Ang Bagyo sa Loob ng Kwarto
1123 Words
PARANG galit ang langit ngayong gabi.
Sunod-sunod ang kidlat at kulog. Ang ulan ay parang mga latigo na humahampas sa bubong at bintana ng bahay namin.
Nasa sala ako, nag-aabang. Kanina pa dapat nakauwi si Blake. Ang usapan namin ay gabihin siya, pero hindi ganitong oras. Alas-onse na.
Biglang bumukas ang main door nang padabog dahil sa lakas ng hangin.
Pumasok si Blake. Basang-basa. Tumutulo ang tubig sa buong katawan niya. Bitbit niya ang mga plastik ng supplies na pinilit niyang isalba sa ulan.
"Jusko, Kuya!" napatayo ako at sinalubong siya.
Ibinagsak niya ang mga gamit sa sahig. Hinihingal siya at nanginginig sa ginaw.
"Ang lakas ng ulan... grabe," sabi niya habang nanginginig ang panga.
Sa harap ko, walang sabi-sabing hinubad niya ang basang t-shirt niya. Ibinato niya ito sa sahig.
Napalunok ako.
Ang katawan niya... basa. Ang tubig ay dumadaloy sa dibdib niya pababa sa abs niya. Namumula ang balat niya dahil sa lamig, pero ang init ng dating sa akin. Kahit nanginginig siya, ang macho pa rin tignan.
"Maliligo lang ako... ang lagkit ko," sabi niya sabay takbo papunta sa banyo sa baba, habang hinuhubad na rin ang shorts niya habang naglalakad.
Nakita ko ang likod niya. Ang pwetan niya. Bago pa magsara ang pinto ng banyo, nakita ko na naman ang shadow ng kinababaliwan ko.
Napahawak ako sa dibdib ko. Kalma, Karla. Kalma.
Paglabas niya ng banyo, nakatuwalya na siya pero halatang masama ang pakiramdam. Mapungay ang mata niya at namumula ang pisngi.
"Kar..." tawag niya, garalgal ang boses. "Kumain ka na ba? Ikaw na lang kumain. Masama pakiramdam ko. Didiretso na ako sa taas."
Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Umakyat siya nang dahan-dahan, hawak ang ulo niya.
Nagkaroon ako ng idea.
Chance ko 'to.
Nagmadali akong pumunta sa kusina. Nagluto ako ng lugaw. Mabilis lang, basta mainit. Nilagyan ko ng maraming ginger at bawang.
Pag-akyat ko sa kwarto niya, madilim. Ang tanging liwanag ay galing sa kidlat na paminsan-minsang tumatama sa labas.
"Kuya?" bulong ko.
Nakahiga siya sa kama, balot na balot ng kumot. Nanginginig siya.
"Giniginaw ako..." ungol niya.
Lumapit ako at ipinatong ang tray sa side table. Hinawakan ko ang noo niya.
Ang init! Inaapoy siya ng lagnat.
"Kuya, bangon ka muna. Kumain ka kahit konti para makainom ka ng gamot," malambing kong sabi.
Tinulungan ko siyang bumangon. Ang bigat niya. Sumandal siya sa headboard, nakapikit. Sinubuan ko siya ng lugaw. Masunurin naman siya, parang bata.
Nang makainom na siya ng gamot, humiga ulit siya.
"Salamat, Kar..." bulong niya. "Ang lamig... dagdagan mo naman ng kumot oh."
Kumuha ako ng extra blanket sa cabinet at ipinatong sa kanya. Pero nanginginig pa rin siya. Ang ngipin niya nagtatasalitaan.
Tinitigan ko siya. Tulog na siya dala ng gamot.
Wala siyang suot sa ilalim ng kumot. Alam ko 'yun.
Dahan-dahan, umupo ako sa gilid ng kama.
"Nilalamig ka pa rin ba?" bulong ko. "Gusto mo... painitin kita?"
Wala siyang sagot. Humihiyaw ang hangin sa labas.
Itinaas ko ang gilid ng kumot at pumasok ako.
