Ang Pag-aararo
1874 Words
ILANG araw na ang nakalipas mula noong gabing bumagyo. Ilang araw na rin mula noong gabing nilagnat si Blake at muntik ko nang makalimutan ang salitang "respeto" habang yakap-yakap ko siya sa ilalim ng kumot.
Magaling na siya. Balik na siya sa dati.
Tuwing umaga, nakikita ko siyang nagkakape sa veranda, presko, mabango, at nakangiti na parang walang nangyari. Para sa kanya, isa lang iyong gabi ng pagkakasakit kung saan inalagaan siya ng kanyang mapagmahal na kapatid. Pero para sa akin? Ang gabing iyon ay isang sumpa.
Dahil simula noong naramdaman ko ang init ng balat niya na dumikit sa balat ko, at noong aksidente kong nahawakan ang natutulog na halimaw sa pagitan ng mga hita niya... hindi na ako gumaling.
Lalo lang lumala ang sakit ko. Lalo lang naging malala ang gutom ko.
Para akong adik na nakatikim ng isang patak ng gamot, at ngayon ay naghahanap ng buong bote. Ang bawat oras na lumilipas na hindi ko siya nakukuha ay parang tortur. Ang kati sa katawan ko ay hindi nawawala kahit ilang beses akong maligo ng malamig na tubig. Kahit anong kuskos, nandoon pa rin ang init. Nandoon pa rin ang alaala ng amoy niya.
Kaya nung nag-text si Julian na dadalaw siya ngayong hapon, hindi ako nagdalawang-isip.
"Papuntahin mo siya," bulong ng demonyo sa isip ko. "Gamitin mo siya."
Pagdating ni Julian, sinalubong ko siya sa gate. Mainit ang panahon, tirik na tirik ang araw, pero mas mainit ang dugo ko. Nakasuot si Julian ng polo shirt at maong, dala ang paborito kong donuts. Mukha siyang anghel mabait, disente, mapagmahal.
Pero wala akong pakialam sa donuts. Wala akong pakialam sa kabaitan niya. Ang kailangan ko ay ang katawan niya.
"Karla," bati niya, sabay halik sa pisngi ko. "Namiss kita. Sabi ni Kuya Blake mo, busy daw kayo sa farm kaya—"
"Wala akong pakialam sa sinabi niya," putol ko sa kanya. Hinawakan ko ang kamay niya at hinila siya papasok ng bahay. "Umakyat tayo."
Nagulat si Julian. "Ha? Agad-agad? Hindi ba muna tayo magmemeryenda?"
"Busog ako," sagot ko habang hinihila siya paakyat ng hagdan. Ang higpit ng hawak ko sa kanya, halos bumaon ang kuko ko. "Ibang pagkain ang gusto ko ngayon."
Pagpasok namin sa kwarto ko, padabog kong isinarado ang pinto.
Click.
Ni-lock ko ito. Dalawang beses.
Hinarap ko si Julian. Hinihingal ako sa pagmamadali. Ang mga mata ko ay siguradong nanlilisik sa pagnanasa. Sa harap niya, walang sabi-sabing hinubad ko ang duster ko.
Wala akong suot na bra. Wala rin akong suot na panty.
Nanlaki ang mga mata ni Julian. Nabitawan niya ang box ng donuts sa sahig. "Babe... grabe... uhm..."
Hindi siya makapagsalita. Nakatitig lang siya sa akin, sa dibdib ko, sa pagitan ng mga hita ko.
"Anong hinihintay mo?" hamon ko sa kanya. "Gusto ko, pagurin mo ako ngayon. Gusto ko, apat na posisyon. Huwag kang titigil hangga't hindi ako nagsasabi."
Nagulat si Julian sa aggressiveness ko. Sanay siya sa Karla na mahinhin, sa Karla na kailangan pang suyuin. Pero ang Karla na kaharap niya ngayon ay gutom na gutom.
"Sigurado ka ba? Baka marinig tayo ni—"
"Wala akong pakialam kung marinig niya tayo!" sigaw ko, sabay tulak sa kanya sa kama. "Gawin mo na!"
Mabilis na nadala si Julian sa init. Hinubad niya ang damit niya at pumatong sa akin.
Dahil sarado ang pinto at naka-lock kami, mas matapang kami ngayon. Mas hayok.
Sinimulan namin ang unang round. Missionary.
Tinitigan ko ang mukha ni Julian habang pumapasok siya sa akin. Nakapikit siya sa sarap, pawisan ang noo, at bumubulong ng I love you.
