Monthsary
1367 Words
ISANG buwan na.
Isang buwan na kaming "magkarelasyon" ni Julian. Isang buwan na rin akong nagpapanggap, ginagamit ang katawan niya, ang mga halik niya, at ang boses niya para punan ang gutom ko sa lalaking hinding-hindi magiging akin.
Hapon noon. Nakaupo ako sa sala at nagbabasa ng magazine nang biglang may kumatok.
Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin si Julian. May dala siyang isang bouquet ng red roses at isang maliit na box ng cake. Nakangiti siya nang napakatamis, suot ang pinakamagandang polo niya.
"Surprise, babe! Happy first monthsary!" bati niya, sabay abot ng mga bulaklak sa akin.
Pilit akong ngumiti. Kinuha ko ang mga bulaklak. "Happy monthsary din, Julian. Pasok ka."
"Wala ba akong kiss diyan?" lambing niya.
Imbes na sa pisngi o sa labi, hinawakan ko siya sa kwelyo at hinila papasok. Sinarado ko ang pinto gamit ang paa ko. Ibinalibag ko ang mga bulaklak sa ibabaw ng mesa. Hindi ko na pinansin ang cake. Wala akong gana sa matamis. Ibang klase ng pagkain ang hinahanap ng katawan ko.
Agad kong isinubsob ang mukha ko sa leeg niya at hinalikan siya nang mariin. Ipinasok ko ang mga kamay ko sa ilalim ng polo niya, kinakapa ang dibdib niya.
"Karla... babe, teka lang," natatawang awat ni Julian, sinusubukang ilayo nang bahagya ang mukha ko.
Hindi ako nakinig. Itinulak ko siya papunta sa sofa at sinubukan kong unbutton ang pantalon niya. Gusto ko siyang gamitin ngayon. Gusto kong isipin na ang mga kamay na nakahawak sa bewang ko ay kay Blake.
Pero pinigilan ni Julian ang mga kamay ko. Seryoso ang mukha niya ngayon.
"Karla, wait. Stop," sabi niya, may diin ang boses.
Napatingala ako, kunot-noo. "Bakit? Anong problema? Tayo lang naman dito. Nasa farm pa si Kuya Blake."
Bumuntong-hininga si Julian. Inayos niya ang gusot niyang polo at umupo nang maayos. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko.
"Babe... ayoko muna," mahinahon niyang sabi. "Monthsary natin ngayon. Gusto kong i-celebrate natin nang maayos. Hindi puro... ganito."
Nainis ako. "Ano bang masama sa ginagawa natin? Boyfriend kita ah."
"Wala namang masama, pero... nakokonsensya na ako, Karla," pag-amin niya. Tumingin siya sa sahig. "Lalo na nung ginawa natin 'yung sa maisan. Parang ang baboy ko. Parang binabastos kita. Gusto kong irespeto ka. Sabi nga ni Kuya Blake, dapat daw alagaan kita nang tama."
Kuya Blake na naman. Umakyat ang dugo sa ulo ko.
"Kaya naisip ko," patuloy ni Julian, walang kamalay-malay sa inis ko, "hihinto muna tayo sa ganitong pisikal. Gusto ko, kapag ginawa ulit natin 'to... sigurado na tayo. Kapag nakapag-isip-isip na tayo na mag-aasawa na tayo in the future. Gusto kong maging karapat-dapat para sa'yo."
Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin sa kanya na wala akong pakialam sa respeto niya! Na hindi ko siya pakakasalan! Na ginagamit ko lang siya bilang manika!
Padabog kong binawi ang mga kamay ko mula sa kanya.
"Ang arte mo, Julian!" sigaw ko. "Inaalok na nga kita, umaayaw ka pa! Puro ka Kuya Blake! Kung ayaw mo, eh 'di wag!"
"Karla, hindi sa ganun—"
"Umalis ka na nga! Sira na ang araw ko!"
Tinalikuran ko siya. Rinig ko ang pagbuntong-hininga niya. Nag-sorry siya nang ilang beses, pero hindi ko siya nilingon hanggang sa marinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto.
Nang makaalis siya, parang sasabog ang dibdib ko sa inis at frustration. Hindi ako mapakali. Kinuha ko ang jacket ko at lumabas ng bahay.
Naglakad ako papunta sa dalampasigan. Malapit na ang dapit-hapon. Malamig ang hangin galing sa dagat. Umupo ako sa buhanginan at niyakap ang mga tuhod ko.
Nagmuni-muni ako. Baliw na ba ako? Nagagalit ako sa isang lalaking gusto lang akong respetuhin at pakasalan. Nagagalit ako dahil hindi niya ako tinatrato na parang parausan, na siya namang gusto ko, para lang mayakap ko ang multo ni Blake.
"Ang sama-sama mo, Karla," bulong ko sa sarili ko habang pinapanood ang mga alon. "Ang dumi-dumi mo."
Gabi na nang magdesisyon akong umuwi. Madilim na ang paligid, pero may ilaw pa sa sala ng bahay.
Pagpasok ko, nakita ko si Blake.
