HBHT-18
1801 Words
Third POV
Pagkatapos nilang kumain, pinulot ni Fabio ang baso niya at tumayo. Nag-inat ito bago humarap kay Stefany na tila ba nagpaplano na ng susunod nilang gagawin.
"Stefany, gusto mo bang umuwi na sa bahay ni Aling Pilar? Sigurado akong naghihintay na siya sa’yo," tanong ni Fabio habang iniayos ang mesa.
Agad na napakunot ang noo ni Stefany at tumiklop ang mga braso. "Ayoko pa," sagot niya na may bahid ng pagtatampo. "Baka pagtrabahuin na naman ako ni Aling Pilar. Ang dami na niyang pinapagawa sa akin."
Napangisi si Fabio at tumingin sa kanya. "Hindi ba gusto mong matuto? E, bakit ngayon pa parang umaayaw ka na?"
"Alam mo kasi, Fabio, hindi mo maiintindihan. Hindi ako sanay sa ganitong buhay," reklamo ni Stefany habang nakapamewang. "Ang hirap kaya ng ginagawa ni Aling Pilar. Para akong robot na walang tigil sa trabaho."
Tumawa si Fabio, isang malalim na halakhak na nagpamula sa mukha ni Stefany. "Stefany, ang totoo niyan, trabaho talaga ang buhay dito sa probinsya. Hindi ka tulad sa syudad na puro chill at pasyal. Pero kung gusto mo, pwede ka pa ring magpaiwan dito sa mansyon."
Agad na nagliwanag ang mukha ni Stefany. "Talaga? Pwede?"
"Oo, pero may kapalit," sagot ni Fabio habang may pilyong ngiti sa labi.
"Kapag kapalit na naman ay trabaho, kalimutan mo na!" singhal ni Stefany, ngunit sa totoo lang, natatakot siyang seryoso si Fabio.
"Relax, Stefany. Ang kapalit lang ay makinig ka sa akin. Turuan kita kung paano ang tamang pamumuhay dito sa probinsya. Ayos ba?"
Sandaling nag-isip si Stefany, ngunit hindi niya mapigilang magtanong. "Ano bang ituturo mo? Baka puro hirap na naman ‘yan."
"Hindi lahat hirap, Stefany. Minsan, masaya rin. Malay mo, magustuhan mo," sagot ni Fabio habang nag-aayos ng mga pinagkainan.
Bagama't duda, napilitan si Stefany na tumango. "Sige na nga. Basta huwag lang kasing hirap ng ginagawa ni Aling Pilar, ha?"
Napangiti si Fabio at tumango. "Ayos. Bukas ng umaga, umpisa na ng training mo."
Hindi alam ni Stefany kung matutuwa ba siya o matatakot sa sinabi ni Fabio, pero alam niyang wala na siyang kawala.
Pababa na ang araw, at nagsisimula nang magkulay kahel ang kalangitan. Sa loob ng silid na pansamantalang tinutuluyan ni Stefany, nakaupo siya sa gilid ng kama, nakakunot ang noo at malalim ang iniisip. Sa harapan niya ay isang lumang aparador na halos walang laman—ilang piraso lang ng damit na mukhang matagal nang naitago roon.
"Ang hirap naman ng buhay dito. Wala akong maisuot na maayos," reklamo niya sa sarili habang tinitignan ang manipis na kamisetang kulay beige at isang maong shorts na kitang-kita ang pagkaluma. "Wala na ngang brand, parang hindi pa kasya sa akin!"
Tumayo siya at sinubukan ang isang damit. Ngunit nang makita niya ang repleksyon niya sa lumang salamin na nakakabit sa dingding, agad siyang napangiwi.
"Hindi pwede ‘to! Parang wala akong pambili ng sarili kong damit!" sigaw niya habang inihahagis ang damit pabalik sa kama. Napaupo siya ulit, hinawakan ang noo, at nag-isip.
"Fabio na naman kaya ang hihingan ko ng tulong? Pero baka pagtawanan na naman ako ng lalaking ‘yun," bulong niya, sabay irap.
Ilang saglit pa, may kumatok sa pinto.
"Stefany, anong ginagawa mo? Baba ka na’t kakain na tayo!" boses ni Fabio mula sa labas ng silid.
Napatingin si Stefany sa pintuan, napangiwi, pero hindi siya kumilos. "Sabihin mo na lang kay Aling Pilar, hindi pa ako gutom!" sigaw niya pabalik.
Hindi sumagot si Fabio, pero narinig niyang bumukas ang pinto kahit hindi niya pinahintulutan.
"Hoy, bakit ka pumasok?!" gulat niyang tanong kay Fabio na walang kaabog-abog na pumasok sa silid.