Pero ako? Dilat na dilat ako.
Sa isip ko, binubura ko ang mukha niya. Pinapalitan ko ito ng mukha ni Blake. Ang maamong mukha ni Julian ay pinapalitan ko ng magaspang at seryosong mukha ng stepbrother ko. Ang mga ungol ni Julian ay pinapalitan ko ng malalim at paos na boses ni Blake.
"Sige pa... diinan mo pa!" utos ko.
Sinunod naman ni Julian. Binilisan niya. Masarap. Aaminin ko, masarap. Ang katawan ay katawan. Ang init ay init. Pero kulang.
Pagkatapos ng unang round, hindi ko siya pinagpahinga.
"Tumalikod ka," utos ko.
Pangalawang round. Doggy style.
Ito ang gusto ko. Kasi hindi ko kailangang tignan ang mukha niya. Nakasubsob ang mukha ko sa unan habang binabayo niya ako mula sa likod.
Isiniksik ko ang mukha ko sa punda. Inamoy ko ito. Ito ang unan na niyakap ko noong gabing inaalala ko si Blake.
"Blake..." bulong ko sa unan. Mahina lang. Hindi rinig ni Julian dahil sa ingay ng kama at sa sarili niyang ungol.
"Ang sikip mo pa rin, Karla... s**t," ungol ni Julian, humahampas ang balat niya sa balat ko.
Mas naging aggressive ako. Gumalaw ako pabalik. Sinalubong ko ang bawat tulak niya. Gusto kong masaktan. Gusto kong maramdaman na punong-puno ako.
Pero kahit anong gawin ni Julian, may space pa rin sa loob ko na hindi niya naaabot. Yung space na para lang sa halimaw ni Blake.
Pangatlong round. Nakatayo sa gilid ng kama.
Pang-apat na round. Ako sa ibabaw.
Wala kaming tigil. Pawis na pawis kaming dalawa. Amoy s*x ang buong kwarto.
"Ahhh!" sabay kaming nilabasan sa pang-apat na round.
Bumagsak si Julian sa kama, hingal na hingal, halos hindi na makagalaw. "Grabe, Karla... parang papatayin mo naman ako."
Tumawa siya nang mahina, halatang satisfied.
Pero ako? Tumingin ako sa kisame. Hinihingal din ako, pero ang puso ko ay mabilis pa ring tumitibok.
Hindi sapat.
Hindi pa rin ako busog. Nakuha ko na ang init, pero wala 'yung kuryente. Wala 'ung panganib.
Bumangon ako at nagbihis agad. Isinuot ko ulit ang duster ko pero hindi na ako nag-abala pang mag-underwear.
"Tara," yaya ko kay Julian na nagpapahinga pa at umiinom ng tubig.
Kumunot ang noo niya. "Saan? Tapos na tayo ah. Pahinga muna tayo, babe. Ang sakit ng balakang ko."
"Sa labas," sabi ko, at may kakaibang kislap sa mga mata ko. "Sa maisan."
Nanlaki ang mata niya. Muntik na niyang maibuga ang iniinom niyang tubig. "Sa maisan? Karla, ang daming tauhan sa labas ngayon! Nag-aani sila, nag-aararo! Baka may makakita sa atin!"
Ngumiti ako. Isang ngiting may halong baliw. Isang ngiti na nagsasabing hindi ako titigil hangga't hindi ko nakukuha ang gusto ko.
"Exacto," bulong ko. "Mas masarap kapag may thrill. Mas masarap kapag bawal. Mas masarap kapag... nandiyan sila."
Hindi nakatanggi si Julian. Sunud-sunuran siya sa akin. Mahal niya ako, at iyon ang kahinaan niya. Kaya niyang gawin ang lahat, kahit ang mga bagay na alam niyang mali, para lang mapasaya ako.
Lumabas kami ng bahay. Tahimik kaming dumaan sa likod-bahay para walang makakita. Ang sikat ng araw ay humaplos sa balat ko, mainit at nanunuot.
Pumasok kami sa gitna ng mataas na taniman ng mais.
Ang mga dahon ng mais ay matalim at makati. Bawat hakbang namin, kaluskos lang ang naririnig. Ang lupa ay malambot at amoy bukid amoy basang lupa, amoy damo, amoy pawis ng kalikasan.
Sa gitna ng mga nagtataasang puno, kung saan tago kami pero rinig na rinig ang ingay ng bukid, huminto ako.
