Ang Pagsuko sa Lason
1404 Words
PAGOD ang buong katawan ko. Ilang araw na rin akong walang maayos na tulog dahil sa mga nangyari. Pagkatapos ng kabaliwan namin ni Julian sa maisan, napagpasyahan kong magpahinga muna. Kailangan kong kumalma. Kailangan kong ibalik ang sarili ko sa wisyo bago ako tuluyang mabaliw.
Nakahiga ako sa kama ko, nakatitig sa kisame habang kausap ko si Julian sa telepono.
"Babe, naisip ko lang," masayang sabi ni Julian sa kabilang linya. Ang boses niya ay puno ng pag-asa at inosensya. "Kapag nakaipon na ako nang sapat sa trabaho ko dito sa munisipyo, kukuha tayo ng maliit na bahay. Kahit simple lang, basta sarili natin. Tapos magpapakasal tayo. Anong tingin mo?"
Napalunok ako. Ang bigat ng pakiramdam ko sa dibdib.
"Oo naman, babe," pagsisinungaling ko. Ang boses ko ay kalmado, malambing, pero ang puso ko ay walang maramdamang tuwa. "Gusto ko 'yan. Mag-iipon din ako para makatulong."
"Talaga? I love you, Karla. Ikaw lang talaga ang nakikita kong makakasama ko habambuhay. Pangako, aalagaan kita, hindi tulad ng pag-aalaga ni Kuya Blake, kundi higit pa doon. Gusto ko akong maging pader mo."
Pumikit ako nang mariin. Kuya Blake. Kahit sa mga pangarap ni Julian, nakasingit ang pangalan niya.
"I love you too, Julian," sagot ko. "Sige na, magpahinga na muna ako. Masakit pa rin ang balakang ko dahil kahapon."
Tumawa siya nang mahina. "Sorry, babe. Nadala lang. Sige, pahinga ka na. Sweet dreams."
Binaba ko ang telepono. Ibinagsak ko ang braso ko sa tabi ko at huminga nang malalim.
Gusto ko namang maging normal. Gusto ko naman talagang mamuhay nang tahimik kasama si Julian. Mabait siya, gwapo, at mahal na mahal ako. Siya ang ideal na lalaki para sa isang simpleng probinsyana na tulad ko. Walang komplikasyon. Walang bawal.
Pero habang iniisip ko ang "normal" na buhay kasama si Julian, parang sinasakal ako. Walang kuryente. Walang apoy. Walang... Blake.
Umiling ako para iwaksi ang isiping iyon.
Tama na, Karla. Mag-focus ka sa sarili mo. Tigilan mo na 'tong kabaliwan mo. Kapatid mo siya. Hanggang doon lang 'yun.
Tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa bintana ng kwarto ko. Binuksan ko ito para magpapasok ng sariwang hangin.
Pero tila sinusubok talaga ako ng tadhana. Dahil sa pagbukas ko ng bintana, ang unang bumungad sa paningin ko ay ang lalaking sinusubukan kong kalimutan.
Nasa likod-bahay si Blake. May inaayos siyang sirang bakod na gawa sa kahoy at kawayan. Tirik ang araw, kaya as usual, wala siyang suot na pang-itaas. Naka-maong na pantalon lang siya na madumi na sa tuhod, at may nakasuksok na martilyo sa gilid ng bewang niya.
Hawak niya ang isang malaking itak. Bawat paghataw niya sa kawayan para putulin ito ay sinusundan ng pag-igting ng mga muscles niya sa likod at braso. PAAK! PAAK! Ang tunog ng itak sa kahoy ay umaalingawngaw sa tahimik na hapon.
Kumapit ako nang mahigpit sa pasimano ng bintana.
Huwag kang titingin, Karla. Lumayo ka na diyan. Inutusan ko ang mga paa ko na umatras, pero parang nakapako ang mga ito sa sahig. Tinitigan ko siya. Pinanood ko kung paano tumulo ang pawis mula sa batok niya, pababa sa malapad niyang likod, hanggang sa mawala ito sa waistband ng pantalon niya.
Humigpit ang pagkakakapit ko sa kahoy na bintana hanggang sa pumuti ang mga buko ng daliri ko.
"Kaya ko 'to," bulong ko sa sarili ko, pilit na pinipigilan ang nanginginig kong kamay na gustong bumaba papunta sa tiyan ko. "Hindi ko siya pagnanasaan ngayon. Magpapahinga ako. Normal ako."
Succeed. Nagtagumpay ako. Kahit papaano, naiwan ang kamay ko sa bintana.
Pero habang mas tumatagal ang pagtitig ko sa kanya, mas nagiging malinaw ang bawat detalye ng katawan niya. Nakita ko ang pagtaas-baba ng dibdib niya nang huminto siya sandali para huminga. Nakita ko ang pagpahid niya ng pawis sa noo niya gamit ang braso niya, na nagpamalas lalo ng tigas ng mga ugat niya.
Bigla siyang lumingon sa gawi ng bintana ko.
Nagtago ako agad sa gilid ng dingding. Kumabog ang dibdib ko nang napakabilis. Nakita kaya niya ako?
