One Last Crime

Kabanata 8

Prison

Pagkapasok ko sa loob ng presinto, bumungad ang nakabusangot na mukha ni Kalilah. She's sitting at the metal chair near the officer's table. Her back slouched on the chair and her legs lazily spread widely.

Nagtama ang tingin naming dalawa. "Ate Chant!"

Dumiretso ako sa direksyon niya. "Kalilah, what happened?" I asked.

Before she could even speak the policeman sitting behind the table spoke. "Ma'am, kamag anak ka ba ng dalagang to?"

Nangunot ang noo ko. Lumipat ang tingin ko kay Kalilah. What did she do? Why she's here?

"Oo, ate ko yan! Hindi ba halata? Andito na ate ko, pwede na bang makuha ang kinuha niyo sakin ng makaalis na kami?"

Binalingan siya ng pulis. "Nakikita mo ba si Ate? Maraming ginagawa yan. Model yan kaya wag mo na istorbohin. Ibigay niyo na sa akin ang akin ng makaalis na kami, wag niyo na istressin si ate Chant, pag yan nag ka wrinkles irereklamo kayo niyan, sige!"

Hindi pinansin ng pulis ang sinabi nito. Sa halip ay binalingan ako saka matamis na ngumiti, sa tant'ya ko, nasa 30s na ang pulis na ito.

"Pasensya na ho sa abala Miss, pero ito kasing kapatid niyo nasa lugar kung saan nangyari ang krimen."

My eyes widened with what he said. "What?!" My gaze shifted to Kalilah. "What are you doing there? Why are you... What did you do?"

"Ma'am, nagnakaw po ito ng ebidensya sa pinangyarihan ng krimen, kaya dinala namin siya dito."

"Ilang beses ko bang sasabihin sa inyo na hindi ko nga ninakaw 'yon dahil akin 'yon!"

"Patuloy parin ang imbestigasyon, maaring makasama sa mga iniimbestigahang suspect ang kapatid niyo."

"Anong suspek ka diyan?! Kinuha nila sa akin yung gamit ko kaya kinuha ko! Hindi ko 'yon ninakaw dahil akin yon! Mga bwiset kasi na 'yon! Mamatay na nga lang idadamay pako!"

"Kalilah." My voice sounds like a warning this time.

Napanguso siya.

She's making herself a suspect without even knowing it. The way she speaks about those dead people in crime.

Tinawag ng kung sino ang kausap naming pulis. Umupo ako sa upuang katapat ni Kalilah.

"Don't speak anything, will you?"

"Eh ate Chant naman e! Hindi ko nga kasi ninakaw 'yon! Parang Ewan tong mga pulis na to lalo na yung isa!"

"What did you do, Kalilah? Don't say it out loud." Binulong nito sa akin ang nangyari.

For a minute I was scared to know that she did the same mistake that I did, luckily she didn't.

"Ate Chant wag mo sabihin kay kuya rich, baka hindi niya ako bilhan ng iPhone 11 max pro!"

Bahagya akong natawa sa sinabi niya. She's not the suspect they're looking for. Shes scared of her brothers wrath to even commit a crime. The last thing that a killer can think of is his crime. Not a expensive gadget. Everything will be nothing to her if she's the real killer. She won't be able to think of anything else if she's the killer because her crime will kill her system.

The scream from somewhere made my thoughts drown into the sea of anxiety.

"Takte ka talaga kalilah! Anong ginawa mong bata ka?! Bakit andito ka sa presinto! Jusmiyo! Aatakihin ako sa'yo! Takte ka talaga! Takte ka! Alam mo bang halos mahimatay ako ng tawagan ako ni Chantrea! Balak mo pa atang itago sakin ang bagay na ito! Bakit si Chantrea pa ang inabala mo! Takte ka talaga kalilah!

"Kuya kalma!" si Kalilah.

Binalingan ako nito. "Chantrea pasensya kana talaga, ibala ka pa nito ni Kalilah." tinapunan ni rich ng masamang tingin ang kapatid.

"It's fine, rich."

"Ikaw ha?! Ano bang ginawa mo ha?!"

Sakto naman na dumating ang pulis. "Kamag anak po kayo Sir?"

"Sir?!"

"Naka fitted pink pants ako tapos sir?!"

"Jusmiyo mahihimatay ata ako!"