"Dito," sabi ko kay Julian.
"Karla... sigurado ka ba?" lingon nang lingon si Julian. Halatang takot na takot. "Rinig ko ang mga boses nila oh. Nasa kabilang plot lang sila."
"Wag kang maingay," utos ko habang itinataas ang duster ko at tumatalikod sa kanya. Kumapit ako sa isang puno ng mais. "Gawin mo na. Ngayon na."
Wala siyang nagawa. Nanginginig ang kamay na ibinaba niya ang shorts niya.
Nang pumasok siya sa akin, napasinghap ako.
Iba ang pakiramdam dito. Hindi dahil kay Julian, kundi dahil sa lugar.
Ang init ng araw ay tumatama sa likod ko. Ang hangin ay humahawi sa palda ko. At ang panganib na baka may makakita sa amin ay nagbibigay ng kakaibang adrenaline na kanina ko pa hinahanap.
"Ugh..." napahawak ako nang mahigpit sa puno ng mais. Ang gaspang ng dahon sa palad ko.
Habang binabayo ako ni Julian sa gitna ng maisan, tumingin ako sa malayo. Sa pagitan ng mga dahon, may maliit na siwang kung saan natatanaw ko ang kabilang parte ng bukid.
At doon... nakita ko siya.
Si Blake.
Nasa gitna siya ng malawak na lupa, sakay ng malaking traktora.
Wala siyang suot na pang-itaas. Ang balat niya ay nangingintab sa pawis at langis sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Ang muscles niya sa likod at braso ay maigting na maigting habang kinocontrol ang manibela ng makina.
Nag-aararo siya.
Pinanood ko ang bawat pag-usad ng makina. Ang ingay ng makina VROOOOM! VROOOOM! ay parang musika sa tenga ko.
Nakita ko kung paano bumabaon ang malalaking talim ng araro sa tuyong lupa. Nakita ko kung paano nito binubungkal ang matigas na surface, binabaligtad ito, winawasak para maging handa sa bagong tanim.
Ang lupa ay sumusuko sa bakal. Ang lupa ay bumubuka para tanggapin ang araro.
Isinabay ko ang ungol ko sa ritmo ng makina niya.
"Ah... Blake..." bulong ko.
Hindi ito narinig ni Julian dahil sa ingay ng traktora. Akala niya, sa kanya ako umuungol. Binilisan niya ang galaw niya, takot na takot na mahuli kami, pero gigil na gigil sa sarap ng bawal.
Pero ang isip ko ay wala kay Julian. Ang isip ko ay nakasakay sa traktora.
Sa imahinasyon ko, ako ang lupa.
At si Blake ang araro.
Gusto kong ganun niya ako bungkalin. Gusto kong ganun niya ako wasakin. Gusto kong maramdaman ang bigat ng katawan niya, ang tigas ng "bakal" niya, na bumaon sa akin nang walang awa hanggang sa mabaligtad ang mundo ko.
Ang pawis ni Blake sa malayo... parang nararamdaman ko na pumapatak sa likod ko.
Ang bawat pihit niya ng manibela... parang paghawak niya sa bewang ko.
"Malapit na ako... Karla!" bulong ni Julian sa likod ko.
Tinitigan ko si Blake. Papalapit ang traktora sa gawi namin. Mas lumalakas ang ingay. Mas lumilinaw ang itsura ng pawisan niyang katawan.
Para siyang Diyos ng Bukid. Makapangyarihan. Raw. Primal.
"Sige... araruhin mo ako..." bulong ko sa hangin, habang ang mga mata ko ay nakapako sa stepbrother ko.
Nang maramdaman ko ang pagputok ni Julian sa loob ko, kasabay ito ng paghinto ng traktora ni Blake sa dulo ng linya.
Nakita kong lumingon si Blake sa direksyon ng maisan. Parang naramdaman niya na may nakatingin sa kanya. Tinanggal niya ang sombrero niya at pinunasan ang noo.
Nanigas ako.
Nakikita niya kaya kami? Alam kaya niya na sa likod ng mga dahon ng mais na 'to, ginagamit ko ang boyfriend ko habang siya ang pinagnanasaan ko?
Kung alam lang niya... kung alam lang niya na siya ang nag-araro sa isip ko ngayong hapon.
Bumagsak ako sa lupa, nanghihina ang tuhod, habang ang tunog ng makina ni Blake ay nag-echo sa buong katawan ko. Isang tunog na hinding-hindi ko makakalimutan.
- Writer