Nakangiti ito habang nakatayo sa may pinto, nakasandal sa hamba. "Wala ka na namang maisuot, ano?" tanong nito na may ngisi.
"Fabio, pwede ba? Labas ka muna!" sigaw ni Stefany habang hawak ang isang unan na parang gustong ipukol sa binata.
"Huwag kang mag-alala, Stefany," sabi ni Fabio habang unti-unting lumapit. "Tutulungan kita."
"Talaga? Paano?"
"Hindi kita bibigyan ng damit, pero tuturuan kita kung paano mamuhay ng simple. Yan ang bagay sa’yo ngayon," biro niya sabay halakhak.
Nagpanting ang tainga ni Stefany sa sinabi ni Fabio, pero sa loob-loob niya, alam niyang wala siyang ibang pagpipilian kundi makisama sa binata.
Bago pa man makalabas ng silid si Fabio, napansin niyang tila nag-aalangan si Stefany sa susunod na gagawin. Nakaupo ito sa gilid ng kama, halatang walang ideya kung paano sisimulan ang mga gawaing bahay na naiwan ni Aling Pilar.
"Stefany, anong plano mo ngayon? Maghapon ka na lang bang magmumukmok diyan?" tanong ni Fabio, nakapamewang habang nakatitig sa dalaga.
Napairap si Stefany. "At ano naman ang gusto mong gawin ko? Hindi naman ako sanay sa mga ganyang gawain. Sa bahay namin, may mga tao kaming gumagawa niyan."
Napailing si Fabio, pero ngumiti ito nang may halong pang-aasar. "Ang dami mong sinasabi. Tumayo ka na diyan. Tuturuan kita."
"Bakit? Wala ka bang ibang gagawin?" sarkastikong tanong ni Stefany habang nagkukunwaring hindi interesado.
"Meron, pero mas gusto kong makita kung paano ka magpapalpak sa simpleng gawaing bahay," biro ni Fabio na ikinapula ng pisngi ni Stefany.
"Tse!" sagot ni Stefany, pero tumayo na rin siya at sinundan si Fabio palabas ng silid.
Pagdating sa kusina, tinuro ni Fabio ang lababo kung saan nakasalansan ang ilang plato at baso mula sa kanilang almusal. "O, simulan mo na dito. Maghuhugas ka ng plato."
Napaatras si Stefany. "Ano? Ako? Hindi ko nga alam kung paano!"
"Madali lang 'yan," sabi ni Fabio habang kinukuha ang isang basang baso. "Ganito lang. Basa, sabon, banlaw, tapos patuyo."
Napangiwi si Stefany, pero kinuha niya ang espongha at sinubukang sundan ang ginawa ni Fabio. Ngunit sa unang hugas pa lang ay halos mabasag niya ang hawak na plato.
"Hoy, dahan-dahan lang! Hindi mo naman kailangang basagin ang plato!" sabi ni Fabio habang hawak ang tyan sa kakatawa.
"Eh kasi naman! Bakit ang hirap nito?!" reklamo ni Stefany habang nakakunot ang noo.
Kahit na nahihirapan si Stefany, pasensyosong tinulungan siya ni Fabio. "Sige na, ako na muna dito. Manood ka muna at aralin mo."
Habang nagmamasid si Stefany, napansin niyang parang sanay na sanay si Fabio sa mga gawaing bahay. "Ikaw? Marunong kang maghugas ng plato? Hindi ko akalaing may alam ka rin sa ganito," puna niya.
"Syempre. Dito sa probinsya, kailangan marunong ka sa lahat. Hindi tulad ng buhay mo dati," sagot ni Fabio habang nakangiti.
Hindi man aminin ni Stefany, napahanga siya kay Fabio. Sa kabila ng pagiging masungit nito, nakita niyang marunong din pala itong tumulong at hindi lang puro salita.
Matapos maghugas ng mga plato, tumingin si Fabio kay Stefany. "O, ano? Kaya mo na ba? O gusto mo pang turuan kita sa iba?"
"Sa tingin ko, sapat na 'to para sa isang araw," sagot ni Stefany, sabay irap.
"Ang arte mo talaga," natatawang sabi ni Fabio. "Sige na, magpahinga ka na. Pero bukas, siguraduhin mong mas magiging maayos ka."
Nagkibit-balikat lang si Stefany, pero sa loob-loob niya, unti-unti na siyang natututo.
Nakatayo si Fabio sa may pintuan, nakahawak sa hawakan ng kanyang sombrero habang nakatingin kay Stefany. "O, Stefany, aalis na ako. Baka mamaya maghanap na sa akin ang mga tao sa hacienda."