Nang sumilip ulit ako nang bahagya, nakatalikod na ulit siya at nagpatuloy sa pagmamartilyo.
Wala na. Nasira na ang pader ng pagpipigil ko.
Ang konting panahong naging "normal" ako ay mabilis na nilamon ng halimaw ng pagnanasa. Parang lason na unti-unting gumapang mula sa mata ko, papunta sa utak ko, hanggang sa bumaba ito at magliyab sa pagitan ng mga hita ko.
Hindi ko na kaya.
Mabilis akong tumalikod mula sa bintana. Lumabas ako ng kwarto ko. Tahimik at walang tao sa ikalawang palapag. Ang tanging naririnig ko ay ang tunog ng pagmamartilyo ni Blake sa labas. BLAG. BLAG.
Sinundan ko ang tawag ng lason. Naglakad ako papunta sa kabilang pinto. Sa kwarto niya.
Pinihit ko ang doorknob. Hindi nakakandado. Pumasok ako at isinara ang pinto sa likod ko.
Pagkapasok na pagkapasok ko, sinalubong agad ako ng amoy niya. Ang kwarto ay amoy panlalaki amoy ng paborito niyang sabon, amoy ng cedar wood, at amoy ng natural musk niya na nakadikit na sa bawat sulok ng silid.
Para akong nakasinghot ng droga. Nakakahilo, nakakabaliw, pero nakakaadik.
Lumapit ako sa kama niya. Gulo-gulo ang kumot, halatang minadali ang pag-aayos kaninang umaga. Nakita ko ang paborito niyang unan sa gitna. Malaki ito at may kulay asul na punda.
Nanginginig ang mga tuhod ko nang umakyat ako sa kama niya.
Dahan-dahan, kinuha ko ang unan niya. Ibinaba ko ang mukha ko dito at huminga nang malalim.
"Diyos ko..." napasinghap ako.
Ito 'yung amoy ng leeg niya. Ito 'yung amoy ng buhok niya nung gabing yakapin niya ako habang nilalagnat siya.
Wala nang natira sa pagpipigil ko. Nawala na ang mga salitang "Julian", "kasal", at "normal na buhay" sa isip ko. Ang tanging umiikot na lang sa utak ko ay ang pangalan niya.
Humiga ako nang patalikod sa kama niya. Ipinatong ko ang unan sa dibdib ko at niyakap ito nang napakahigpit. Ipinikit ko ang mga mata ko.
Sa imahinasyon ko, hindi unan ang hawak ko. Si Blake ito. Si Blake na nakapatong sa akin, ang mabigat niyang dibdib ay nakadidiin sa mga s**o ko.
Inilapit ko ang mukha ko sa punda, kinakagat ito.
"Blake..." bulong ko sa dilim ng nakapikit kong mga mata. "Kuya... ang init mo..."
Ginalaw ko ang isang kamay ko pababa. Hinawi ko ang manipis kong shorts at ipinasok ang mga daliri ko sa loob ng panty ko. Basang-basa na ako. Basang-basa ako para sa lalaking nasa labas at nag-aayos ng bakod, walang kamalay-malay na sa mismong kama niya ay binababoy ng kapatid niya ang sarili nito.
Ginalaw ko ang mga daliri ko. Isinabay ko ang ritmo ng kamay ko sa tunog ng martilyo niya sa labas.
BLAG. Pasok.
BLAG. Labas.
"Ahhh... Blake..." ungol ko habang pilit na ibinabaon ang mukha ko sa unan niya para lunurin ang sarili kong ingay.
Naging marahas ako. Ipinulupot ko ang mga binti ko sa unan niya, para bang naka-straddle ako sa bewang niya. Ang kabilang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa kumot niya, nilalamukot ito, habang ang kamay ko sa ibaba ay mabilis na nagbibigay ng sarap na siya lang dapat ang gumagawa.
Nilaro ng isip ko ang lahat ng bawal. Inisip kong binubuksan niya ang kwarto ngayon. Inisip kong nahuhuli niya ako. Inisip kong imbes na magalit siya, maghuhubad siya, itatapon niya ang martilyo niya, at papalitan niya ang mga daliri ko ng sarili niyang laman.
"Akin ka... akin ka lang..." umiiyak kong bulong.
Nanginginig ang buong katawan ko nang marating ko ang rurok. Napakagat ako nang madiin sa unan niya nang sumabog ang init sa loob ko. Umarko ang likod ko sa ibabaw ng kutson niya, habang ang pawis ay tumutulo mula sa noo ko papunta sa kama niya.
Bumagsak ako, hingal na hingal, yakap-yakap pa rin ang unan niya.
Minulat ko ang mga mata ko. Tumingin ako sa paligid ng kwarto niya. Sa mga sapatos niya sa sulok. Sa mga damit niya sa aparador.
Wala nang urungan 'to. Alam ko na ngayon na hindi ako gagaling, at lalong hindi ako hihinto. Julian is just a cover, a temporary fix.
Pero ang totoo kong lunas? Nasa labas, nagmamartilyo, at nakapangalan na Blake.
- Writer
