaan nito ang susi ng kotse ko.

What's with him? Pwede naman niyang kunin na lang iyon at hindi dilaan.

"Shove it to your mouth you Fucker! I hope you choke on it!" asik ko.

My car is his now. I won't f*****g lay my hands on that keys ever again. It's gross.

Pinasadahan nito ng tingin ang bag.

"Give my bag back! You have my car, phone, wallet and cheque so give it back to me!"

"Luma pero mukhang mamahalin. Baka mabenta ko ito ng limang libo," nakangiting saad niya.

"You f*****g idiot! There are only two of that! It f*****g worth a million!" I try to grab my bag from him but the knife stopped me.

Nilipat nito ang kutsilyo sa leeg ko.

"No... Not my bag... f**k, no!" sigaw ko.

The police station is near here but why no one is f*****g walking here?! Why no one can f*****g here me cussing multiple times?!

Sinukbit ng lalaki ang bag sa ulo niya. Nginisian ako nito. "Ang swerte natin ngayon. Galante ang naholdap!"

"Anong gagawin natin dito sa babae?"

This is f*****g stupid. This is a teen ager. I could just knock his head but he's holding a knife down my throat, so I can't!

"Put down the knife." A baritone voice come from the back.

"Tangina may pulis!" Tumakbo ang lalaking may hawak ng bag.

Sinubukan kong kumalas para mahabol ang lalaki, napapikit ako ng maramdaman ang pag baon ng kutsilyo sa balat ko.

"Put the knife down!" he commanded.

Kumalansing ang kutsilyo sa kalsada. Kumaripas ng takbo binata.

"No," umiiling kong saad.

Pinaputukan nito ang tumatakbong binata, walang nagawa iyon.

"No... no... no!" sigaw ko.

Nanatili ang tingin ko sa kalsada kung saan tumakbo ang dalawa.

"My dior bag..."

"Chantrea!" he rushed to me.

"My dior bag," saad ko ng magtama ang mata namin.

"My dior bag!" I gripped on his rolled up sleeves.

He cupped my face. "Chantrea,"

Bumaba ang tingin nito sa aking leeg.

"My bag." My voice croaked.

"Chantrea! Your bleeding!"

Kinapa ko ang leeg. Nanlaki ang mata ko ng makita ang pulang likido sa daliri.