Nakatambay siya sa sala, nakaupo sa paborito niyang armchair. Seryoso ang mukha niya, nakahalukipkip habang nakatingin sa akin. May baso ng tubig sa mesa niya. Nakapagbihis na siya mula sa trabaho suot niya ang isang puting t-shirt na hapit sa matipuno niyang dibdib at gray na sweatpants.
"Saan ka galing?" tanong niya. Ang boses niya ay malalim at kalmado, pero may awtoridad.
"Sa dagat lang. Nagpahangin," tipid kong sagot, umiiwas ng tingin. Akmang aakyat na sana ako ng hagdan.
"Mag-usap tayo, Karla. Umupo ka muna."
Dahil kapatid siya, sumunod ako. Umupo ako sa kabilang sofa, kaharap niya. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko.
"Nag-away ba kayo ni Julian?" tanong niya. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata ko. "Nakasalubong ko siya kanina sa daan pauwi. Malungkot. Sabi niya nagkatampuhan daw kayo sa monthsary niyo."
Napairap ako. "Nagsumbong pa talaga."
"Hindi siya nagsumbong. Tinanong ko," pagtatanggol ni Blake kay Julian. Huminga siya nang malalim at sumandal sa inuupuan niya. "Karla, sigurado ka ba kay Julian?"
Kumunot ang noo ko. "Anong ibig mong sabihin?"
"Bata ka pa. Si Julian, mabait na bata 'yan. Pabor ako sa kanya para sa'yo. Masipag, may pangarap, at nakikita kong nirerespeto ka niya," seryosong sabi ni Blake. "Gusto lang kitang protektahan. Bilang kuya mo, responsibilidad ko na siguraduhing nasa tamang lalaki ka. Kung hindi ka sigurado sa kanya, wag mong paasahin 'yung tao."
Lalong nag-init ang ulo ko. Proteksyon? Kuya? Bakit ba palagi na lang niya akong ikinukulong sa salitang 'yan?
"Eh kung hindi nga ako sigurado sa kanya, Kuya?" hamon ko. Ang boses ko ay unti-unting tumataas. "Kung ayaw ko kay Julian, anong gagawin mo?"
"Eh 'di makipaghiwalay ka nang maayos," sagot niya, hindi natitinag. "Wag mong pilitin kung hindi mo naman talaga mahal. Humanap ka ng lalaking seryoso. 'Yung tipong kaya kang alagaan habambuhay. 'Yung mapapangasawa mo na."
Tumitig ako sa mukha niya. Sa matangos niyang ilong. Sa labi niya. Sa matipunong balikat niya. Ang lalaking ito na laging nagpapanggap na tatay at tagapagtanggol ko. Ang lalaking dahilan kung bakit ako nasisiraan ng ulo.
Sa sobrang gigil ko, at dahil na rin sa frustration na naipon simula pa kanina kay Julian, hindi ko napigilan ang bibig ko.
"Bakit, Kuya?" lumabas ang mga salita bago ko pa mapigilan. "Gusto mo bang ikaw na lang ang mapangasawa ko?"
Katahimikan.
Natigil ang pag-ikot ng mundo ko. Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buong katawan ko nang ma-realize ko kung ano ang sinabi ko.
Si Blake, nanigas sa kinauupuan niya. Unti-unting nawala ang seryoso at kalmadong ekspresyon sa mukha niya. Pinalitan ito ng gulat, pagtataka, at... pandidiri?
Nanlaki ang mga mata niya. Kumunot ang noo niya, hindi niya ma-proseso ang narinig niya.
"A-ano?" utal niyang tanong. "Karla... anong sinabi mo?"
Pinagpapawisan ako nang malamig. Ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng dibdib ko. s**t. s**t. s**t.
Mabilis akong tumayo.
"I-I mean!" nagkukumahog kong palusot, pinipilit tumawa kahit nanginginig ang boses ko. "Nautal lang ako! Ang ibig kong sabihin... gusto mo ba... humanap ako ng lalaking katulad mo? 'Yung kasing-ugali mo na kaya akong alagaan na parang mapapangasawa ko? Ganun! Ganun ang ibig kong sabihin!"
Nakatingin pa rin siya sa akin, hindi pa rin tuluyang nakakabawi sa pagkabigla. Ang mga mata niya ay naghahanap ng kasinungalingan sa mukha ko.
"S-sige, Kuya. Pag-iisipan ko 'yung alok mo about kay Julian. Antok na ako. Goodnight!"
Hindi ko na siya hinintay na makasagot. Tumakbo ako paakyat ng hagdan. Halos madapa ako sa pagmamadali.
Pagpasok ko sa kwarto, ni-lock ko agad ang pinto at napasandal dito. Humihinga ako nang malalim, hawak-hawak ang dibdib ko.
Pumikit ako nang mariin. Nadulas ako. Sa sobrang kagustuhan kong maging akin siya, muntik ko nang sirain ang lahat.
Ngayon, sigurado akong mas maghihinala na siya. At habang mas naghihinala siya, lalo akong mahihirapan na itago ang halimaw na pilit kumakawala sa loob ko.
- Writer