Ang init ng katawan niya dahil sa lagnat ay sumalubong sa akin. Dumikit ako sa kanya. Ipinulupot ko ang braso ko sa bewang niya. Isiniksik ko ang katawan ko sa likod niya.
Dahil sa init na naramdaman niya mula sa akin, kusa siyang humarap habang tulog.
Niyakap niya ako.
Nanigas ako.
Ang braso niya, mabigat at mainit, ay nakayakap sa akin nang mahigpit. Ang mukha niya ay nakasubsob sa leeg ko. Ang hita niya... ang hita niya ay nakapatong sa hita ko.
Ramdam ko ang balat sa balat. Ramdam ko ang tigas ng katawan niya. At ramdam ko na... wala nga siyang suot.
"Ugh..." ungol niya sa leeg ko.
Nag-init ang buong katawan ko. Ito ang pangarap ko. Ang mayakap niya. Ang maramdaman na akin siya.
Inangat ko ang mukha ko. Ang lapit ng labi niya. Ang pula ng labi niya dahil sa lagnat.
Hahalikan ko na sana siya. Konti na lang.
Bigla siyang nagsalita.
"Maria..." bulong niya, halos hindi marinig. "Love... andito ka pala..."
Natigilan ako.
Parang sinaksak ang puso ko.
Kahit sa lagnat. Kahit sa panaginip. Si Maria pa rin. Ako ang kayakap niya, ako ang nag-aalaga sa kanya, pero pangalan ng ibang babae ang tinatawag niya.
Tumulo ang luha ko. Ang sakit.
Pero sa halip na lumayo, lalo akong nagalit. Lalo akong naging desperada.
Hindi si Maria 'to, Blake. Ako 'to.
Hinalikan ko siya.
Mabilis. Nakaw. Pero idiniin ko ang labi ko sa labi niya. Ang init ng hininga niya ay pumasok sa bibig ko.
Hindi siya nanlaban. Bagkus, humigpit pa ang yakap niya sa akin, akala siguro niya ay si Maria ang humahalik sa kanya.
Naramdaman ko ang paggalaw ng alaga niya sa tyan ko. Buhay ito. Nagising ito dahil sa dikit ng katawan namin.
Nabuhayan ako ng loob.
Dahan-dahan, hinawakan ko ang kamay ni Blake na nakayakap sa akin. Kinuha ko ang mga daliri niya. Malalaki at magaspang.
Dinala ko ang kamay niya pababa. Pababa sa dibdib ko... pababa sa tiyan ko... papunta sa pagitan ng mga hita ko.
Hawakan mo ako, Kuya. Kahit tulog ka. Pasayahin mo ako.
Nanginginig ako sa excitement. Nasa tapat na ng flower ko ang mga daliri niya. Basang-basa na ako. Konting tulak na lang...
BLAG!
Isang napakalakas na kulog ang yumanig sa buong bahay. Kasabay nito ang nakakabulag na kidlat.
Napapikit ako sa gulat.
Si Blake, nagulat din sa ingay kahit tulog.
Sa reflex niya, bigla siyang tumalikod. Inalis niya ang yakap sa akin at bumaluktot palayo, tinatakpan ang tenga gamit ang unan.
"Mmm..." ungol niya, at humilik ulit.
Naiwan akong nakatunganga. Ang kamay ko, nasa ere. Ang katawan ko, bitin na bitin.
Tumingin ako sa likod ni Blake.
Ang layo na niya ulit.
Napaupo ako sa kama habang kumakadlit ang kidlat sa labas.
Mali 'to. Alam kong mali.
Pero habang nararamdaman ko pa rin ang init ng yakap niya sa balat ko... at ang lasa ng labi niya sa labi ko...
Alam kong uulitin at uulitin ko pa rin ito. Kahit na bagyo lang ang pumipigil sa akin.
Humiga ulit ako sa tabi niya, pero this time, sa likod na lang. Niyakap ko ang likod niya at inamoy ang batok niya.
"Goodnight, Kuya," bulong ko sa dilim. "Sa panaginip mo, si Maria ang kasama mo. Pero dito sa kama... ako ang katabi mo."
- Writer