"P-pasensya na ho ma'am," saad ng pulis. Nahagip ng mata ko ang natatawang si Kalilah sa gilid.

Binalingan ako nito. "Isa na ho sa mga suspect ang kapatid niyo ma'am."

My eyes widened not only because nod what he said but when I saw rich laying on the ground.

"Oh my god! Rich!" I kneeled.

Dumalo agad ang ibang mga pulis para tulungan siyang maiupo. May kung anong pinaamoy ang babae sa kan'ya.

Nag karoon din agad ito ng malay. Nang mahismasan siya ay dahan dahan siyang kinausap ng pulis. I called our family lawyer to help kalilah.

After all Shes not the suspect. Malamig ang simoy ng hangin dito sa labas ng presinto. Bago ako pumasok sa loob ay huminga ako ng malalim.

So this is how it works huh.

I sighed. I was about to get inside the precinct when my eyes landed on someone who looks familiar.

She's talking to someone, all I can see is he's back. Their conversation seems serious. I can tell it by the look on her annoying face.

My fist balled. My blood is boiling just by looking at her face. Everything comes back to me. She's something to Adrian and I can feel it. The way he protects her from me says it all.

Tinalikuran ni mary ang lalaki, tumakbo siya papalayo pero nahablot nito ang pulsuhan niya dahilan para mahila siya nito papalapit sa kan'ya.

I can't help but roll my eyes to this scene. It looks like a touching scene in telenovelas.

Yumuko si Mary, hindi niya ata kayang harapin ang kausap. Pilit niya 'iyong tinulak, mayroon siyang kung anong sinabi na hindi ko marinig dahil nasa malayo ako. Dahan dahan siyang binitiwan ng lalaki, kumalas siya roon at mabilis na umalis.

The guy just stood her, he watched her walked away, within minutes he left.

What just happened?

Naglakad ako patungo sa direksyong kinatatayuan nila kanina. I stood there for a minute, waiting for mary to show up. What is she doing here? Whats with him and that guy?

I sighed heavily. My vision is clear. Im sure that's Mary. Her annoying face is not hard to forget.

"Mary?"

The baritone voice confirmed it. Im right, it's mary. My forehead creased when our eyes met. He seems familiar to me as well.

His cold eyes darted at me. My eyes travel on the yellow sling bag in his right hand.

"I apologize. I thought your..."

"Mary?"

Nangunot ang noo niya. "You know her?" No, but you do.

Umiling ako. "You said her name when you mistaken me for her."

"I'm sorry miss," aniya.

I smiled. "You mistaken me for her... Do we look the same?"

Nangunot ang noo niya. Of course were not the same! I have a f*****g long blonde hair, she's a brunette! Thats so not the same! Especially on physical looks and status!

"Sir, kailangan ka sa loob. Naandon na po ang attorney," saad ng lalaking kakalapit lang.

Binalingan niya ako bago umalis.

I sighed. I need to go check on kalilah and rich.

Natigil ako sa paglalakad ng matanaw ang babaeng nag pupumiglas sa hawak ng mga pulis. May posas ito pero sinusubukan niyang makaalis.

"Hindi ko siya pinatay! Maniwala kayo sakin!" Pag mamakaawa niya.

My eyes traveled on her clothes. There's a red stain on her pencil skirt and blazer. Base sa itsura niya, mukhang mas matanda lang ng tatlo o apat na taon ang babae sa akin.

"Wala akong kasalanan! Maniwala kayo sa akin parang awa niyo! W-wala akong kasalanan! H-hindi ko sinasadya!"

"Ikaw ang tinuturo ng ebidensya miss kaya bakit ipagkakaila mo pa? Kriminal ka!" Asik ng isang pulis.

"H-hindi ako ang pumatay sakanya! Parang awa niyo na... Wala akong kasalanan!" She cried.

"Manahimik ka nga miss!"

My eyes widened when she hit her head towards the head of the policeman. Ganon din ang ginawa niya sa isa. Mabilis siyang tumakbo ng bitawan siya ng dalawa.

I covered my ears when a gun shot filled the air. My eyes are closed tightly. The next thing I knew, people are screaming and running.

I just stood there and watches the policemen run into her direction. My eyes gazed at the woman's helpless body laying in the ground. Her blood is like a river flowing.

My eyes are slowly walking towards that lifeless body. She's just alive a while ago. She's screaming for help but no one help her. She says she's innocent and it's just an accident but no one believed her.