Ngunit sa halip na sumagot, nakakunot ang noo ni Stefany habang nakaupo sa bangko. Halatang nagdadalawang-isip itong hayaan siyang umalis. "Sigurado ka bang kailangan mo nang umalis? Wala ka na bang ibang pwedeng gawin dito? Parang ang tahimik masyado kapag wala ka," sabi ni Stefany, pero may halong pag-iwas sa tingin.
Napangiti si Fabio at nilingon si Stefany. "Aba, parang ayaw mo pang paalisin, ah. Ano ‘to, gusto mo bang dito na ako matulog?" tanong niya habang sinadya niyang palapitin ang mukha sa dalaga.
Biglang namula si Stefany at mabilis na umiwas ng tingin. "Ano? Hindi ah! Sinong may sabi niyan? Ayoko lang na biglang may mawala rito sa bahay. Baka kasi hindi ko alam ang gagawin kapag may problema!"
"Problema, ha?" Tumawa si Fabio, kitang-kita ang ngiti sa kanyang mukha. "O baka naman gusto mo lang akong makasama rito para may katuwang ka sa mga gawaing bahay?"
Tumayo si Stefany, galit-galitan. "Hindi no! Ang kapal ng mukha mo talaga. Kung gusto mong umalis, umalis ka na!"
Pero imbes na sumunod, umupo si Fabio sa bangko at nagpatong ng siko sa lamesa, nakangiti pa rin. "Hmm, parang ayaw mo talaga akong paalisin. Sige, kung gusto mo, dito na lang ako matutulog. Sabihin mo lang."
Napapikit si Stefany, pilit na pinipigilan ang inis. "Ano ba, Fabio! Ang dami mong sinasabi. Umalis ka na nga!"
Tumayo si Fabio, humahagikhik habang inaayos ang sombrero. "O siya, aalis na talaga ako. Pero tandaan mo, Stefany, kung may kailangan ka, alam mo kung saan ako hahanapin."
Bago siya lumabas ng pinto, lumingon pa siya. "At isa pa, huwag kang magpapasaway habang wala ako. Baka pagbalik ko, hindi mo na naman alam ang gagawin."
Hindi na sumagot si Stefany, pero sa loob-loob niya, parang gusto pa rin niyang pigilan si Fabio. Nang tuluyan nang umalis si Fabio, napabuntong-hininga siya.
"Ang kulit talaga ng lalaking 'yon," bulong niya sa sarili. "Pero... bakit parang ang tahimik bigla kapag wala siya?"
Nang makaalis si Fabio, bumalik si Stefany sa loob ng bahay. Naupo siya sa papag at tumingala sa kisame. Tahimik ang paligid, ngunit tila mas tahimik ang kanyang pakiramdam. Parang may kulang. Napahawak siya sa dibdib, ramdam ang kakaibang kirot na hindi niya maipaliwanag.
"Anong nangyayari sa akin?" tanong niya sa sarili habang pilit na itinataboy ang naiisip. "Hindi pwede. Hindi ako pwedeng magkagusto kay Fabio."
Napailing siya, pilit na kinukumbinsi ang sarili. "Isa lang siyang trabahador. Wala siyang karapatang maging parte ng buhay ko. At higit sa lahat, may husband-to-be na ako..."
Biglang sumagi sa isip niya ang isa sa mga anak ng mga Ellison—ang lalaking itinakda para sa kanya. Pero sino nga ba siya? Ang lalaking papakasalan ko? Isang lalaking hindi pa niya lubos na kilala, pero tiyak na magdadala ng marangyang buhay na nararapat sa kanya.
"Oo, iyon ang tama," bulong niya. "Ang dapat kong pakasalan ay ang anak ng Ellison, hindi ang isang gaya ni Fabio."
Ngunit kahit anong pilit niyang kumbinsihin ang sarili, bumabalik sa isip niya ang ngiti ni Fabio, ang malalim nitong boses, at ang paraan ng pagtawa nito na tila palaging may halong panunukso.
"Ah, ano ba 'to!" Napahawak siya sa ulo, halatang naiirita sa sarili. "Stefany, tumigil ka! Hindi ka pwedeng magkagusto sa isang trabahador! Isa pa, aalis din ako rito sa lugar na 'to. Sandali lang naman ako rito..."
Subalit sa kabila ng lahat ng kanyang sinasabi, naroon pa rin ang tila matinding lungkot na bumalot sa kanya. Napabuntong-hininga siya, pilit na nilalabanan ang nararamdaman.
"Hindi pwede... hindi talaga pwede," ulit niya sa sarili, kahit pa ramdam niyang unti-unti na siyang kinakalaban ng sariling puso.
Technical edits: "This editing phase focuses on ensuring consistency in grammar, style, and formatting."
- Writer