Kinutya pa nga siya ng pulis at tinawag na kriminal. I don't know why but I feel for the dead body.

Nanlaki ang mata ko ng makita sa malapitan ang babae. Nanigas ako mula sa kinatatayuan.

"Medic!"

"Medic!"

"Wala ng pulso!"

"Dalian buy! Medic! Nasaan na ang ambulansiya."

I put my hands over my mouth. A tear escaped from my eyes. Why is the dead body look like me?

I gasped when someone pulled me. Making me turn around. I could not see the dead body right here. I was about to turn around and glance at it again but firm hands cupped my face stopping me from doing such thing.

His eyes look for mine. He looked puzzled and worried at the same time.

Hindi ko pinansin iyon sa halip ay sinubukan ko ulit lumingon.

"No, don't look." Utos nito.

His hands on my face tighten. I stare at him for a couple of seconds.

Hinawakan ko ang kamay nito sa aking mukha saka iyon inalis. Mabilis akong sumilip sa aking likuran. Nakahinga ako ng maluwag ng matanaw ang mukha ng babae. Hindi ako iyon. Pansamantalang nawala ng bigat na naramdaman ko.

What is happening to me? Why did I saw my face on that dead body?

"Do you know her?" Binalingan ko ang lalaki.

He pulled me towards him a while ago. Why did he do that?

Nanatili ang titig ko sa kan'ya.

"No..." But I know someone who might end up like her.

"Here," inabot niya ang puting panyo sa akin. Kinuha ko iyon saka pinalis ang basang pisngi.

Dumating ang ambulansiya, mabilis na sinakay ang katawan ng babae. Nanatili ang tingin ko sa ambulansyang papaalis na.

"Hindi mo dapat nakita yon," aniya.

Binalingan ko siya. "A-anong ibig mong sabihin?"

He stared at me. "No one should see how someone die." But I did, twice now.

"Why?" I asked.

"It's painful... Even if you know that person or not. Something might change the way you act and think just by witnessing such thing."

My mouth couldn't utter a word to say on him.

"First crime scene you've witnessed?" No, but I have to nod at him, I did.

"That explains why..." he stated.

I tried to smile but I didn't come out when I handed him his handkerchief. He reached for it.

"Thank you."

"Are you going inside the precinct?" he asked.

Tumango ako. "Nasa loob ang kaibigan ko at ang kapatid niya."

"Can I walk you inside?"

My eyes remained on his dark mysterious eyes. "Sure."

"Chantrea! Takte! Mabuti naman at okay ka! Kinabahan ako ng marinig ang putok ng baril kanina! Akala ko kung ano ng nangyari!" Bungad ni Rich ng makapasok ako sa loob.

"May babaeng nabaril sa labas," saad ko.

"Takte! Kita mo na kalilah! Delikado dito tapos ikaw, gawa ka ng gawa ng kalokohan!"

"Parang tanga kuya! Wala nga akong ginagawang mali, akin yon e!"

Sinamaan ng tingin ni Kalilah ang pulis na nasa likuran ng lalaking katabi ko. "May pakielamero kasi diyan sa tabi tabi! Mang aakusa ng bagay na hindi naman totoo!"

I stare at the guy beside me. Siya ang lalaking kausap ni Mary kanina. Sigurado akong imbistigador ang isang ito. Bakit kausap siya ni Mary? Anong kailangan ni Mary sakanya? Anong kailangan nito kay Mary?

Kailangan ko malaman ang rason kung kinausap siya ni Mary. Nilingon niya ako. Nanatili ang titig ko sakanya.

I flashed a smile, like I never seen a dead body a while ago... Smile like I never committed a crime myself.

"Lendhel, we need to go now," saad ng lalaking nasa likuran niya. Tinapunan niya ako ng tingin. Tinanguan ko siya.

Pag kaalis nito ay ginala ko ang mata sa buong presinto, napansin ko ngayon ang itsura nito. Malaki ang presinto, hindi bago o luma ang mga gamit. Mayroong nagiiyakang menorde edad sa gilid. Mayroon ding nagmamakaawang matandang babae sa pulis.

I've never been in a precinct before. Everything is knew to me. This is the first time and I will make sure that I won't end up here. What happened a while ago is just disturbing to me. I saw myself on that woman for some reason but I won't be like her. I won't end up in jail nor be dead.